Er zit veel muziek in de films van de week, zowel in Queen-film 'Bohemian Rhapsody' als in de bloedmooie liefdesfilm 'Cold War'

Er zit heel wat muziek in de films van de week. Bij een biopic over Freddie Mercury en Queen is dat evident, maar ook in 'Cold War', het bloedmooie liefdesverhaal van de Poolse regisseur Pawel Pawlikowski zit heel wat jazz en rock-'n-roll. 'Cold War' heeft ons hart gestolen. Bij 'Bohemian Rhapsody' lag het allemaal wat moeilijker.

Bohemian Rhapsody: De film is er, en dat is misschien wel zijn grootste prestatie

Bohemian Rhapsody is er, dat is misschien wel de grootste prestatie van deze film. De film was namelijk al ettelijke jaren in de maak en bleef maar tegenslagen op zijn pad tegenkomen. Eerst zou Sasha Baron Cohen Freddie Mercury spelen, maar die stapte op na aanhoudende tegenwerking door en creatieve meningsverschillen met de overige leden van Queen.Enter: een nieuw scenario, een nieuwe hoofdacteur en een nieuwe regisseur, want ook regisseur Stephen Frears stapte op na het ontslag van Sacha Baron Cohen.

De oorspronkelijke film zou meer gefocust zijn geweest op de figuur Freddie Mercury, op zijn extravagantie en zijn homoseksualiteit en zou ook wel de hoogte- en laagtepunten van de band hebben getoond, maar telkens vanuit Freddies perspectief. Cohen wou een rauwe biopic terwijl Brian May en Roger Taylor (gitarist en drummer van Queen) een meer toegankelijke familiefilm wilde aanleveren. May wilde op een bepaald moment zelfs het héle verhaal van Queen vertellen met de dood van Freddie ergens in het midden. Dat werd het dus niet, want iedereen weet dat de figuur Freddie Mercury altijd het sterkste punt van Queen was.

De nieuwe acteur werd Rami Malek (bekend van de uitstekende televisiereeks Mr. Robot) die zijn eerste grote filmrol hiermee te pakken heeft, de nieuwe regisseur werd Bryan Singer. En ook tussen die twee liep het mis. Er waren hoog oplopende ruzies over "creatieve meningsverschillen", Singer keerde na Thanksgiving 2017 niet meer terug naar de set en werd ontslagen en de regie werd overgenomen door een cameraman. Dexter Fletcher (regisseur van Eddie The Eagle) werd de laatste twee weken nog aangenomen voor postproductie en eventuele reshoots.

Nu is Bohemian Rhapsody er dan toch en het is het verhaal geworden van de evolutie van een bijzonder studentengroepje tot één van de grootste en belangrijkste groepen ter wereld. Het verhaal begint en start op Live Aid (1985). Het was dat optreden dat van Queen een échte supergroep maakte. 20 jaar geleden werd het ook verkozen tot het beste optreden aller tijden.

Na dit grote evenement kreeg Queen weer zelfvertrouwen, en begon het werk weer met een nieuw album (‘A Kind Of Magic’) en weer een Europese tournee. En dan begon het stuk dat we niet meer te zien krijgen. De aftakeling van Freddie aan zijn ziekte en hoe hij tot de laatste snik en tot hij zelfs niet meer rechtop kon staan in de studio muziek bleef maken en nummers bleef inzingen.

Uiteindelijk blijven we nu achter met een zeer degelijke, maar ook wel zeer brave film die bovendien niet aarzelt om in zijn slotstuk een stevig loopje met de waarheid te nemen.

We zien de opgang van eerst Smile en daarna Queen komt, net als de totstandkoming van de grootste hits, de groter wordende zalen en arena's, de spanningen met de platenmaatschappij en de spanningen tussen de bandleden onderling. Queen wilde zichzelf nooit herhalen, wilde muziek maken zoals geen enkele andere rockband die tot dan toe al gemaakt had. Het beste voorbeeld daarvan blijft Bohemian Rhapsody waar voor het operagedeelte van het nummer zo'n 180 stemmen over elkaar werden opgenomen, een proces dat drie weken in beslag nam.

Allemaal fijn, maar die informatie staat ook allemaal te lezen op Wikipedia. Bovendien klopt het ook niet allemaal: de leden van Queen raakten nooit vervreemd van elkaar naar de aanloop van Live Aid, maar begon al in 1983 aan een nieuwe plaat te werken. Het laatste concert van Queen vond ook geen jaren voor Live Aid plaats, maar amper twee maanden daarvoor, toen ze hun tournee voor 'The Works' besloten. Alleen was het wel zo dat de populariteit van de band een diepe duik had genomen. En de leden van Queen (ook Freddie) waren al heel lang op de hoogte van Live Aid. Wat maakt dat zowat het hele laatste gedeelte van de film fundamenteel anders wordt gepresenteerd dan hoe het in werkelijkheid allemaal gelopen is en in feite neerkomt op een hoop bullshit.

Je merkt heel erg dat de makers met Bohemian Rhapsody wilden mikken op de grootst gemene deler, waardoor ze zich ook zijn gaan richten op die mensen die nog weinig of niks van Queen wisten. De live-fragmenten zijn heel aardig in beeld gezet, de muziek (een backing track) klinkt uiteraard goed, maar het is pas wanneer op het persoonlijke verhaal van Freddie Mercury (Rami Malek) wordt ingezoomd dat de film een hart krijgt.

Zo krijgen we een inkijk op de bijzondere relatie tussen Freddie en Mary Austin, een mooie rol van Lucy Boynton. We zien hoe Freddie en Mary een relatie krijgen, hoe Freddie voor haar Love Of My Life schrijft, maar hoe hij gaandeweg, op tournee, zijn homoseksualiteit ontdekt. De mooiste scène uit de film is dan ook niet toevallig geen showscène, maar een hele kleine scène waarin Freddie tegen Mary zegt dat hij denkt dat hij biseksueel is. Hoe de twee nadien een heel leven - met vallen en opstaan - bevriend blijven, dat geeft Bohemian Rhapsody zijn kloppend hart. Daarnaast raakt ook de groeiende eenzaamheid van Freddie, iets dat samengaat met zijn groeiende roem en met meer en meer extravagante feestjes om de leegte tegen te gaan. Freddie was nooit alleen, maar wel vaak eenzaam.

Van die scènes hadden we er gewoon meer willen zien. Nu blijven we over met vis noch vlees. Bohemian Rhapsody probeert én het verhaal van heel Queen te schrijven (en te herschrijven) én dat van Freddie Mercury. Alleen is dat tweede luik wel beduidend meer interessant gebleken dan dat eerste (dat voor veel mensen al bekend is) en hadden we misschien toch gewoon die film willen zien die Sacha Baron Cohen in gedachten had.

Score: 5/10
 

Cold War: bloedmooi verhaal over twee smachtende zielen die niet samen konden zijn

Enkele jaren geleden waren we heel erg verrast na het bekijken van Ida (2014), van de Poolse regisseur Pawel Pawlikowski. We hadden namelijk niet zo'n gek hoge verwachtingen van een film over een Poolse non in zwart-wit, maar kijk: die film gaf ons veel meer dan waar we op gehoopt hadden en bleek ook veel meer dan een film over een Poolse non.

Op dezelfde manier begint Cold War heel vreemd om vervolgens ons hart te veroveren. Aan het begin van de film ligt de Tweede Wereldoorlog nog niet zo lang achter ons en in Polen hebben ze besloten om de talenten van de boerenbevolking naar waarde te beginnen schatten. De Poolse overheid organiseert audities, op zoek naar zangers, zangeressen en dansers met wie ze een volksshow kunnen opbouwen. Want, dat is wel belangrijk: er moeten volksliederen gezongen worden.

En daar op die audities ontmoeten Wiktor (Tomasz Kot) en Zula (Joanna Kulig) elkaar voor het eerst. Het is het begin van een romance die vijftien jaar zal duren en die ons in de loop van 88 minuten naar Berlijn, Polen, Joegoslavië en vooral ook Parijs zal brengen. We krijgen dan ook vooral korte indrukken uit het leven van de twee hoofdpersonages. Tableaus. En dan glijdt de tijd weer verder en veranderen er weer dingen. De twee raken elkaar kwijt en zoeken elkaar weer op. Er wordt getrouwd en gescheiden. Niet met elkaar, maar in hun hart blijven de twee trouw aan elkaar.

In hun verhaal, hun bloedmooie liefdesverhaal, valt vooral op dat Wiktor - muzikant en arrangeur - en Zula - zangeres - vooral goed zijn voor elkaar zolang ze naar elkaar kunnen smachten. Zet ze bij elkaar en de paradijselijke smachtende liefde zakt als een kaartenhuisje in elkaar.

Pawilkowski heeft zijn film al grappend een musical genoemd en we begrijpen het grapje: muziek speelt een grote rol in Cold War. Zula bouwt een carrière uit als zangeres en neemt zelfs ergens een jazzplaat op. We zien hoe de jazz leeft en bruist in de Parijse cafés, we zien Wiktor werken als pianist en we zien de impact van de rock-'n-roll in een knappe scène waarin plots Rock Around The Clock uit de boksen schalt en dat maakt Cold War naast een smachtende film ook een swingende film.

Cold War ontleent zijn kracht ook aan de twee hoofdacteurs. Beide zien ze eruit als iemand op wie we verliefd zouden kunnen worden. Wiktor is charmant en erudiet, Zula is minstens even charmant en onweerstaanbaar mooi. We begrijpen de aantrekkingskracht dus als kijker, langs weerszijden. De politieke achtergrond van de film vormen eerder de omstandigheden waarin de liefde al dan niet kan gedijen dan een hoofdbestanddeel op zich.

Het is ook niet toevallig dat Pawilkowski deze film heeft opgedragen aan zijn ouders. ook zij heetten Zula en Wiktor en ook zij beleefden die ene grote wispelturige liefde die een leven overheerst. Zo'n liefde die we allemaal wel in ons leven zouden willen. In dat leven dat in het teken staat van die ene allesoverheersende liefde..

Score: 9/10

 

Lees meer