Wanneer je vrijwilligerswerk je tweede thuis is.

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Sandra is mede-oprichtster van en vrijwilliger bij G-voetbalclub Olympic Essen. Ze is een echte duizendpoot in de vereniging, en vertelt ons vandaag wat meer over waarom ze het allemaal doet.

Hoe het begon

“We zijn in 2009 begonnen met G-voetbal. Ik kreeg een folder in de bus over allerlei vormingen, en een vorming ging over het begeleiden van een G-sport. Dat leek me wel interessant voor onze voetbalclub, dus toen heb ik me samen met nog iemand anders van de club een jaar georiënteerd. We volgden vormingen, zijn met iedereen gaan babbelen en vervolgens startten we met ons G-voetbalteam.

Ik ben altijd met voetbal bezig geweest. Mijn grootvader heeft de club opgericht, mijn vader heeft dat overgenomen, mijn broers zijn er gaan voetballen en ik was daar altijd bij.”

Aanpassen

“Ik kan boeken schrijven over wat we allemaal meemaken, maar die verhalen mogen niet altijd naar buiten komen (lacht). In het begin van het G-voetbal, waren we nog wat onwetend. Voor een van de eerste matchen hadden we het veld afgezet (G-voetballers spelen op een half veld). We gebruikten aan de ene kant gewoon de lijnen die op het veld stonden, en op de andere kant zetten we van die gekleurde dekseltjes. Maar onze mannen speelden niet, ze waren afgeleid en we begrepen niet waarom. Tot er een van de ouders zei: ‘Dit kan niet, daar staan lijnen en daar staan potjes, dat is geen voetbalveld hé.’ We hadden daar totaal niet bij stilgestaan. Een groot deel van de spelers heeft autisme, en in de praktijk wisten we nog niet goed hoe we ons daarop moesten voorzien. Dus vanaf nu liggen er overal dekseltjes, ook op de lijnen. Nu kunnen onze spelers zich weer volop geven.”

Duizendpoot

“We zijn eigenlijk niet met veel vrijwilligers. Het zijn mijn man en ik, nog 2 mensen waar we af en toe op kunnen rekenen en dan schakel ik mijn kinderen soms in. Maar wat wel speciaal is; we kunnen altijd rekenen op élke speler, of familie daarvan.

Ik doe eigenlijk alles in de club behalve de trainingen geven. Ik regel de administratie, de kantine, ik begeleid de ouders,... Als ik niet aan het werken ben dan ben ik met de voetbal bezig. Ik doe het supergraag, al wordt het soms allemaal wat veel. Maar ik denk dat iedereen dat wel eens heeft, en dat weegt niet op tegen het plezier dat ik eruit haal.”

Een familie

“Onze slogan is ‘one club, one team, one family’ en dat is ook echt zo. Dat kan je aan niemand uitleggen, maar wij zijn allemaal vrienden van elkaar. Vorig jaar bestond onze club 60 jaar. We organiseerden een groot feestweekend, en we hadden slechts 1 oproep gedaan naar helpers. Letterlijk elke voetballer is komen helpen. Ik moest nooit iets vragen, iedereen stond altijd klaar. Ik heb een heel weekend gehuild, omdat ik zo gepakt was door wat die jongens voor elkaar en voor ons doen. Dat is echt een heel warm gevoel. Dat is denk ik ook de reden waarom ik er zoveel tijd in kan steken, omdat ik er ook zoveel uit haal. Ik mis het zelfs als ik op vakantie ga!”

Tekst: Ann Dewalque

Zoek je zelf nog een toffe G-voetbalclub in de buurt? Surf dan naar www.s-sportrecreas.be/aanbod/sportclubs