Met 'Hoop Doet Leven' en 'My Generation' als films van de week swingt het deze week in de cinema

We weten niet meteen waar het aan ligt of hoe het komt, maar de laatste weken worden er opvallend veel documentaires in de film gebracht en dan nog vooral muziekdocumentaires. Vorige week was er 'Whitney', deze week zijn er weer twee: 'Hoop Doet Leven' over de carrière van Will Tura en 'My Generation' waarin acteur Michael Caine ons terugflitst naar de jaren zestig.

Will Tura: Hoop Doet Leven: een eerbetoon aan een icoon uit de Vlaamse muziek

Als iemand meer dan 60 jaar - 63 jaar om precies te zijn - carrière te vieren heeft, dan mag daar al eens een documentaire aan gewijd worden. En dus nam Jean Kluger, zoon van muziekuitgever en -producent Jacques, de telefoon en pleegde hij een telefoontje naar regisseur Dominique Deruddere. En in België gaat het zo: als ze je Tura aanbieden, denk je er niet eens over om "neen" te zeggen.

Het viel de laatste dagen op: Will Tura was overal. Hij was niet alleen te gast bij de evidente kanalen en zenders, maar ook bij pakweg jongerenzenders MNM en Studio Brussel. Will Tura is dan ook een icoon in Vlaanderen, iemand die er altijd geweest is en - zo lijkt het - er ook altijd zal zijn.

© KFD

Daarbij valt vooral de vorm op. Er worden geen talking heads gebruikt - mensen die geïnterviewd worden en uitleg geven - maar veel archiefmateriaal waar overheen Jan Decleir (een ander icoon) het levensverhaal van Will Tura vertelt in de ik-vorm. Het is even wennen aan die stem - Jan Decleir die "ik" zegt als het over Will Tura gaat is toch even vreemd - maar eens dat voorbij is kunnen we helemaal opgaan in het verhaal van die jonge jongen die zijn muzikaal talent ontdekt en het geluk heeft in een gezin opgegroeid te zijn met een moeder die zijn muzikale ambities stimuleert en een vader die hem nog het liefst acteur had zien worden, maar al blij is dat zijn Tuur de creatieve richting uitgaat.

Will Tura was als Vlaamse zanger in vele dingen de eerste. De eerste Vlaamse zanger die een nummer opnam als Eenzaam Zonder Jou. De eerste die een volgspot gebruikte. De eerste die speelde voor een zittend publiek. De eerste die Vorst Nationaal uitverkocht. En daarnaast zijn er dan nog de iconische beelden van de begrafenis van koning Boudewijn, de Turalura-cd's van Humo enz. enz.

Wie een carrière als deze kan voorleggen verdient een documentaire, maar misschien mocht die wel wat ambitieuzer zijn als deze. Voor wie de carrière van Will Tura al goed kende, biedt Hoop Doet Leven weinig nieuwe informatie. Misschien wel te weinig.

Het grootste gedeelte van deze documentaire is een goeie samenvatting van Tura's carrière, als een Wikipedia-pagina op beeld. Het zijn die paar kleine momenten waarin we een inkijk krijgen in het persoonlijke leven van de artiest die ons echt raken. Zoals de kleine anekdote waarin verteld wordt dat Will zijn moeder na elk optreden belde, gewoon om te melden dat hij veilig thuis was en dat alles goed was gegaan. Op momenten als deze krijgen we een inkijk, hoe klein ook, in de mens Arthur Blanckaert. Maar laten nu net die momenten erg zeldzaam zijn.

We blijven het trouwens vreemd vinden hoe een programma als 'Tien Om Te Zien' dat toch zijn rol heeft gespeeld in het opnieuw lanceren van het Vlaamse lied én de carrière van Will Tura droogweg onvermeld blijft. We vroegen Deruddere ernaar in het interview dat we met hem hadden en de verklaring luidde dat het verhaal van VTM en Tien Om Te Zien zijn eigen spanningsboog heeft. Dat klopt wel, maar toch blijft het ook na een tweede kijkbeurt wringen dat zelfs de naam van het programma niet eens één keer wordt vermeld. Het is een hiaat in het verhaal die de kijker zelf moet zien in te vullen.

Misschien hadden we ook graag meer muzikale anekdotes gehoord. Iedereen - van jong tot oud - kent een karrenvracht muziek van Tura. Een documentaire aan de hand van de muziek had een even leuke documentaire kunnen opleveren en misschien zelfs een leukere. Nu wordt het feit dat composities van Tura in Amerika zijn opgenomen terloops vermeld, net als het feit dat Tura ooit de kans op een internationale carrière heeft opgegeven om zijn muzikanten in Vlaanderen niet op te geven én het feit dat hij ooit opnam met de muzikanten van Elvis Presley. En ook: wat zijn de nummers waar Tura misschien minder trots op is? Waar hij achteraf spijt van heeft dat hij ze opgenomen heeft? Ook dat hadden we wel graag willen weten.

Hoop Doet Leven is een eerbetoon aan een icoon, maar misschien had het toch allemaal iets meer mogen zijn.

Score: 6/10
 

My Generation: vroeger was zeker niet alles beter, maar het was wel spannender

Ook in My Generation worden we mee terug de tijd in genomen, alleen is onze gids hier de Britse acteur Michael Caine, die jongeren van deze generatie misschien nog wel het meest kennen als butler Alfred in de meest recente Batman-trilogie van Christopher Nolan.

Daarover geen woord in deze documentaire, wel wordt ons een blik geworpen over hoe grensverleggend anders de jaren 60 waren en hoe de jeugd op alle vlakken van zich liet horen omdat ze het anders wilden gaan doen dan hun ouders. Daarbij spelen uiteraard Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones een grote rol, maar dat Elvis het grote ontwaken was voor veel jongeren die tot dan toe naar dezelfde muziek hadden geluisterd dan hun ouders is ondertussen wel geweten. Dat The Rolling Stones grote rebellen waren ook en dat de concurrentie tussen The Beatles en The Rolling Stones vooral een door de media gekunstelde concurrentie was ook.

Fun fact: The Beatles schreven de tweede single van The Rolling Stones: I Wanna Be Your Man.

 

Veel muziek dus in My Generation, ook onder andere The Who, The Kinks, The Animals en Donovan passeren en Marianne Faithful is één van de voornaamste geïnterviewden, maar echt interessant wordt het wanneer de documentaire naar de emancipatie van de jeugd op andere vlakken overschakelt.

Want de revolutie zette zich ook door op andere vlakken. De pil werd uitgevonden, wat veel seksuele vrijheid met zich meebracht. En de jeugd ontwikkelde ook een eigen kledingstijl. Kleding mocht in de jaren zestig voor het eerst hip en kleurrijk zijn. Niet iedereen moest er nog hetzelfde uitzien. Liefst niet, zelfs.

Zo wordt ook de invloed duidelijk gemaakt van Mary Quant, een Engelse mode-ontwerpster die de minirok korter maakte dan ooit tevoren en het kledingstuk op hele korte tijd deed uitgroeien tot het meest populaire item bij de jeugd, tot weerzin van de Britse aristocraten. Ook belangrijk: kapsels. Alles werd anders dan het was toen onder invloed van Vidal Sassoon jonge vrouwen voor korte kapsels kozen en tegelijkertijd mannen hun haar langer lieten groeien.

Een dikke vijftig jaar na de revolutionaire jaren zestig lijkt alles bevochten en kunnen we het ons niet meer voorstellen dat een blad als Vogue weigerde om een model als Jean Shrimpton op haar cover te zetten als er geen extra voorwerpen op de foto stonden. En hoe revolutionair het was dat een model als Twiggy - afkomstig uit de arbeidersklasse - helemaal kon doorbreken omdat ze niet helemaal netjes sprak. We kunnen het ons ook niet meer voorstellen dat jongeren de zee op zouden moeten om de nieuwste rockplaten in de radiogolven te krijgen en we kunnen het ons al helemaal niet meer voorstellen dat naar die rockplaten luisteren illegaal zou zijn.

Vroeger was dus zeker niet alles beter, maar het was wel spannender omdat veel dingen nieuw waren en voor de eerste keer gebeurden. Omdat dingen nog bevochten moesten worden. Omdat jongeren nog een strijd moesten aangaan om hun terrein af te bakenen.

Anders dan in Hoop Doet Leven hebben we bij My Generation het gevoel dat er lang is gezocht in een reusachtig archief naar de juiste fragmenten. Naar net die mensen, die beelden of die uitspraken die precies het juiste gevoel uitdrukten dat Michael Caine en regisseur David Batty wilde uitdrukken. De jaren zestig komen nooit meer terug, maar een klein stukje van het gevoel dat toen geheerst moet hebben heeft daardoor ook zijn weg gevonden naar My Generation.

Score: 7/10

 

Lees meer