ACV wil “verder onderhandelen”, en zo gaat clash ook over wie de ‘echte baas’ van het land is: regering of vakbonden?

ACV wil “verder onderhandelen”, en zo gaat clash ook over wie de ‘echte baas’ van het land is: regering of vakbonden?

Een tegenslag, zo mag je de “neen” van het ACV toch noemen voor Michel I. Vorige week deed de federale regering er alles aan om, via stille diplomatie, de christelijke vakbond toch aan boord te houden. Dat lukt nu niet. En zo wordt het nu plots een veel dieper conflict: wie heeft het laatste woord in dit land, regering of vakbonden? ACV wil opnieuw overleg, eventueel zonder het ABVV aan tafel. Of dat veel zin heeft is niet duidelijk, zeker N-VA en Open Vld hebben duidelijk gemaakt wie het laatste woord heeft.

Het was een behoorlijk opgewonden Marc Leemans die bij VRT-journalist Chris De Nijs live in het middagjournaal kwam vertellen dat zijn vakbond ACV niet akkoord is met de regering over de regeling rond brugpensioen. 

“Geen kat weet wat dit wil zeggen”

Leemans drukt er op dat hij het totaal niet eens is met de manier van werken: “Wij houden vast aan het akkoord dat wij afgesloten hebben met de sociale partners. Wij willen morgen met de Groep Van Tien verder werken en vooral duidelijkheid krijgen over de teksten van de regering.” Leemans was scherp voor de tekst van de regering, die daar nochtans gezien werd als een zeer mild compromis. “Geen kat weet wat die ‘beschikbaarheid’ voor bruggepensioneerden wil zeggen.”

Dat moet uitgeklaard worden, zo vindt Leemans, die dus de deur niet helemaal dicht doet. Voor SWT, de technische naam voor brugpensioen, wil de regering nu “aangepaste beschikbaarheid”, waarbij de regio’s via de VDAB en Forem de opvolging zouden moeten doen. 

Dat Leemans harde taal spreekt, maar tegelijk niet de volledige oorlog verklaart, is duidelijk. Er komen voorlopig geen stakingen, wel “acties”. “Een vakbond die niet akkoord is moet dat kunnen tonen”. Wat dat dan precies is, is nog niet duidelijk. “Wij zijn een verantwoordelijke vakbond, wij blijven telkens opnieuw onze verantwoordelijkheid nemen. Maar het moet van twee kanten komen.” 

epa

“Belofte van de regering maakt schuld”

En dus valt het bijzonder zwaar voor het ACV dat de regering toch besliste om het derde sociaal akkoord nog te gaan wijzigen. Het gaat dus niet alleen om een inhoudelijk conflict, maar ook een machtsstrijd: wie mag wat doen? “We willen niet geconfronteerd worden met zaken die zomaar opgelegd worden, en niet met zaken die we zomaar moeten slikken. Men moet het sociaal overleg respecteren”, klonk Leemans fel.

En opnieuw zette Leemans druk op de regering. “Vooral over de tax shift, daar gaan we heel nauwlettend op toekijken. Dat is een expliciete belofte van de premier. Die belofte maakt schuld, daarop de regering aanpakken en op afrekenen.”

Zo volgt het ACV het ABVV en toch niet: het zegt “neen”, maar loopt ook niet weg van de tafel. Vraag is of het welles nietes-spelletje nog lang kan duren. Want al deze voormiddag zette N-VA-voorzitter Bart De Wever ook al extra druk, door aan de VRT nog eens te herhalen hoe “redelijk het akkoord wel was”.

“Ik zou het akkoord in elk geval uitvoeren. We weten dat we moeten activeren, we weten dat we geleidelijk aan langer moeten werken, want anders wordt de sociale zekerheid onbetaalbaar. Dus het is onvermijdelijk. We moeten dit gewoon doen.”

epa

Primaat van de politiek

De Wever verwoordde ook voor het eerst openlijk wat al langer leeft in de coalitie: wie heeft hier uiteindelijk het laatste woord, wij of de vakbonden? Die clash is tot nu toe nooit zo openlijk geweest, tot nu: “De sociale partners zijn geconsulteerd, we zijn hen tegemoetgekomen en we hebben toegevingen gedaan. Als het natuurlijk nooit goed is, tenzij volgens de letter die zij dicteren, dan kan de regering beter ontslag nemen en de vakbonden het land laten besturen.”

Opvallend, vrij snel na het akkoord tweette Peeters al om de “verantwoordelijke houding” van het ACV te loven. “Wij zijn bereid om verduidelijkingen en concretiseringen te geven”, zo liet hij weten. 

Vraag is of daarmee weer een rondje onderhandelingen beginnen. Want kan de regering haar tekst nog verder verwateren? Andere partijvoorzitters kozen er de afgelopen dagen voor de confrontatie niet te zoeken. Enkel Gwendolyn Rutten ging in de Zevende Dag relatief gematigd de hand uitsteken naar de vakbonden. Maar onderhuids leeft bij allen wel de overtuiging dat de regering het recht heeft het uiteindelijke beleid te tekenen. “Dat was in het verleden met talloze sociale akkoorden zo, dat zal in de toekomst ook zo zijn”.

De komende maanden dienen zich als bijzonder lastig aan. Heel de openbare sector moet nog tot akkoorden komen, daar verwacht de regering ook genoeg spanningen. En uiteraard is er de begrotingscontrole en de discussie over de tax shift. “Over zo’n fundamenteel dossier als de arbeidsmarkt de hakken niet in het zand zetten, dat zou van onze kant gezien pas vreemd zijn.”

Gesponsorde artikelen