Elio Di Rupo maakt comeback: hij wil straks Charles Michel opvolgen (en daarvoor is samenwerken met N-VA zelfs mogelijk) 

Plots is hij er weer: de vorige eerste minister Elio Di Rupo (PS). In de Kamer ging hij zeer fors in duel met de huidige premier, Charles Michel (MR). En de Franstalige pers springt er massaal op: de PS-kopman zuigt een berg media-aandacht op. Want achter de schermen bereidt hij de campagne van 2019 voor, waarin hij kopman wil zijn. En daarvoor is de koersverschuiving al ingezet: hij sluit niet langer uit om straks zelfs met de N-VA te moeten regeren. 

Een beetje lijzig beklimt hij het spreekgestoelte, met dezelfde houding als toen hij nog premier was: wat presidentieel, sacraal bijna. Hij is alleen nog een tikje ouder geworden, 67 jaar ondertussen, maar z'n maniertjes heeft hij nog: "Ik wil geen interventies", zo kondigt hij aan.

Meteen zit het spel op de wagen: tussenkomsten van de partijen in de Kamer na de regeerverklaring zijn normaal een job voor de fractieleiders. Bij de PS is dat opkomend talent Ahmed Laaouej. Maar die moet vandaag aan de kant, het is Di Rupo himself die de plaats claimt. En die eist dus, net alsof hij de alternatieve regeerverklaring komt lezen, dat er niemand hem onderbreekt.

De huidige centrum-rechtse meerderheid reageert furieus: uiteraard gaat zeker de MR Elio Di Rupo geen vrij spel geven. Wat volgt is een discussie die soms het niveau van een caféruzie niet overstijgt, met heen en weer geroep tussen de fracties van MR en PS, waarbij Laurette Onkelinx (PS) een glansrol claimt in politiek theater.

Le Soir en RTBF smullen van de comeback

Di Rupo laat geen spaander heel van het "rechtse, asociale beleid" van premier Charles Michel. Hij parodieert diens "jobs, jobs, jobs" en noemt de regering "flop, flop, flop", waarbij de burgers maar één verlangen hebben: "Stop, stop, stop".

Het gaat bijzonder heftig tussen beiden, waarbij vooral premier Charles Michel (MR) gebeten reageert, terwijl Di Rupo z'n dodelijke zinnetjes afleest en ondertussen veel rustiger blijft dan z'n tegenstander. "Met uw vader viel wél samen te werken", laat hij zich vallen. De premier ontploft net niet, noemt het "intriest hoe een voormalig premier de reputatie van ons mooie land besmeurd".

Het is duidelijk wat de oud-premier komt doen: zichzelf presenteren als hét alternatief voor deze, in zijn ogen, mislukte regering. Want er kan maar één man het alternatief vormen, en dat is hijzelf: die boodschap straalt ervan af. De Franstalige media heeft het ordewoord goed begrepen, Le Soir en de RTBF zullen de rode loper gretig uitrollen voor de laatste socialistische premier. De media in Franstalig België is nu eenmaal niet bepaald rechts: de huidige regering hebben ze nooit gesmaakt wegens te Vlaams, te rechts, te N-VA.

Winst in Bergen?

"De PS is het enige alternatief", zo zet Di Rupo de keuze duidelijk voor de kiezer: hij is het alternatief, hij is dé oplossing. Dat binnen de PS nu Di Rupo de aandacht claimt is meer dan symbolisch. Al sinds de electorale nederlaag van 2014 is er een machtsstrijd aan de gang tussen de ex-premier, al decennia de baas van de PS, en z'n alom verwachte erfopvolger Paul Magnette. Maar die laatste moet nu dus weer uit de schijnwerpers: de huidige voorzitter is en blijft Di Rupo.

Het is daarbij uitkijken naar z'n resultaat in Bergen, z'n thuisbasis. Hij trekt de lijst niet meer, maar duwt ze. Alleen is nu al de inzet ook daar duidelijk: hij wil de meeste voorkeurstemmen halen. Dan kan hij opnieuw de sjerp claimen en vooral aan heel z'n eigen partij laten zien dat de kiezer nog niet uitgekeken is op hem.

Maar Bergen is niet het einddoel, dat is de Wetstraat. Daarbij is er een meer dan interessante bocht ingezet: de deur naar N-VA is niet langer helemaal dicht. In het verleden sloot Di Rupo manifest elke coalitie met Bart De Wever (N-VA) en co uit. Maar in de aanloop naar z'n comeback klonk andere taal: als het moet, kan het zelfs met de N-VA.

Straks een coalitie tussen PS en N-VA?

Dat opent perspectieven. De N-VA heeft altijd aangegeven niet rond de tafel te willen met de PS, behalve als er over het communautaire gesproken kan worden. In het verleden zijn er grote, maar ook kleine staatshervormingen geweest. Een nieuw rondje, waarbij de PS en N-VA elkaar kunnen vinden, zou wel eens vandaag nog quasi-ondenkbare coalities kunnen opleveren.

Maar ideologisch staat de PS wel behoorlijk ver van gelijk welke Vlaamse centrumpartij. Naast N-VA zijn er ook Open Vld en CD&V, die bijzonder stevig geloven in maatregelen zoals het het inperken van de inschakelingsuitkeringen voor werkloze jongeren in de tijd en de degressiviteit van de werkloosheidsuitkering. Die twee initiatieven worden door de Vlaamse partijen als een minimum gezien, terwijl ze door de PS als een brug te ver beschouwd worden.

Op dat vlak was een sterke tussenkomst in de Kamer van CD&V-voorzitter Wouter Beke veelzeggend. Hij zette zich 200 procent achter het regeringswerk en de huidige premier Charles Michel (MR), met wie hij een goede band heeft: "Er zijn meer dan 200.000 jobs bijgekomen. Als voorzitter van de PS zou zijn, zou ik applaudisseren voor die 200.000 mensen die vandaag een job hebben."

Lees meer