Serie om dit weekend te bingewatchen: The Office US, de Amerikaanse remake die het origineel wist te overtreffen

Het is zelden dat we een Amerikaanse remake van een andere reeks willen aanprijzen, vaak gaat er toch niets boven het origineel , maar voor The Office US maken we een uitzondering. De korte afleveringen van 20 minuten zijn ook ideaal voor een weekend als hetdeze, waarin we waarin we zon en televisie kunnen afwisselen.

The Office US is een remake van de legendarische Britse reeks The Office van Ricky Gervais en Stephen Merchant. Op papier (no pun intended) leek dat een heel slecht idee en het eerste seizoen is met zijn zes afleveringen inderdaad niet het allerbeste. Je merkt dat de makers op dat moment nog naar een eigen toon en een eigen identiteit lopen te zoeken en dan maar zo’n treffend mogelijke kopieën proberen te presenteren van het origineel. Alleen: het origineel – met Ricky Gervais als David Brent – valt niet te kopiëren.

Dat beseften de makers gelukkig zelf ook heel erg snel en uiteindelijk persten Greg Daniels en zijn team er negen seizoenen en 201 afleveringen (2005-2013) uit. Greg Daniels is overigens ook het brein achter Parks And Recreations en dat is aan The Office US te merken.

© NBC

Het concept is nog altijd eenvoudig: de medewerkers van het stoffige papierbedrijf Dunder Mifflin worden in hun dagdagelijkse werk gevolgd door een cameraploeg. Die cameraploeg observeert scherp en vraagt reacties aan de medewerkers bij dingen die er gebeuren. En op Dunder Mifflin is het nooit saai, dat is in grote mate te danken (of te wijten) aan hun baas Michael Scott (Steve Carrell) voor wie een doorsnee werkdag niet lijkt te bestaan.

Drie personages om te zien:

1. Michael Scott (Steve Carrell)

Ondertussen is Steve Carrell voor elke filmliefhebber een bekende naam geworden, maar toen The Office US van start ging was dat nog lang niet zo en was hij voornamelijk bekend als komiek in Saturday Night Live. Vooral de laatste jaren is Carrell steeds liever en liever gezien in de filmwereld en heeft hij ook het opstapje gemaakt van domme komedies naar de meer serieuze film. Zo werd hij tussen 2015 en 2018 maar liefst drie keer genomineerd voor een Golden Globe, voor Foxcatcher, The Big Short en Battle Of The Sexes. Een Oscarnominatie kreeg hij ondertussen één keer, ook voor die rol in Foxcatcher.

Voor zijn rol van Michael Scott in The Office US kreeg Carrell zes Golden Globe-nominaties én zes Emmy-nominaties. Eén van die nominaties wist hij te verzilveren, niet toevallig toen de reeks pas van start gegaan was, meestal het moment waarop mensen het meest onder de indruk zijn van een acteerprestatie. Doe het in de volgende seizoenen even straf en het wordt "voldoen aan de verwachtingen."

© NBC

Dat het personage Michael Scott zo’n succes was, heeft volgens ons veel te maken dat hij – anders dan de David Brent van Ricky Gervais – geen totale windbuil is. Integendeel: Michael Scott is eigenlijk heel erg eenzaam en wil alleen maar graag gezien worden. Hij wil de beste vriend zijn van iedereen, de beste baas van de hele wereld en de vertrouweling van iedereen. Tegelijkertijd stort hij zich halsoverkop in relaties telkens hij een minuscuul kansje op een Grote Liefde ruikt. En dus krijgt hij al eens het deksel op de neus.

Michael Scott wil ook dat het alle dagen feest is op het werk, dat er om zijn grappen gelachen wordt en dat al zijn medewerkers één grote familie vormen. In elk van die drie dingen slaagt hij niet. Hij wil elk smeulend conflict zo snel mogelijk opgelost zien, elke discussie zo snel mogelijk uitpraten en daarbij is één zekerheid: hij zal ze alleen maar erger maken.

Michael Scott is geen racist, maar hij maakt wel racistische opmerkingen tegenover Stanley, zijn zwarte medewerker. Niet omdat hij hem wil kwetsen, maar net omdat hij hem en zijn huidskleur wil omarmen, maar daarbij wel nog in vooroordelen en clichés denkt. Michael Scott is geen homohater, maar geeft Oscar een heel ongemakkelijk gevoel wanneer die zich out. En wanneer hij in het derde seizoen eventjes Martin (Wayne Wilderson) over de vloer krijgt en leert dat die in de gevangenis heeft gezeten, springt hij wel heel losjes om met diens privacy.

Michael Scott heeft een goeie inborst. Hij bedoelt alles goed. Het tragische is net dat hij inlevingsvermogen mist, dat hij zowel zichzelf als zijn medewerkers totaal niet kent en dat hij de consequenties van zijn acties niet kan inschatten. Maar in se: een goeie gast.

2. Jim Halpert en Pam Beesley (John Krasinski en Jenna Fischer)

Jim en Pam nemen we even samen omdat ze niet los van elkaar te zien zijn. Ze zijn het Amerikaanse equivalent van Tim en Dawn, maar hun relatie wordt over de afleveringen heen complexer. Waar het verhaal van Tim en Dawn afgelopen moest zijn binnen de twaalf afleveringen en twee kerstspecials, hebben de makers van The Office US alle tijd gehad om Jim en Pam om elkaar heen te laten cirkelen.

De twee voelen zich duidelijk op hun gemak bij elkaar en dat is ook het geval bij John Krasinski en Jenna Fischer zelf. Toen Krasinski (die Jim speelt) te horen kreeg dat hij de rol gekregen had, vroeg hij meteen aan de casting director of Jenna misschien de rol van Pam had gekregen? Zij, op haar beurt, vroeg de casting director hetzelfde over hem.

© NBC

Jim en Pam dus, het zijn de Ross en Rachel van The Office US, alleen hebben we hier het gevoel dat deze twee wel bij elkaar passen. Dat ze elkaar beter kunnen maken als één iemand maar eens die stap zou zetten waar ze beide zo bang voor zijn. Tegelijkertijd gaat de verhaallijn veel dieper, want wat als niemand een eerste stap durft te zetten uit angst om een vriendschap te verliezen? En wat als je die eerste stap wél zet, afgewezen wordt en nog een twééde keer die eerste stap moet zetten? De dynamiek tussen Jim en Pam is lang niet de enige motor van The Office US, maar het is wel degelijk één van de motoren.

De twee kussen zelfs een keertje redelijk vroeg in de reeks, maar Pam staat op trouwen en dus besluit Jim om zijn overplaatsing aan te vragen naar een andere vestiging van Dunder Mifflin. Wanneer, bij een samensmelting van de twee vestigingen, Michael Scott een aantal nieuwe medewerkers onder zijn hoede krijgt, keert Jim terug naar zijn oude werkplek, maar blijkt het ongemakkelijk te worden tussen Jim en Pam omdat Jim ondertussen een relatie heeft met Karen (Rashida Jones). Dat Karen geen langer leven beschoren is in The Office US, is één van de meest jammerlijke zaken van de reeks.

3. Dwight Schrute (Rainn Wilson)

Dwight is de pispaal van het bedrijf. Hij ziet zichzelf als de grote vertrouweling van Michael Scott en slikt (bijna) alles wat die zegt. Dwight heeft respect voor autoriteit, adoreert zijn baas, draagt zijn pseudotitel "assistent to the regional manager" met trots en verveelt de rest van zijn collega’s met mierenneuken op regeltjes. Hij is hondstrouw en is het equivalent van Frankie Loosveld uit Het Eiland: nooit of te nooit zal hij zijn baas passeren en als hij het toch één keer probeert – uit liefde voor het bedrijf – heeft hij er al snel spijt van en is hij ook bereid tot boetedoening.

© NBC

Dwight denkt van zichzelf dat hij uitverkoren is om grote dingen te doen in dit leven en is dan ook een makkelijk slachtoffer voor practical jokes van Jim en Pam, tot op dat punt dat je bijna medelijden met hem begint te krijgen. Zo hebben de twee geen moeite om Dwight wijs te maken dat hij door de CIA op een speciale missie gestuurd wordt.

Dwight heeft tot slot ook nog een geheime kantoorromance met de diepgelovige en strenge Angela (Angela Kinsey). Zij bewondert hem in stilte, werpt hem steelse blikken en trotse glimlachjes toe. Het is soms mooi om te zien, soms ronduit griezelig.

Waarom kijken?

Het is heiligschennis om het te zeggen wegens de legendarische status van The Office, maar wij zijn persoonlijk méér fan van The Office US. Dat vooral omdat er méér afleveringen zijn waardoor je de verschillende personages beter leert kennen omdat ze gaandeweg meer en meer laagjes krijgen. Zo is er de relatie tussen Dwight en Jim, die elkaar niet kunnen uitstaan tot ze elkaar moeten missen. Of de groei van personages als Ryan (B.J. Novak) en Pam doorheen de seizoenen. Anderzijds wordt het dan weer gaandeweg duidelijk dat Jim, die heel lang een sympathieke peer lijkt - ook al ergeren we ons soms aan zijn pestgedrag jegens Dwight – ook zijn asociale trekjes heeft en wordt Kelly, die Ryan in een nogal wanhopige houdgreep houdt, een regelrechte kantoorbitch.

Maar wat The Office US helemaal onweerstaanbaar maakt is de kleinheid van zijn humor. Steve Carrell kan je daar niet van beschuldigen, maar de rest van de cast (die gaandeweg groeit) wél.

Ze reageren op alweer een kwetsende opmerking of een mislukte grap van hun baas met een oogrol, een zucht of een veelbetekende moedeloze blik. Die laatsten komen vooral van Toby (Paul Lieberstein), de ombudsman, die elke keer als hij Michael moet gaan corrigeren wel in huilen lijkt te gaan kunnen uitbarsten.

Alle personages, tot in de kleinste bijrollen, hebben hun kleine kantjes. Phyllis (Phyllis Smith) is erg zelfzeker en trekt zich op aan haar verloofde/echtgenoot, tot ze door een grapje van Michael Scott weer wordt weergezet als de lelijke trol. Meredith (Kate Flannery) heeft een nauwelijks verborgen drankprobleem en Stanley (Leslie David Baker) is doodgewoon helemaal uitgeblust en komt vooral naar het werk om in alle rust zijn kruiswoordraadsels op te kunnen lossen.

Onze favoriet op de achtergrond is Kevin (Brian Baumgartner), die als enige lijkt te beseffen dat Dunder Mifflin een hilarische werkplek is. Hij gaat regelmatig strijk met wat er gebeurt en heeft het ene binnenpretje na het andere. Hoewel hij er erg stoffig uitziet, is Kevin bij uitstek de werknemer waar we een avondje mee aan de toog zouden willen hangen.

The Office US blijft negen seizoenen lang leuk en kent een aantal overkoepelende verhaallijnen en onverwachte wendingen die je doen blijven kijken. Ook wordt er aan het einde onthuld waarom er nu precies in die vestiging van Dunder Mufflin gefilmd wordt.

De humor in The Office US is subtiel pijnlijk. Als deze reeks zo één van die ouderwetse sitcoms zouden zijn met een lachband zou het er vaak doods stil op zijn. De humor is treffend en gedurfd omdat hij - zonder het als zodanig te benoemen - pijnlijke kwesties en maatschappelijke thema?s aankaart.

Maar bovenal raak je gehecht aan de verschillende personages, die elk hun eigen tragiek hebben. Geen enkel personage zonder rugzak, zonder kwetsuur of zonder tekortkoming. En dat is waarom we zo van The Office US houden, een remake die zijn origineel heeft weten te overtreffen.

The Office US is helemaal te bekijken via Play More van Telenet.

Lees meer