Afscheid van Thé Lau, een man die een generatie in Vlaanderen heeft getekend

Afscheid van Thé Lau, een man die een generatie in Vlaanderen heeft getekend

Met Thé Lau verliest de popwereld de zanger en grote man achter wat in mijn ogen de beste rockband ooit in de Lage landen was. The Scene eind jaren tachtig, begin jaren negentig, in parochiezalen, op kleine festivals en later grotere, al dan niet in tandem met Tröckener Kecks, wel, dat was iets heel bijzonders, iets wat een generatie in Vlaanderen getekend heeft. 

1992. “Deze is voor de jongens uit Balen. We hebben samen gedronken.” Zo kondigde Thé Lau Blauw aan op Graspop, dat toen nog niet zo metal was. We hadden inderdaad samen gedronken die dag. We waren daarmee begonnen twee jaar eerder, op Scheps Kermis in het gelijknamige gehucht in Balen, toen The Scene Vlaanderen aan het ontdekken was. Thé vond dingen als Scheps Kermis geweldig, want hij hield van gewone en echte mensen en de dingen die echt belangrijk zijn.

Telkens we daarna Thé tegen het lijf liepen werd er gedronken en gezien. De laatste keer was ergens op een festival in de Noorderkempen waarvan de naam me nu ontsnapt. Emilie stond toen op het punt te bevallen. Arno was er ook. Wat hebben we toen nog gelachen. John Van Leemput, fotograaf uit Herentals en een echt Kempens figuur van het soort dat ze niet meer maken, was er ook bij. En hing de aap uit tot groot jolijt van Thé. Thé en John samen, dat gaf wat. John overleed enkele weken geleden. Misschien zitten ze samen pinten te drinken op een betere plaats nu. Schol, mannen.

Thé vond dingen als Scheps Kermis geweldig, want hij hield van gewone en echte mensen en de dingen die echt belangrijk zijn.

Thé zal niet alleen gemist worden omdat hij zo’n leuke man was. Hij was ook een hele grote artiest. We kunnen er veel doekjes om winden, maar de realiteit is dat rock ’n roll een Angelsaksische affaire is. Wij hebben veel en vaak geprobeerd, maar, laat ons eerlijk zijn, we zijn vooral goed in het maken van het bier dat erbij hoort. Dat is geen verwijt en zeker geen schande, het is gewoon een kwestie van geschiedenis en cultuur. De enige band die in mijn ogen ooit erin geslaagd is in onze moedertaal echt het niveau te halen van de wereldtop, is The Scene, en The Scene dat was gewoon Thé Lau, daar zullen Emilie, Jeroen en Otto het wel mee eens zijn.

Wie The Scene heeft meegemaakt eind jaren tachtig en begin jaren negentig weet wat ik zeg wanneer ik de band live vergelijk met een bom. Vandaag de dag zouden zoiets een feesje noemen wellicht. Maar het was veel meer dan dat. Het was religieus. We konden zowat alles meezingen, en wat we meezongen was pure poëzie. Er is geen enkele band in de Lage Landen die nog ooit dat niveau heeft bereikt, dat gevoel heeft kunnen opwekken. Wie het meegemaakt heeft, die weet wat ik bedoel.

Er is geen enkele band in de Lage Landen die nog ooit dat niveau heeft bereikt, dat gevoel heeft kunnen opwekken. Wie het meegemaakt heeft, die weet wat ik bedoel.

Om één of andere reden ben ik Thé nooit meer tegen het lijf gelopen sinds 1994 of ’95. Toen een poosje geleden zijn ziekte en de onvermijdelijke uitkomst bekend werd, troostten we ons thuis hier met de gedachte dat we hem op z’n best en z’n mooist hadden gekend.

Veel van de toestanden die volgden, zoals toen ze hem lieten opdraven in de zoveelste talkshow waar hij aan tafel zat met BV’s en BN’s die in de verste verte niks gemeen met hem hadden, deden ons een beetje pijn: het was onwaardig en getuigde vaak van weinig respect hoe Thé daar geïnterpelleerd werd over hoe hij zijn laatste dagen zou doorbrengen door mensen die niet echt een benul hadden van wie tegenover hen zat.

We snapten ook niet goed waarom Thé met The Scene vorig jaar niet gewoon Pinkpop mocht afsluiten op het grote podium maar ergens in een kleine tent zijn afscheid moest geven.

Soit. Such is life. Groot man heengegaan. Pinten mee gedronken en gezien. Mijn vriend beroer nu maar de toets die zingt, we moeten gaan.

Toen een poosje geleden zijn ziekte en de onvermijdelijke uitkomst bekend werd, troostten we ons thuis hier met de gedachte dat we hem op z’n best en z’n mooist hadden gekend.

Gesponsorde artikelen