Films van de week: geslaagde feelgood voor deze tijd van het jaar ('Mary Poppins Returns') en familiedrama ('Wildlife')

Eindejaarslijstjes blijven uitstellen tot het niet langer meer kan, dat is de boodschap. Want er is nog één woensdag te gaan voor het effectief 2019 is en in de cinema is de eindejaarsperiode er geenszins eentje waarin uitgebold wordt. Dat toont deze week aan waarin we Aquaman én Spider-Man links laten liggen voor - uiteraard - 'Mary Poppins Returns' en 'Wildlife.'

Mary Poppins Returns: warm, origineel én met respect voor het origineel

De laatste jaren is Disney heel erg aan de slag gegaan met zijn eigen erfenis. Er zijn al live-action bewerkingen verschenen van Cinderella, Jungle Book en Beauty And The Beast en er zitten er nog heel erg veel in de pijplijn. Het is een evolutie die ons wel eens doet zuchten van vermoeidheid en de grote vraag die we ons daarbij stellen is een oprecht waarom. Die films zijn al eens gemaakt en zijn goed zoals ze zijn.

Is het een teken van bloedarmoede? We huiverden in eerste instantie dan ook toen de plannen bekend raakten voor een vervolg op Mary Poppins, 54 jaar na het origineel. Die originele film was een inslaand succes bij zijn release en heeft doorheen de jaren - terecht - de status van iconische film verkregen. In 1965 werd Mary Poppins genomineerd voor 13 Oscars. De film won er 5, waaronder die voor beste vrouwelijke hoofdrol (Julie Andrews) en het beste liedje. Het blijft tot op de dag van vandaag de Disney-film met de meeste Oscars en het was ook de enige film die Walt Disney een nominatie voor de “Beste Film“ opleverde.

Later werd de film ook geselecteerd voor de Library of Congress, de nationale bibliotheek in de Verenigde Staten, om erfgoed te bewaren voor toekomstige generaties. Andere films die daarin werden opgenomen zijn bijvoorbeeld Citizen Kane (1941) Casablanca (1942), Gone With The Wind (1939), Sneeuwwitje (1937), Singin' In The Rain (1952), The Searchers (1956), Star Wars (1977) en The Wizard Of Oz (1939). Om maar te zeggen: er werd met een grote erfenis gespeeld.

© Disney

Het doet ons veel deugd om te kunnen zeggen dat deze nieuwe film bewijst dat je ook respect kan betonen aan het origineel in een nieuw verhaal. Het verhaal in Mary Poppins Returns speelt zich af 25 jaar na de gebeurtenissen van de oorspronkelijke film. Het jaar is 1935, ten tijde van de Grote Depressie in Londen. Jane en Michael Banks zijn volwassen geworden en na het overlijden van Michaels vrouw stapelen de schulden zich op en dreigen Michael en zijn drie kinderen op straat komen te staan. En dan is daar, wanneer de nood het hoogst is, Mary Poppins.

Het is dus een nieuw verhaal, maar de geest van de film uit 1964 waait wel door deze. Net als in Christopher Robin eerder dit jaar wordt aangeklaagd hoe volwassenen het kind in zichzelf kwijtraken ("Morgen zijn alle volwassenen het allemaal weer vergeten") en wordt er geplaagd met de ongrijpbaarheid van magie, dan wel verbeelding.

Maar een film als deze valt of staat natuurlijk met zijn liedjes en die zijn goed. Erg goed, zelfs. Wanneer we nu de soundtrack herbeluisteren zien we bij liedjes als Can You Imagine That? de heerlijke badscène voor ons spelen, tijdens A Cover Is Not The Book wordt een levensles er zachtjes ingelepeld en de scène in de Royal Doulton Music Hall is met zijn mix van animatie en live-action opnieuw een uitstekende ode aan het origineel. Maar het was bij The Place Where Lost Things Go - een nummer over herinneringen en over afscheid (moeten) nemen - dat we de tranen in de ogen kregen.

Er is ook goed gecast geweest. Emily Blunt doet het uitstekend als Mary Poppins zelf, Meryl Streep speelt een opgemerkte rol als de nicht van Mary Poppins die net kort genoeg is om niet te gaan irriteren, Ben Whishaw die Michael Banks speelt blijft iets te veel in de clichés hangen, maar dat wordt helemaal goedgemaakt door de aanwezigheid van Emily Mortimer (Jane Banks) die ons altijd opnieuw verliefd. En het is Colin Firth die een leuke, al bij al nog redelijk zachte schurk mag neerzetten en die rol op een heel natuurlijke manier weet in te vullen.

© Disney

 

Wildlife: een meer dan verdienstelijk regiedebuut over een koppel dat uit elkaar groeit en een kind dat tussen twee vuren zit

Wie een blik werkt op de filmografie van Paul Dano ziet bijna uitsluitend interessante titels. Hij is één van die acteurs die erin slagen om er consequent de juiste projecten uit te plukken, ook als dat wil zeggen dat ze niet altijd even vaak in nieuwe films te zien zijn. Nu heeft Paul Dano zichzelf verplaatst naar achter de camera en levert hij zijn regiedebuut af. Hij laat zich flankeren door nog twee van die acteurs die hun generatie stevig kleur aan het geven zijn door er keer na keer de juiste en meest interessante projecten uit te kiezen.

En dus is Wildlife zeker wat aandacht en een kijkbeurt waard. Het verhaal spitst zich toe op het gezin Brinson, bestaande uit vader Jerry (Jake Gyllenhaal), moeder Jean (Carey Mulligan) en hun tienerzoon Joe (Ed Oxenbould). Wanneer Jerry ontslagen wordt op zijn werk voelt hij zich gekrenkt in zijn trots en mannelijkheid en besluit hij om als vrijwilliger bij de brandweer in de buurt woeddende bosbranden een halt toe te roepen. In zijn afwezigheid gaat Jenny - eerst aarzelend, daarna meer en meer - in op de avances van Warren Miller (Bill Camp), een rijke man die ze ooit les heeft gegeven en die gescheiden is van zijn vrouw.

Wat Wildlife zo bijzonder maakt is dat het verhaal bekeken wordt door de ogen van de tienerzoon Joe. Want zoals iedereen weet zijn het altijd de kinderen die het voornaamste slachtoffer van een scheiding zijn. Ook Joe komt midden tussen zijn ouders te staan, wil vooral ook gewoon dat alles bij het oude blijft en dat zijn moeder en zijn vader bij elkaar blijven. In een zeer confronterende scène neemt Jean Joe mee om te gaan eten bij Warren Miller. Ze heeft een jurk aangetrokken met een open rug en maakt openlijke avances.

In de autorit ernaartoe vraagt Jean haar zoon "Wat vind je van mijn jurk?" waarop die antwoordt "Papa had hem vast mooi gevonden."Wanneer ze hem vraagt of hij het zou zien zitten om in een appartement te wonen antwoordt Joe "Ik hou van ons huis waar we nu wonen." Het zijn de signalen die Joe kan geven om aan te geven dat hij niet houdt van wat hij ziet gebeuren, maar tegelijkertijd kan hij niet veel meer doen.

Wildlife is overduidelijke acteurscinema. Het verhaal wordt naar een hoger niveau getild door de drie hoofdacteurs en regisseur Paul Dano toont zich behoudend en hanteert een traag en observerend ritme. Af en toe toont hij zich net iets te aanwezig en draait hij zijn camera traag, opdat we zeker iets gezien zouden hebben wat hij wil dat we zien. Twee keer werkte dat enerverend, maar dat zijn schoonheidsfoutjes.

Als regiedebuut valt Wildlife heel erg te smaken. Dano heeft laten weten dat hij broedt op nog minstens twee films die zich afspelen rond het familiale aspect en in de jaren 60. We kunnen alleen maar zeggen: laat maar komen.

Score: 7/10

 

Lees meer