Een beestige zwangerschap in Good Manners, een zwangere Charlize Theron met wondernanny in Tully: dit zijn de films van de week

Zwangerschap en kinderen, dat lijkt de verbinding te zijn tussen de films van deze week. Geen roze wolk, of toch maar een kleintje, maar wel veel kinderliefde, zowel in de Braziliaans-Franse horrorfilm Good Manners als in de tragiekomedie Tully.

Tully: Een eerlijk en charmant soort Mary Poppins ontspoort door een flauwe - en vooral overbodige - scenaristentruc

Regisseur Jason Reitman, scenariste Diablo Cody en actrice Charlize Therone werken voor Tully voor het eerst sinds Young Adult (2011) weer samen met elkaar. In die fijne film worstelde het personage van Theron met het volwassen worden en kampt ze met een soort van midlifecrisis en spijt over wat er allemaal al geweest is, in Tully is ze Theron volwassen, relatief succesvol en georganiseerd en worstelt ze daarmee.

Marlo (Charlize Therone) heeft eigenlijk alles behoorlijk goed voor elkaar. Ze woont samen met een man die ze graag ziet, ze heeft twee kinderen rondlopen die ze naar best behoren tracht op te voeden (wat behoorlijk goed lukt) en een derde kindje is op komst en zal even liefdevol ontvangen worden. Alleen: iedereen die ooit al kinderen heeft gekregen weet dat er veel meer bij komt kijken dan alleen maar die roze wolk.

Een kind dragen en op de wereld zetten is hard labeur, maar dan begint het eigenlijke werk pas. Want het nieuwe kleintje eist nachten op en vraagt aandacht, weent en moet gevoed worden, maar ondertussen draait de carrousel wel door, moeten de twee anderen ook naar school met een gezonde lunch, duiken ook daar problemen op, moet het huis aan de kant zijn en moet er 's avonds tegen wanneer manlief thuiskomt van zijn werk ook weer eten op tafel staan. Om nog maar te zwijgen van de druk die een nieuw kindje op de seksuele relatie tussen twee partners zet.

Man zijnde waren we gevoelig aan het cliché beeld dat van de man geschetst wordt in deze film. Drew (Ron Livingston) gaat uit werken, helpt de kinderen bij hun huiswerk, speelt wat met hen en kruipt dan het bed in om nog wat te gamen, niet wetende wat zijn vrouw doorheen de dag heeft moeten doorstaan. Wij hebben zelf geen kinderen dus we kunnen niet zeggen of het nu eerder een makkelijk of een pijnlijk eerlijk beeld is - Drew staat erbij en kijkt ernaar - maar het voelde toch net iets te makkelijk aan. Naar ons aanvoelen ontbreekt hier communicatie tussen de twee en dat is dan toch vooral de fout van Drew, net omdat die zich ervan bewust is dat zijn vrouw eerder al een postnatale depressie gehad heeft.

Theron zelf is heerlijk geknipt voor deze rol en heeft ook letterlijk lichamelijke offers gebracht. Ze is voor deze rol zo'n 20 kilogram bijgekomen, vooral door het eten van junkfood en het drinken van milkshakes. Als gevolg van wat deze rol van haar eiste - het stevige bijkomen en daarna dat gewicht weer kwijtraken - kreeg de actrice voor het eerst zelf te kampen met depressie.

Er wordt veel geschreven over postnatale depressie naar aanleiding van de release van deze film, maar nergens in de film wordt die term gebruikt. Een nadeel volgens de ene, een deel van het statement volgens weer een ander omdat postnatale depressie chronisch weinig gediagnosticeerd wordt. Wat er ook van zij: het koppel besluit op aanraden van de broer van Marlo om een nachtnanny in te huren. Een soort van Mary Poppins die 's nachts op het kindje let, de moeder zachtjes wakker komt maken wanneer het tijd is voor de borstvoeding en ook op andere manieren aan het welzijn en het zelfbeeld van de moeder werkt.

Tully (Mackenzie Davis) is een droom voor Marlo en voor de film. Ze lijkt perfect te weten wat ze moet doen en hoe en ze maakt dat Marlo weer helemaal openbloeit. Nergens hebben we het gevoel dat we naar een acteerprestatie zit te kijken. Vertel ons dat Mackenzie Davis Tully is in het echte leven en we zouden het nog geloven ook.

De eerlijkheid van de film én de humor is charmant, tot scenarist Cody de drang voelt om één en ander complexer te maken met enkele flauwe scenaristentrucs en daarmee die eerlijkheid en heel de natuurlijke flow van de film onderuit haalt.

Als het eerste deel even charmant, eerlijk en fris zou zijn blijven we over met één van de verrassingen van het lopende filmjaar. Nu slechts met een half geslaagde film.

Score: 6/10
 

Good Manners: de stempel horror wordt tegenwoordig tot heel erg makkelijk boven gehaald

Good Manners is een raar nieuw beestje in de cinema deze week. Deze Brazilaans-Franse co-productie wordt gelabeld als een horrorfilm, maar er valt nog minder in te huiveren dan in Hereditary.

De film begint wanneer de mooie, jonge en blijkbaar ook erg rijke Ana (Marjorie Estiano) de veel armere Clara (Isabél Zuaa) in huis neemt als huishoudhulp en om haar te begeleiden en te ondersteunen richting en na de zwangerschap. Clara merkt op dat Ana tijdens de nachten wanneer het volle maan is vreemd gedrag begint te vertonen en begint haar van dichterbij te observeren.

In het tweede deel van de film wordt er ingezoomd op Clara en het leven van haar zoontje Joel (Miguel Lobo) en in nog een derde deel komen steeds meer mensen te weten waarom Clara zo beschermend is om haar zoontje. Het lijken twee aparte delen, zelfs twee aparte films en ergens leek ons het verhaal van Ana eerder geaborteerd dan uitverteld.

Good Manners duurt 135 minuten en dat is achteraf gezien toch een halfuur te lang. Het lijkt ons vooral dat regisseurs- en scenaristenduo Marco Dutra en Juliana Rojas hun kijkers hebben onderschat. Wanneer we al lang en lang en lang doorhebben hoe de plot in elkaar zit, zijn zij nog op een gezapig tempo naar een grote onthulling toe aan het werken.

Opnieuw valt er ondanks het label horror weinig te huiveren met Good Manners. De bevalling van Ana was nog het meest huiverachtig, maar ook daar zal de niet al te gevoelige kijker weinig problemen mee hebben.

Heel af en toe verrast Good Manners, zoals die keer wanneer er plots een geanimeerde sequentie in de film opduikt om een sleutelelement uit het verhaal te vertellen of die enkele keer wanneer de personages het op een zingen zetten. Maar het zijn te weinig verrassingen in een film die zich te traag voortbeweegt. Ondanks die kritiek: best nog te pruimen, dit.

Score: 6/10

 

Lees meer