Tristan over haar tweede EP 'Delidomia' en jazz in België

Tristan, de brainchild van zangeres Isolde Vandenbulcke, maakt al enkele weken furore met haar songs 'Maljaande' en 'Weslanda'. Ondertussen heeft ze een nieuwe EP 'Delidomia' uitgebracht. Op 2 april gaat haar releaseshow door in de Handelsbeurs in Gent. Newsmonkey sprak haar voor een update.

Je heet zelfs Isolde en je artiestennaam is Tristan. Dat slaat op de mythe?

Tristan: Het is een beetje een grapje ook. Want mensen hebben me mijn hele leven al gevraagd "of ik mijn Tristan al gevonden heb". Ik eigen me die naam nu gewoon toe.

En heb je hem al gevonden?

Tristan: Ik heb hem zelfs gecreëerd.

Minder jazz, meer electronica

Je brengt op 8 maart je tweede EP 'Delidomia' uit. Wat betekent die titel?

Tristan: Dat is een onbestaand woord, een soort van wereld waaraan ik die naam gegeven heb.

Is het resultaat in jouw ogen iets compleet anders dan bij de vorige EP?

Tristan: Het is echt compleet anders. Het is minder jazzy. Er zit iets meer electronica in. Het is een evolutie. Als ik een volledige plaat zou schrijven, weet ik op voorhand totaal niet hoe die zal klinken.

In de pers worden veel stijlen en genres op je muziek geplakt, zoals post-rock, post-jazz en zelfs krautrock ...

Tristan: Ik denk dat niemand echt weet wat het is.

Zijn dat muziekgenres die jou als artiest beïnvloed hebben?

Tristan: Ik luister wel naar vrij harde electronica. Aphex Twins enzo. Maar het is niet zo dat ik iets heb van 'nu ga ik zoiets maken'. Ik denk niet bewust na in genres. Ik denk dat het daardoor moeilijk is om een stempel op mijn muziek te plakken.

Zit er een bepaald concept achter 'Delidomia', een soort rode draad?

Tristan: Ik vertrek nooit vanuit een concept, maar uiteindelijk krijgt het wel een bepaalde vorm. Voor mij is het nu een EP geworden waarin bij alle nummers grote emoties aan bod komen of thema's waar we als mens op stoten. Dus in dat opzicht is er wel concept, maar ik vertrek nooit vanuit een idee van 'nu ga ik zo'n EP of plaat schrijven'.

Het komt echt van binnenuit?

Tristan: Anders zet je barrières. Voor mij werkt dat niet.

Hoe zit je productieproces in elkaar?

Tristan: Ik maak de demo zelf in Ableton Live. Daarna neem ik dan verder op met drums, synths en bas, samen met Vik Hardy Van Gyseghem. Hij is de toetsenist van Tamino. Wij hebben samen de EP gemaakt.

Zie je zelf overlappingen tussen jouw muziek en die van Tamino?

Tristan: Het is allebei wel heel vocaal en de stem staat centraal. Maar qua thema's en qua genre denk ik niet dat we op elkaar lijken.

Contrast

Je nieuwe single Olso begint vrij atmosferisch, ambient bijna, en opeens krijgen we een dikke beat in het midden van de track. Is dat om te verrassen of waarom doe je dat?

Tristan: Ik ben dat gewoon zo beginnen schrijven. Dat was logisch voor mij.

Maar er komt af en toe wel wat contrast in je muziek voor, hè?

Tristan: Ik denk dat dat een goede samenvatting is van hoe ik zelf in elkaar zit. Ik kan redelijk snel veranderen van koers.

Je single Weslanda is al een tijdje uit. Daar komt een erg opvallend zinnetje in voor: "I don't need people, but I'm the kind who needs them around, without them needing me." Leg eens uit?

Tristan: Dat gaat over het doemdenken dat we allemaal wel ervaren. De idee dat we niet nodig is. We kunnen ons soms nestelen in zelfmedelijden.

In de zin dat je 's avonds eens alleen zit, niets te doen?

Tristan: Eerder dat je bepaalde keuzes maakt, maar dat je dan aan mensen vraagt om daar medelijden mee te hebben. Ik vind dat een heel slechte eigenschap van ons als mens… Zo de dieperik in trekken.

Airplay op radio

Je krijgt ook redelijk wat airplay op de radio. Is dat iets wat je verrast.

Tristan: Dat had ik totaal niet verwacht. Maljaande wordt wel veel gedraaid. Dat is meer een poppy nummer.

Is dat opzettelijk gedaan?

Tristan: Ik ben dat nummer beginnen schrijven met het plan van 'nu ga ik eens een popnummer schrijven'. Gewoon als oefening. Ik wist niet dat dat eruit zou komen. Uiteindelijk was ik heel tevreden. Maar de airplay verbaast me wel omdat de muziek nu ook weer niet heel toegankelijk is.

Het vraagt wat meer inspanning van de luisteraar.

Tristan: Vooral dat. Het is wel lastig. Er zit heel veel in.

Conservatorium

Live staan jullie met vier op het podium.

Tristan: Ze zijn megabelangrijk. De muziek is eigenlijk geschreven om alleen te brengen. Dat is dat jazz-gegeven. Solo heb ik enkel mijn stem. Ik speel wel synths, maar weinig.

Ben je klassiek geschoold?

Tristan: Ik volg jazz aan het conservatorium en zit in mijn master. Ik heb een periode heel veel gestudeerd en daar kan ik nu een beetje op terugvallen. In je master ben je heel vrij dus ik heb het geluk dat ik nu met mijn carrière kan bezig zijn. De school vindt dat supercool als er bands zijn die het goed doen. Ze houden dat niet tegen. Wie aan die opleiding begint, heeft uiteindelijk als doel om professioneel met muziek bezig te zijn.

Björk

Als je carte blanche kreeg om met een bepaalde artiest, nationaal of internationaal, te mogen optreden of samenwerken, voor wie zou je dan kiezen?

Tristan: Ik zou sowieso ooit willen werken met de drummer Brian Blade, een ongelooflijke jazzdrummer, echt waanzinnig. Allen Holtwirk, maar die is onlangs overleden. Björk zou ook heel interessant zijn, alleen al om een gesprek te hebben, daar zou ik al veel van leren.

Is dat iemand naar wie je opkijkt?

Tristan: Ik ben dat echt pas beginnen ontdekken bij haar laatste plaat 'Utopia'. Daarvoor heeft ze samengewerkt met Arca, een van mijn favoriete artiesten. Ik ben daarna beginnen graven in haar onuitputtelijk oeuvre. Ze heeft zo veel materiaal. Die muziek vraagt een soort volwassenheid van je die echt kan begrijpen. Het vraagt veel. Het komt niet zomaar binnen. Ik denk dat ik dat misschien wel gemeenschappelijk heb met haar.

Jazz in België

Laten we het eens hebben over jazz in België. Is er een scene?

Tristan: Zeker. Je heb Stuff en alle vertakkingen daarvan. En nu heb je de BOMBATAZ. Dat is met Hendrik Lasure. Dat is de generatie daar net onder. Iedereen hangt echt samen. Ik heb het gevoel dat hiphop nu heel hard aan het doorstromen is en de rockmuziek misschien een beetje aan het vervangen is. Maar jazz kent ook een grote herwaardering. Da's supercool. Niet alleen bij ons, maar ook in het VK bijvoorbeeld.

Oscar and the Wolf

Je hebt ook complimenten gekregen van Oscar and the Wolf. Tevreden?

Tristan: Ja, natuurlijk.

Ken je hem ook?

Tristan: We zitten in een gemeenschappelijk vriendengroep. En hij was komen kijken in de AB toen ik er in september stond met mijn band. Ik denk dat hij het leuk vindt om te zien dat een jonge, vrouwelijke artieste totaal haar goesting doet. Het is leuk dat er mensen zijn uit een compleet ander genre, die dat wel kunnen erkennen. Los van het feit of ze de muziek nu goed vinden of niet.

Live

Wat zijn de meest memorabele optredens de je ooit gegeven hebt?

Tristan: Vorig jaar in de AB Club, een zalig optreden. We waren toen een halfjaar bezig en het zat megavol. Het is ook allemaal heel snel gegaan. Zo is mijn vorige EP nog maar een jaar uit. We begonnen elkaar ook te kennen. Je moet veel samen spelen voor je echt op elkaar ingespeeld bent. Alles staat wel vast, maar ieder kan toch wel zijn eigen opvulling eraan geven.

De release in Nest vorig jaar was ook 'de max'. Ik vond elke show eigenlijk wel leuk. Er zijn er natuurlijk altijd een paar die wat minder zijn, maar dat is voor iedereen apart. Als de drummer het bijvoorbeeld geen goede show vond, kan het nog steeds zijn dat ik dat wel vond. Iemand kan dan zo op zijn eiland kruipen, maar over het algemeen ben ik heel blij met de shows die we al gedaan hebben.

Sta je liever in kleine café's of in grote concerthallen?

Tristan: Ik heb geen voorkeur, maar ik zit ook nog niet in de positie dat ik selectief kan zijn. Ik wil gewoon spelen. Het is een cliché, maar ik ben van mening dat als je heel goed kan klinken in een klein café, dat je dan overal goed kan klinken. Het is waardevol om die kleine optredens ook te doen. Je mag je daar niet tegen verzetten. Het maakt het ook wel heel confronterend. Je ziet ook iedereen echt, terwijl dat niet zo is als je heel veel volk voor je hebt. Dat is anoniemer, een abstractie.

Releaseshow met strijkers

Wat zijn je toekomstplannen?

Tristan: De releaseshow is in de Handelsbeurs op 2 april. Ik zal met strijkers spelen. We houden het voorlopig bij één show, omdat dat budgettair wel echt een gat kan creëren, maar we willen het gewoon eens geprobeerd hebben. Aangezien we ook met strijkers gewerkt hebben op de EP, vind ik het wel tof om dat eens door te trekken naar een live-situatie. We hebben voor de strijkers ook aangepaste arrangementen geschreven. Ze spelen niet gewoon wat de synths normaal zouden doen.

Op 4 april sta ik in Muziekcentrum Cactus in Brugge, op 13 april in C-mine in Genk en op 25 april in Trix in Antwerpen.

Is dat niet erg veel werk voor één show?

Tristan: Stel nu dat er in de toekomst een megazotte show aankomt, bijvoorbeeld Jazz Middelheim ofzo, dan zou er waarschijnlijk wel meer budget zijn. Zoiets is nooit verloren. Ik ben nu ook verder aan het schrijven voor een langspeelplaat. Ik schrijf constant, dat stopt niet. We zien wel hoe dat uiteindelijk samenkomt als LP, maar ik denk dat de tijd nu rijp is voor een volledige plaat. Ik heb het gevoel dat ik nu een langer verhaal kan vertellen.

Zou je nummers van je eerste twee EP's opnieuw opnemen voor die LP?

Tristan: Ik ben echt een gevoelsmens en die EP is voor mij dus echt een verhaal. Dat is zoals een schrijver die een hoofdstuk zou terughalen uit zijn vorig boek. Zo zie ik dat bijna. Als het erin past, doe ik het zeker, maar ik zou niet gewoon mijn lievelingsnummers van de twee EP's kiezen. Dat zou niet zo natuurlijk zijn.

De komende optredens van Tristan:

  • 2 april: Handelsbeurs, Gent (releaseshow)
  • 4 april: Cactus, Brugge
  • 13 april: C-Mine, Genk
  • 25 april: Trix, Antwerpen

Lees meer