Alien: Isolation redt de franchise

Alien: Isolation redt de franchise

Het was moeilijk om hoge verwachtingen te hebben voor Alien: Isolation. Zo diep was de deuk die het debacle van Colonial Marines geslagen had in het vertrouwen van de Alien-fans dat er ooit nog een fatsoenlijke game zou uitkomen van hun favoriete horror/sci-fi-franchise. Het zal wel weer een hype zijn die de makers niet kunnen waarmaken in het spel zelf. We zullen wel weer niks terugvinden van de gemaakte beloftes. Een middelmatige shooter, dat zou al veel zijn. En dan start je Isolation op en besef je al van bij de heerlijk retro aanvoelende introschermen: ja. Verdorie ja, het is eindelijk nog eens gelukt om een goede, ja zelfs bijna geniale Alien-game op de wereld los te laten.

Isolation vertelt het verhaal van Amanda Ripley, dochter van filmprotagoniste Ellen. Vijftien jaar na het verdwijnen van haar moeder pikt het ruimtestation Sevastopol het signaal op van de zwarte doos van de Nostromo, het schip waar alle ellende op begon, en gaat Amanda op onderzoek. Het vervolg laat zich waarschijnlijk raden, maar laten we voor alle duidelijkheid zeggen dat Sevastopol, wanneer Amanda er aankomt niet meteen de meest vrolijke, dichtbevolkte plek is.

Het eerste wat je als speler merkt zodra je Sevastopol binnenwandelt, is dat de sfeer dag en nacht verschilt van Colonial Marines. Weg is de schreeuwerige actie, vervangen door de ijzige stilte van een amper verlicht ruimtestation waar duidelijk afgrijselijke dingen hebben plaatsgevonden. En die aanpak werkt. Schoorvoetend schuifel je door de vervallen gangen, van verlaten leefruimte naar ogenschijnlijk lege berging en onnatuurlijk stille kantine. Er is niks te zien, maar het besef dat er zich nóg iets aan boord bevindt, is genoeg om de spanning constant tot amper draaglijke hoogtes te tillen. De audiodagboeken die je her en der begint te vinden, maken mondjesmaat duidelijk wat er zich heeft afgespeeld in het verdoemde station. En dan duikt de xenomorph op en begint het spel pas echt.

Verwacht in Isolation geen horden aliens die als uit de kluiten gewassen, bijtgrage kippen zonder kop op je kogels komen afgelopen. Nee, in Isolation is er maar één alien. Een meesterzet van makers Creative Assembly, die erin geslaagd zijn om van hun monster een intelligent, onvoorspelbaar wezen te maken. Deze alien duikt op waar en wanneer hij wil, niet op bepaalde vastgelegde plaatsen. Dat is waar Isolation zijn grote aantrekkingskracht uit put: het compleet overboord gooien van wat je als speler denkt te kunnen verwachten. Andere horrorgames teren op angstmomenten en afgezaagde jump scares, Isolation is één langgerekt angstmoment dat op eender welk ogenblik kan resulteren in een spring-uit-de-zetel-en-probeer-niet-in-je-broek-te-doen situatie wanneer de alien plots vanuit het niets uit een ventilatieschacht duikt. Het zijn oprecht angstaanjagende momenten die je hartslag flink de hoogte in jagen en waarbij de enige optie lopen voor je leven is. Het was al lang geleden dat we nog eens echt schrik hadden in een spel maar het herkenbare gesis van de xenomorph op enkele centimeters van de tafel waar je jezelf in paniek onder verstopt hebt, is genoeg om de meest stalen zenuwen om te toveren tot bibberende rietjes.

Het is daarom  jammer dat die fenomenale spanning niet gedurende het hele spel wordt vastgehouden. Naarmate je vordert, vindt Amanda immers verschillende wapens en van zodra je de vlammenwerper hebt bemachtigd, smelt de dreiging als sneeuw voor de euh… vlammenwerper. Een paar welgemikte schoten van, de niet eens spaarzaam aanwezige munitie en de eens levensbedreigende alien vlucht weg als een bange kitten. Ook de plotse opstand van de op Sevastopol achtergebleven androids komt het spel niet meteen ten goede. Toegegeven, ze zien er met hun uitdrukkingsloze gezicht en oplichtende ogen aanvankelijk wel wat creepy uit, maar helaas zorgen ze ervoor dat het spel tegen het einde aan verglijdt naar een typische shooter. En dat is spijtig, want de eerste helft van Alien: Isolation is een unieke ervaring die met niks te vergelijken is, behalve dan met de film waarop het gebaseerd is.

Conclusie: 8/10

Voor je de finale bereikt is, heb je natuurlijk wel al drie kwart spel moeite moeten doen om door het angstzweet niet van het puntje van je stoel te glijden. Maakt dat die lauwe finale helemaal goed? Nee. Maakt het van Isolation een spel dat de legendarische franchise eindelijk weer op de rails heeft gekregen? Zeker en vast.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen