Vlaanderen is oranje verdeeld in zwart en wit

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Vanuit de voetbalwereld kan ik met gemak parallellen trekken naar onze samenleving. Of het nu gaat over een winnaarsmentaliteit of etnische twisten zijn er heel wat overeenkomsten terug te vinden. Een sterke generatie waar menig voetballiefhebber van gesmuld heeft, is het Ajax van midden jaren ’90. Een talentvolle ploeg met een exotische mix van gekleurde jongens die hun wortels hebben in het Nederlands overzees gebied, autochtone Nederlanders, twee Nigerianen en een Fin. De strateeg en tacticus van deze ploeg is Louis van Gaal. Met het totaalvoetbal veroverde hij Nederland, Europa en de rest van de wereld. De centrale regels die Louis van Gaal in de kleedkamer oplegde gelden voor iedereen, ongeacht welke afkomst, ras of religie. De grootste problemen beginnen pas als je Louis van Gaal vervangt door Guus Hiddink bij het Nederlands elftal...

Van Gaal, een trainer die houdt van discipline, werklust en respect heeft voor zowel het individuele als het collectieve moraal. Een variant van Ernst Happel maar dan uitgebalanceerd op meerdere vlakken. Als speler van FC Antwerp had hij meermaals een aanvaring met de betreurde Guy Thys. In de jaren ‘70 vertelde Louis van Gaal zijn trainer: ”Hey coach als ik dit weekend niet in de basis sta dan weet mijn vrouw meer af van voetbal dan jij!” waarop Guy Thys antwoordde met zijn gekend Antwerps accent: “Tja Louis ik denk dat jouw vrouw meer afweet van voetbal dan mij want je staat niet in de basis!” Enkele jaren later concentreerde Louis van Gaal zich op een carrière als voetbaltrainer. Hij maakte van Ajax een voetbalmachine die gewoonweg dé beste was van de wereld op dat moment. In het seizoen 94'-95' wonnen ze drie keer tegen de laureaat van het jaar daarvoor AC Milan. Waaronder de finale in Wenen. De beste match speelden ze tegen Real Madrid in november ’95, waar de ajacieden de koninklijken uit de hoofdstad vernederde en de uitslag “slechts” 0-2 was. In Tokyo was Ajax de beste van Gremio en nam de beker voor het WK voor clubs mee naar Amsterdam.

Het Nederlands elftal was gezegend met een groot deel van deze gouden generatie van Ajax. Spijtig genoeg was er ook een keerzijde aan de medaille. Bij het Nederlands elftal was er geen Louis van Gaal maar Guus Hiddink die van centrale regels geen kaas had gegeten. Op het EK van ’96 kwam er een pijnlijk oud zeer naar boven die zijn oorzaak kent bij Ajax. De etnische twisten van het “wij tegen zij” oftewel zwart tegen wit kwamen naar boven. De “kabel” bestaande uit de gekleurde jongens Patrick Kluivert, Edgar Davids, Clarence Seedorf en Winston Bogarde manifesteerden zich tegen de rest van het Nederlands elftal. Ze vonden dat de blanke jongens zoals Frank en Ronald de Boer, Danny Blind meer (financiële) privileges genoten. De gekleurde jongens voelden zich ondergewaardeerd. Dit vertaalde zich in aparte tafels met de blanke heren enerzijds en de gekleurde heren anderzijds en aparte gerechten zoals Surinaamse maaltijden voor de kabel. (zie foto) De Hollandse kost zagen zij als een soort aanval in hun identiteit. Deze problematiek werd doorgetrokken naar het veld. Wanneer Hiddink (onbewust) meer blanke jongens opstelde dan gekleurde jongens was de maat vol. Edgar Davids gaf een pikant interview aan een Engelse journalist. Hij vertelde dat Hiddink zijn hoofd niet moet steken in de kont van andere spelers, zodat die beter kan zien. Davids mocht beschikken en werd op het vliegtuig gezet richting Nederland. Het verdere verloop van het Nederlands elftal verliep dramatisch met het 1-4 verlies tegen Engeland en het gekende penaltysyndroom tegen Frankrijk. Clarence Seedorf miste de cruciale penalty voor oranje. Het grootste deel van dit elftal was dezelfde groep die de pannen van het dak speelde in de CL met Ajax. Ik zou graag een kanttekening willen maken bij één speler. Er is een overduidelijk verschil tussen een Clarence Seedorf of een Winston Bogarde. Deze man heeft amper iets uit zijn carrière gehaald in vergelijking tot zijn generatiegenoten. Bogarde was bijna bij elke club onhandelbaar. Hij luisterde twee keer naar Louis Van gaal en twee keer haalde hij de top. De eerste keer bij Ajax toen Van Gaal hem omschoolde tot verdediger. Later in ’98 nam hij Winston Bogarde weer onder de arm bij Barcelona. Hij begon het seizoen als overbodige speler bij Milan om na de winterstop bij Barcelona te tekenen. Zonder Van Gaal had hij allicht nooit de selectie van het WK 98 gehaald. Het einde van zijn carrière trainde Bogarde enkel mee met Chelsea. Hij nam ’s morgens het vliegtuig naar Londen om te gaan trainen om ’s avonds weer terug te keren naar Nederland. Hij mocht van Chelsea niet meedoen met het eerste elftal. Ze waren hem liever kwijt dan rijk.

Deze feiten bevestigen en onderbouwen mijn stelling van daarnet. Louis was een soort godfather die wel werd gerespecteerd door de gekleurde jongens. Guus Hiddink helemaal niet. Van Gaal was een overheid op zijn eigen. Dan functioneren zelfs de meest onhandelbare jongens in een systeem met centrale regels die voor iedereen gelden. Als groep win je samen of je verliest samen. Op het EK 96 zonk de mammoettanker.

Mijn mening hieromtrent is dat sterke individu’s zorgen voor een nog sterker collectief. In het Nederlands elftal kregen ze nog de hulp van andere sterkhouders als Dennis Bergkamp, Jaap stam en Aaron Winter. Toch wou het maar niet lukken. Een muur bestaat uit meerdere stenen. Hoe meer stenen je weghaalt, hoe rapper de muur instort. Davids’ moraal was op dat EK ‘96 duidelijk véél lager dan bij Ajax. De oorzaak? De centrale overheid van dienst in de hoedanigheid van Louis van Gaal was weggevallen. Na het WK 98 werd Hiddink vervangen door Frank Rijkaard. Hij werd aangesteld als de nieuwe bondscoach om het conflictstof tussen blank en zwart op te lossen. Hij won tien jaar eerder met zijn maatje Ruud Gullit het EK met overwegend blanke spelers. Hij was tevens basisspeler van hetzelfde sterke Ajax waarmee hij de CL won in '95.

Ik zie mezelf in de nabije toekomst als een Frank Rijkaard van de politiek om diverse conflictstoffen op te lossen. Ik ken zowel de multicultuur als de Vlaamse cultuur binnenstebuiten. Beide "werelden" kennen voor mij persoonlijk helemaal geen geheimen. Moraal van het verhaal. Een raspaard kan wit, bruin of zwart zijn net zoals een ezel ook wit, bruin of zwart kan zijn. Op kattenkwaad of intelligentie staat geen kleur.

Rachido Romano, LDD