Het nieuwe filmaanbod van deze week is om triest van te worden, wij gingen kijken naar 'Lukas' en 'The Happytime Murders'

Laten we eens een misverstand de wereld uit helpen: voor een recensent is het veel leuker om zijn lezer te enthousiasmeren voor een film of plaat die hij geweldig vond dan om een product de grond in te boren. De tweede optie is negatief en niemand wordt er beter van. Maar als het niet anders kan dan kan het niet anders: deze week vonden we gewoon geen deftige films tussen het nieuwe filmaanbod.

'Lukas': De ingetogen vertolking van Jean-Claude Van Damme is mooi, maar neemt niets weg van de clichés en de voorspelbaarheid

Ook wij hebben vroeger naar films van Jean-Claude Van Damme gekeken. Zoals elke jongen rond de 10 jaar die geïnteresseerd is in films en alleen maar toegang heeft tot de videofilms van zijn oudere broer. Vooral 'Lionheart' (1990), 'Maximum Risk' (1996) en 'Double Team' (1997) staan ons nog helder voor de geest. Sindsdien hebben we gelukkig een ander pad gevonden en hebben we nooit nog een film met Jean-Claude Van Damme gezien.

Aan het einde van de jaren negentig was het hoogtepunt van zijn carrière voorbij, maar terwijl wij dachten dat Van Damme helemaal weggedeemsterd was, - hoe lang is het geleden dat er nog eens een film met Van Damme de cinemazaal gehaald heeft? - is hij gewoon films blijven maken. Hetzelfde soort films. Minstens elk jaar één, soms twee of drie per jaar, meestal direct voor video/dvd. Daarna volgde de middelmatige documentaire 'JCVD' (2008) en een geflopte reeks die hij maakte voor Amazon. Nu is er dus 'Lukas', - de Engelse titel 'The Bouncer' klinkt trouwens veel meer Van Damme - een film van de Franse regisseur Julien Leclercq, gefilmd in België waardoor er ook hoofdrollen zijn weggelegd voor Sam Louwyck en Kevin Janssens.

De film werd aangekondigd als een nieuwe artistieke weg voor Van Damme, een radicaal nieuw begin. En dus werden we wel benieuwd, want zou het niet heel mooi zijn: de gevallen held van de vechtfilm die bijna 60 is en dan kiest om artistieke films te gaan maken?

En dus gingen we toch maar naar 'Lukas' kijken, waarin Van Damme een buitenwipper speelt in een discotheek die ontslagen wordt na een voorval met een lastige klant die we herkennen als Dimitri "Vegas" Thivaios. Lukas is een alleenstaande vader en om zijn dochtertje Sarah (Alice Verset) alles te kunnen geven wat haar hartje begeert (zoals deftig onderwijs) neemt Lukas dan maar een baantje aan in een stripclub in Elsene. En al snel blijkt dat daar een onguur geurtje aan hangt.

Toegegeven: 'Lukas' is een ander soort film dan pakweg 'Lionheart' of 'Double Team'. De algemene toon is veel meer introvert en zelfs vechtscènes zijn zeldzaam.Lukas is een stille mysterieuze kerel waar weinig mensen iets over weten. Hij houdt zich gedeisd, probeert de eindjes aan elkaar te knopen en leeft verder zijn leven. De keuken waarin een halterbank om aan te gewichtheffen naast de strijkplank staat vonden wij aandoenlijk mooi. En ook de contouren in Van Dammes gezicht maken Lukas een geloofwaardig personage: de groeven hebben zich diep genesteld, de wallen onder de ogen zijn onmiskenbaar: Lukas heeft al afgezien in dit leven.

Maar dat wil niet zeggen dat 'Lukas' niet dezelfde clichés bevat dan alle andere films van Van Damme: het personage dat in financiële nood zit, met zijn rug tegen de muur geplaatst wordt en dan maar doet wat van hem verlangd wordt om op die manier aan geld te komen: we hebben het al heel erg vaak eerder gezien in zijn films. De clichés worden niet geweerd: Van Damme die het bloed onder de douche van zich staat af te wassen. Van Damme die zijn hand onder zijn jas stopt na te zijn neergeschoten en zijn hand weer bebloed bovenhaalt. Opnieuw: het zijn clichés die al zo vaak eerder zijn gebruikt dat ze bijna lachwekkend werden.

Naar het einde toe raakt 'Lukas' de pedalen kwijt en worden de plotwendingen een stuk ongeloofwaardiger.

Wat overigens niet hielp naar geloofwaardigheid toe - en bovendien compleet nutteloos - is het dubben van de rollen van Kevin Janssens en Sam Louwyck. In de originele versie van de film (zie ook de trailer) spreken hun personages Engels met Van Damme. In de versie die bij ons in de cinema loopt zijn die stemmen in het Frans oversproken. Sam Louwyck komt er nog mee weg, maar het personage van Kevin Janssens heeft nu zo'n standaard Franse film-stem meegekregen dat ook die rol helemaal in het water valt. Ik kan me voorstellen dat je daar als acteur heel erg triest van wordt.

Dat alles samen maakt 'Lukas' vooral een jammere zaak, want ergens hadden we écht gehoopt op een wederopstanding van Jean-Claude Van Damme in een nieuwe artistieke richting. 'Lukas' is een aanzet, maar wel maar een half geslaagde.

Score: 4/10

 

'The Happytime Murders': Elke potentieel goeie grap wordt de nek omgedraaid door er een pointe aan te naaien die iets met pipi, kaka of seks te maken heeft.

Tijd voor de tweede teleurstelling van de week: Brian Henson pakt uit met 'The Happytime Murders', de eerste film over The Muppets van de zoon van diens bedenker sinds 'Muppet Trasure Island' uit 1996.

Hoewel ze in ons land niet het grootste succes waren hebben de twee meest recente Muppets-films ('The Muppets' uit 2011 en 'Muppets Most Wanted' uit 2014) bewezen dat het heden ten dage nog heel erg mogelijk is om een frisse, leuke en originele film te maken met poppen. Brian Henson kiest voor een andere weg en maakt de eerste film over The Muppets die specifiek en alleen maar volwassenen bedoeld is, een R-rated movie, zoals ze dat dan noemen.

De film draait rond Phil Philips (Ray Barretta), een ex-rechercheur die na een traumatische interventie ontslagen wordt bij de politie en zelfs op z'n eentje verantwoordelijk is voor de Philips-act, een wet die bepaalt dat er geen poppen meer mogen werken bij de politie. Philips wordt geconfronteerd met een moordenaar die het gemunt heeft op de ooit populaire Happytime Gang, een groep poppen die ooit een heel erg populair televisieprogramma hadden waarin ze het scherm deelden met mensen, maar die nu zijn afgegleden in de marginaliteit.

Zes jaar is er aan deze film gewerkt. 125 poppen zijn er voor deze film gebruikt, waarvan er 40 speciaal voor deze film gemaakt zijn. Er is dus wel moeite in deze film gestopt, maar vooral de humor is hier van een wel zeer bedenkelijk niveau. The day after blijven we ons vooral afvragen hoe iemand ooit die scène met die koe en die octopus een goed idee vond en hoe extreem puberaal en onnozel die ejaculatiescène in het bureau van Phil Philips wel was.

Het is heel erg jammer, want met het basisidee - ook The Muppets kijken porno, snuiven drugs en hebben een duister milieu - valt best wel iets leuk te doen, maar elke potentieel goeie grap wordt in 'The Happytime Murders' de nek omgewrongen door er een pointe aan te naaien (no pun intended) die iets met pipi, kaka of seks te maken heeft.

Phil levert via de voice-over voortdurend commentaar op wat er gebeurt, als in een parodie op een oude film noir en er wordt ook iets gedaan met de legendarische scène uit 'Basic Instinct', maar het voelt allemaal als humor die niet scherp en origineel genoeg is. Of beter gezegd: als humor die niet grappig genoeg is om humor genoemd te worden.

Interessanter is het politieke tintje dat 'The Happytime Murders' heeft, want poppen worden in de maatschappij als minderwaardig gezien, ziekenhuizen voor poppen behandelen geen mensen en andersom en wie een mengvorm is tussen pop en mens wordt door geen van beide voor vol aanzien. Het is het enige lichtpuntje, maar er wordt te weinig mee gedaan en het kan 'The Happytime Murders' niet redden van de donkere vergeetput.

Score: 4/10

 

Lees meer