'Dog Days' en 'Katie Says Goodbye' zijn onze films van de week en hebben ons gecharmeerd

Deze week zijn we verrast in de bioscoop door twee charmante films. De ene is schaamteloos optimistisch en is een soort 'Love Actually' tussen hondeneigenaars ('Dog Days'), de andere prent is een portret van een tienermeisje die in een uitzichtloze situatie en omgeving blijft dromen van een betere toekomst ('Katie Says Goodbye'). Hup, die filmzaal in!

'Dog Days': leuke film die net aan de juiste kant van de sentimentaliteit blijft

Zeggen dat er een groot hondenliefhebber aan ons verloren is gegaan zou een grove leugen zijn. Ooit werden we gebeten door een Mechelse Scheper en sindsdien hebben we te kampen met een hondenangst. Desondanks toch maar naar 'Dog Days' gaan kijken omdat de film een interessant uitgangspunt heeft: op 'Love Actually'-achtige wijze verbindt deze film allerlei individuen die één ding gemeenschappelijk hebben: een hond.

Zo is er de presentatrice Elizabeth (Nina Dobrev) die haar relatie op de klippen ziet lopen en het al snel daarna te pakken krijgt voor Jimmy (Tone Bell), een ex-sporticoon die te gast was in haar talkshow met wie het allesbehalve klikte. Er is Tara (Vanessa Hudgens) die serveerster is in een koffiebar, maar graag het verschil wil maken in het leven en dan met vrijwilligerswerk begint bij Greg (Thomas Lennon) die een opvangtehuis heeft voor verwaarloosde honden. We maken ook kennis met Dax (Adam Pally) die door omstandigheden moet letten op de hond van zijn zus, Grace (Eva Longario) die merkt dat haar adoptiedochtertje een geweldige goeie band heeft met honden en er is het verhaal van Walter (Ron Cephas Jones) wiens hond zijn enige gezelschap is na het overlijden van zijn vrouw.

De invalshoek van de hond is best origineel, mensen met honden spreken elkaar nu eenmaal makkelijker aan en hebben alvast één onderwerp waarover ze kunnen praten. Bovendien zijn veel mensen echt gehecht aan hun hond en wandelt de huishond als een metgezel door hun leven. Maar verder is er niets origineel aan 'Dog Days'. De film is van voor naar achter te voorspellen, brengt meerdere koppeltjes samen, verbindt een gezin met elkaar en een oude eenzame man met een jonge pizzakoerier (Finn Wolfhard), maar dat zie je allemaal van mijlenver aankomen.

Waarom we dan toch met een hartverwarmend gevoel de zaal verlieten en een warm gevoel aan de film overhouden is omdat de film altijd net aan de juiste kant van de sentimentaliteit blijft. 'Dog Days' doet heel erg denken aan de televisieserie 'This Is Us' die in de Verenigde Staten al enkele jaren in de prijzen blijft vallen, maar hier in België nog altijd nergens te zien is. Ook daar wordt soms schaamteloos op de tranen gemikt, maar net als in 'This Is Us' is 'Dog Days' wel oprecht emotioneel. En ook al weet je dat de makers je bewust richting vochtige ogen bewegen, toch laat je het gebeuren.

Dat heeft veel te maken met de charme van acteurs als Vanessa Hudgens, Thomas Lennon, Eva Longario, Tone Belle, Nina Dobrev en natuurlijk ook weer - net als 'This Is Us' - Ron Cephas Jones en de vijftienjarige Finn Wolfhard.

Petje af voor de film die ons sympathie en zelfs liefde heeft doen voelen voor mensen wiens hond op de eerste plaats in hun leven komt te staan. 'Dog Days' heeft ons ervan overtuigd dat mensen met liefde voor honden - en bij uitbreiding voor alle andere dieren - mooie mensen zijn.

Score: 7/10

 

'Katie Says Goodbye': sereen, maar schrijnend portret van een meisje dat naar een uitweg zoekt

Waar 'Dog Days' vol hoop zit, draait het in 'Katie Says Goodbye' allemaal om hopeloosheid. Het tienermeisje Katie (Olivia Cooke) werkt als serveerster omdat ze thuis in een caravan woont met een al langdurig werkloze moeder die geen uitkering meer krijgt.

Om het hoofd boven water te houden, boodschappen te kunnen doen en de huur te kunnen betalen bevredigt ze mannen uit de buurt of passerende vrachtwagenchauffeurs. Voor bijna geen geld trekt ze hen af, geeft ze hen een blowjob of heeft er zelfs seks mee. Dan passeert Bruno (Christopher Abbott), een ex-gevange, en plots ervaart ze iets wat ze nog nooit gevoeld heeft: er houdt iemand van haar.

Het is zowat de hele plot van een heel erg eenvoudige en serene, maar doeltreffende film. Regisseur Wayne Roberts serveert de kijker de meest desolate stille prachtige landschappen, maar plaats die in schril contrast met de mensen die er wonen. Alsof hij wil zeggen: schoonheid is niet alles. De mensen die in deze streek wonen vinden geen werk omdat er geen is, sukkelen in de marginaliteit en rotten stilletjes weg zonder dat iemand naar hen omkijkt.

'Katie Says Goodbye' is dan ook een film over kansen. Katie is mooi en intelligent, de wereld zou aan haar voeten kunnen liggen, maar ze heeft pech gehad met de thuis waarin haar wieg stond. Haar vader heeft ze nog niet gezien, van haar moeder moet ze niets verwachten en dus zorgt Katie voor haar eigen uitweg: haar werk als prostitué geeft haar perspectief op een ontsnapping, de schoendoos waarin ze al het geld dat ze zo verkrijgt bij elkaar spaart is haar weg naar een betere toekomst, haar perspectief.

Als uiteindelijk niemand 'Katie Says Goodbye' zal gaan zien is dat vooral jammer voor Olivia Cooke, want zij zet een prachtprestatie neer. Hoe ze op en neer loopt in haar roze kostuumpje (de enige kleren die ze bezit), hoe ze droomt van San Francisco terwijl ze door desolate landschappen wandelt, hoe ze keer op keer - wat er ook gebeurt - haar optimisme weer bij elkaar probeert te schrapen...het is prachtig.

'Katie Says Goodbye' is een film waarin niets onverwacht gebeurt, maar Olivia Cooke doet ons er meer dan gemiddeld van houden. Mooie titel trouwens, 'Katie Says Goodbye' en daarin lijkt regisseur Wayne Roberts een formule te hebben gevonden, want zijn volgende film heet 'Richard Says Goodbye' waarin Johnny Depp een terminaal zieke speelt. Die film heeft nog geen releasedatum, maar zou nog dit jaar in de Verenigde Staten in de zalen komen.

Score: 7/10
 

Lees meer