'Christopher Robin' en 'The Children Act' zijn onze films van de week en allebei zijn ze tegelijkertijd zacht én krachtig

Deze week serveren we twee films die je op een zachte manier doen nadenken over het leven. De filosoof in Winnie De Poeh laat je een zoektocht aanvangen naar het kind in jezelf en door The Children Act - met een uitmuntende Emma Thompson - staan we eens even stil bij de verantwoordelijkheden die op de schouders van een rechter rusten.

Christopher Robin: (her)ontdek het kind in jezelf

Deze week gaan we een advies geven aan iedereen die denkt te volwassen te zijn om naar de nieuwe Winne The Pooh-film Christopher Robin te gaan kijken: omarm het kind in jezelf. Dat kan mét kinderen - de film is fantasierijk en grappig en uiteindelijk komt alles helemaal goed - maar dat kan zelfs ook zonder kinderen.

De film presteert momenteel onder verwachting aan de Amerikaanse box office en critici wijten dat aan de somberte die over de film heen hangt. Daar valt inderdaad wat voor te zeggen, maar dat vinden wij nu net één van de sterkste punten van deze prent. De gehele look van de film is nogal mistig, in fletse kleurtjes, en de pluche dieren die onze beroemde vrienden verbeelden zien er eerlijk gezegd nogal afgeleefd uit. Regisseur Marc Forster heeft dan ook gekozen voor een look die meer aanleunt bij de tekeningen van A.A. Mine dan bij de look die Disney aan Winnie The Pooh heeft gegeven en voor een algehele sfeer van melancholie die wij met graagte omarmd hebben.

© Disney

In de opengingssequentie worden we al meteen ontroerd wanneer we een samenvatting krijgen van het leven van Christopher Robin (Ewan McGregor), vreselijk vertaald als Janneman Robinson. Christopher moest op internaat, verloor op vroege leeftijd zijn vader werd daarna de oorlog ingestuurd en moest daarvoor zijn zwangere vrouw Evelyn (Hayley Atwell) achterlaten. Hij kwam heelhuids terug, werd efficiëntiemanager in een fabriek dat reiskoffers produceert (bezwaarlijk een droomjob te noemen) en raakte ergens in het proces van volwassenwording het kind in hemzelf en de goesting in het leven kwijt. Wanneer Evelyn hem zegt dat ze hem al zo lang niet meer heeft zien lachen, vrees ik dat heel wat mensen een moment van herkenning zullen meemaken. Want nog altijd te veel mensen gaan elke dag naar een job die ze niet doen met hun hart, maar uit pure gewoonte.

Poeh roept de hulp van zijn oude vriend in wanneer hij door een erg mistig Honderd Bunderbos dwaalt, maar nergens een spoor van zijn vrienden terugvindt. Het is één van de meest mistroostige scènes in de film en er hangt een grote eenzaamheid over die scène. Wanneer Christopher Robin en Poeh elkaar uiteindelijk dan weer vinden wacht Poeh opnieuw een koude douche: terwijl Poeh Christopher Robin nog steeds ziet als één van zijn beste vrienden blijkt Christopher zelf helemaal te zijn veranderd. Wanneer Christopher Robin - die net in een hels werkweekend zit en voor een structurering staat - zijn geduld verliest met Poeh bijt hij hem toe dat hij al dertig jaar niet meer aan hen heeft gedacht. Waarna Poeh zacht antwoordt: "Wij denken elke dag aan jou."

Uiteraard komen ook de andere vrienden aan bod, al komen Meneer Uil, Konijn, Roe en Kanga daar niet echt bij uit de verf. Wel heerlijk van de partij zijn het zenuwachtige en angstige Knorretje, ADHD'er Teigetje en vooral de depressieve Iejoor. En ook Poeh wiens filosofische aard volledig tot wasdom komt en die ons met een eenvoudig zinnetje waar vaak een dubbele bodem in zit ("Mensen zeggen dat niks onmogelijk is, maar ik doe de hele dag niks") laat stilstaan bij de meest eenvoudige dingen in het leven. Het feit dat "vandaag" altijd de favoriete dag van Poeh is, zegt heel erg veel over optimisme en een algemene ingesteldheid van de beer. Het feit dat hij zo veel belang hecht aan een rode ballon (die een belangrijke bijrol speelt) terwijl Christopher Robin daar het belang niet (meer) van inziet zegt ook veel.

Het is duidelijk wat voor boodschap de makers van deze film ons willen meegeven: omarm het kind in jezelf. Maar ook: koester wat je hebt. Of raak het alleszins niet kwijt. Geef voldoende aandacht aan de mensen die belangrijk voor je zijn. En probeer je soms ook eens te verplaatsen naar de tijd toen jij nog een kind was. Christopher Robin ging vroeger niet graag op internaat. En nu stuurt hij zelf zijn dochtertje Madeleine (Bronte Carmichael) dezelfde richting uit. Omdat hij het beste voor haar wil, uiteraard, maar wat ouders het liefste willen voor hun kind en wat het beste is voor hun kind komt niet altijd overeen.

De film is warm, charmant en speels, maar gaat er ook vanuit dat kinderen best tegen een stootje kunnen, zolang op het einde alles maar weer goed komt.In China moeten ze weten wat ze doen, maar wij zijn blij dat we Christopher Robin kunnen zien hebben.

Score 8/10

 

The Children Act: als er één ster schittert in deze film is het die van Emma Thompson wel

Het regent verfilmingen van boeken van Ian McEwan. Deze week kunnen we naar The Children Act gaan kijken, volgende week al is het de beurt aan On Chesil Beach. Aan de verfilming van The Children Act houden we alvast een goed gevoel over, vooral dankzij een magistrale vertolking van Emma Thompson.

Zij speelt rechter Fiona May, een rechter die een hoog aanzien geniet en gespecialiseerd is in zaken met kinderen. Moet een Siamese tweeling gescheiden worden: ja of neen? Wat met een vader die met zijn kind naar het buitenland is gevlucht? Fiona May moet verschillende van dit soort zaken behandelen op een voormiddag en ze doet dat met zoveel mogelijk kunde en respect, naar eer en geweten.

Dan komt er een zaak op haar pad die haar zwaarder komt te liggen dan menig ander. Een jongeman van 17 die Jehova's Getuige is weigert een bloedtransfusie die noodzakelijk is om zijn leukemie te kunnen behandelen. Fiona May gaat zelf naar Adam (Fionn Whitehead) toe alvorens een uitspraak te doen in haar zaak. Een zaak die haar langer blijkt te gaan achtervolgen dan ze zelf verwacht had.

© A24

Het meest interessante aan The Children Act is dat we als kijker eens stilstaan bij de druk die op de schouders van een rechter huist. Eén beslissing van hen beslist voor een ander hun verdere leven. Daar staan wij niet altijd bij stil, maar ook Fiona May zelf niet. Wanneer Adam later voor haar staat zegt ze hem duidelijk dat ze nu met andere zaken bezig is. Zijn zaak is het verleden. Maar Adam zit er nog helemaal middenin en haar uitspraak heeft bij hem veel losgemaakt.

Dat Fiona daarbuiten ook nog eens huwelijksproblemen moet doormaken met haar man Jack (Stanley Tucci) had voor ons niet echt gehoeven. Nu wordt die huwelijkscrisis er zowat bij gesleurd als een bijzaak en krijgt ze niet voldoende aandacht. Wel interessant hier is opnieuw dat we kunnen stilstaan bij de impact van de persoonlijke problemen op haar functioneren in haar job.

Bij een andere actrice had het geheel misschien minder geboeid, maar Emma Thompson is werkelijk uitmuntend in haar rol als rechter Fiona May, van begin tot einde. Als er één ster schittert in deze film is het de hare wel.

Score: 7/10

 

Lees meer