Alles ingepakt voor Pukkelpop? We hebben ondertussen je parcours voor de drie dagen uitgestippeld, langs 27 stops

Alles ingepakt voor Pukkelpop? We hebben ondertussen je parcours voor de drie dagen uitgestippeld, langs 27 stops

Er werd ons net gemeld dat de combitickets voor Pukkelpop helemaal uitgeput zijn. Wie zich even over de affiche buigt, ziet dan ook heel wat moois schitteren. Dat hebben wij ook gedaan en voor je de trein of de auto in springt, willen we nog deze 27 tips meegeven.

Donderdag 17 augustus

1. Faces On TV/GLINTS/blackwave. (Main Stage/Castello/Lift, 13.00-13.45)

Het aanbod aan podia is aangepast, maar wat er onveranderd blijft, is dat er veel keuze is op Pukkelpop. We beginnen onze leidraad dan ook met een trilemma aan Belgen. Zowel Faces On TV, GLINTS als blackwave. zijn Belgisch, jong en beloftevol en hebben internationaal potentieel in huis.

De man achter Faces On TV is de multigetalenteerde Jasper Maekelberg, de jonge muzikant en producer die zowat op zijn eentje verantwoordelijk is voor een nieuwe generatie Belgen. Hij bepaalde mee het geluid van Amongster en speelde er ook gitaar, maakte deel uit van Yuko, toert mee met Warhaus en was de man aan de knoppen bij een hele resem acts waaronder Bazart, Tsar B, Warhola, Hypochristmutfreefuzz en Douglas Firs. Bij Faces On TV denkt hij eindelijk eens helemaal aan zichzelf.

Jan Maarschalk Lemmens, als tweede, is een Antwerpenaar met Britse roots die het hokjesdenken wil slopen en met GLINTS een mix presenteert van pop, hiphop en elektronica. Het is alsof – zo zei zijn perstekst bij zijn meest recente EP – The Streets Moderat hebben gekaapt en dat vonden we eigenlijk een best goeie omschrijving. Voeg daarbij dat het eerste voorbeeld van Jan Maarschalk Lemmens Kanye West was en je weet ongeveer waar je je aan kan verwachten.

Als er één Belgische plaat is waar we op dit moment het meest naar uitkijken, dan is het die van blackwave., een Antwerps-Gents hiphop-duo dat indruk maakte met de EP ‘Mic Check’. blackwave. is hiphop op een hoog internationaal niveau, te vergelijken met Young Fathers.

We waren al onder de indruk door hun eerste single Flow en met If I hebben ze de lat nog wat hoger gelegd.In een erg laidback nummer mijmeren de twee (Willem Ardui & Jean Atohoun) “If I would’ve known how the world worked/I would’ve never grown up/If I would’ve known how time flies by/I would still be a child.”

Wij zouden lang twijfelen en uiteindelijk voor GLINTS kiezen. blackwave. speelt op donderdag 23 november in de bar van Trix en is daar in te halen.

2. Mykki Blanco (Castello, 14.40-15.30)

Mykki Blanco is wat ze noemen een figuur, maar wat voor een figuur. Ze is transgender, joods en hiv-positief en heeft dus meer dan één strijd te leveren in het leven. Ze dicht en ze rapt en ze omschrijft zichzelf nog het liefst als performance artist. In 2012 zette ze zichzelf op de kaart met Wavvy. Openingszin van dat nummer: “Welcome to hell, bitches/this is Mykki Blanco.”

3. Girls In Hawaii (Marquee,15.35-16.25)

Girls In Hawaii is een band met een verhaal uit Wallonië. In het voorjaar van 2010 verloor de band hun drummer Denis Wielemans in een noodlottig verkeersongeluk. De groep lastte uiteraard een pauze in, maar pikte ook de draad weer op. Drie jaar later kwam Girls In Hawaii terug met de bloedmooie single Misses, de bijhorende plaat ‘Everest’ werd bejubeld. Nog eens vier jaar later is Girls In Hawaii klaar om met een nieuw hoofdstuk te beginnen. De openingstrack van ‘Nocturne’ is al vrijgegeven als eerste single en die is alvast prachtig. Girls In Hawaii lijkt nooit teleur te stellen.

4. Tamino (Club, 16.30-17.20)

Tamino speelt dit jaar twee keer op Pukkelpop. Donderdag in de Club, vrijdag in de Lift. Het bevestigt nog maar eens dat er een bijzondere vibe rond Tamino hangt. Toen hij op Rock Werchter in de vroege middag een tent opende vlogen de dag nadien de sterren hem rond de oren in allerhande recensies, hier en daar werd de jonge Tamino (hij is er nog altijd maar 20) zelfs uitgeroepen tot dé act van het weekend. Dat de jonge Antwerpenaar meer is dan alleen maar die prachtsingle Habibi heeft hij ondertussen bewezen met een eerste EP. De tweede single daaruit – Cigar – had wat groeitijd nodig, maar bewijst nu al een tijdje even meesterlijk te zijn dan die debuutsingle. Je moet er Abra voor links laten liggen, maar van ons mag het.

5. Ryan Adams/Omar Souleyman/Vince Staples (18.25-19.25 op Main Stage en Castello en 18.50-19.40 in Dance Hall)

En dan is het weer tijd om te kiezen en verdorie deze valt ons zwaar.

Ryan Adams is Ryan Adams en heeft dus altijd troeven in handen om te gaan kijken. Hij heeft al vijftien platen in zeventien jaar uitgebracht en daar zat nog nooit een slechte tussen. Dit jaar bewees hij zelfs nog dat zelfs zijn b-kantjes (‘Prisoner B-sides’) een plaat op zich zouden kunnen vormen en dat is niet vele gegeven. Hij laat Bad Blood deze zomer links liggen om zijn fans nog eens helemaal Ryan Adams te geven. Alleen rijst bij ons de vraag of de Main Stage wel de beste locatie is voor Ryan.
Omar Souleyman is de enige muzikant uit Syrië die hier wat voet aan de grond krijgt en toch doet hij geen enkele muzikale toegeving. In Syrië is Omar Souleyman een veelgevraagd zanger op trouwfeesten en dus gaan ook zowat al zijn teksten over de liefde. Neem die informatie mee voor zover je er iets aan hebt, want Omar zingt nog altijd in het Koerdisch of Arabisch, met daaronder een technobeat. Omar Souleyman heeft coole vrienden, onder andere Björk en Damon Albarn zijn fan.
Op zijn debuutplaat ‘Summertime ’06’ waarop Vince Staples rapt over de dertienjarige versie van zichzelf laat Staples in het nummer Summertime plots het zinnetje “They never taught me how to be a man / Only how to be a shooter” vallen. Het zegt alles over waar Vince Staples vandaan komt en over hoe hij er door de muziek aan kunnen is ontsnappen. Die debuutplaat kwam uit in 2015, dit jaar volgde een hele straffe en harde opvolger waarop Vince zijn raps mengde met een portie clubhouse. Het lijdt geen twijfel: het wordt een feestje daar in de Dance Hall..
Ook hier weer lang twijfelen vooraleer we uiteindelijk de reis zullen inzetten naar Vince Staples omdat we zo benieuwd zijn!

6. PJ Harvey (Marquee, 19.25-20.25), Strand Of Oaks (Club, 20.25-21.20)

Het schema ligt ons niet dit jaar, want er valt te veel samen. Als we naar Vince Staples willen, moeten we al een stukje PJ Harvey missen en dat is altijd jammer. En als we de set van Solange helemaal willen meepikken (en dat willen we), moeten we een stuk van Strand Of Oaks laten vallen. Niet alleen is Strand Of Oaks (Timothy Showalter) één van de meest sympathieke mensen die we ooit ontmoet hebben, ook heeft hij al twee briljante platen na elkaar uitgebracht én stonden we begin dit jaar met open mond te gapen naar hoe goed zijn concert was. En toch zullen we de ervaring vroegtijdig moeten afbreken…

7. Solange (Main Stage, 20.50-21.50)

Want deze Solange Knowles staat bovenaan ons prioriteitenlijstje van deze editie Pukkelpop. Eerst bracht Solange een briljant nieuw album uit (‘A Seat At The Table’, 2016) daarna werd ze aangekondigd voor Dour, waar ze uiteindelijk moest afzeggen wegens ziekte. Daardoor kwam Solange in het vizier van Pukkelpop die zich nu gelukkig moge prijzen met haar naam op hun affiche. ‘A Seat At The Table’ werd dé plaat van 2016 van Pitchfork en is een jaar later nog beter dan bij de release, een plaat voor iedere muziekliefhebber. Het is Solange nog niet gelukt om daarmee de aandacht te krijgen die ze verdient, maar in artistiek opzicht is ze er haar zus wel mee voorbij gestoken.

8. Interpol & Moderat (Marquee, 21.25-22.25 & Marquee, 23.25-00.40)

En dan zijn er weer twee die we eigenlijk zouden moeten kunnen meepikken, maar waar het niet in zijn volledigheid zal lukken wegens de sterke concurrentie op deze Pukkelpopdonderdag. Interpol komt langs om hun debuut ‘Turn On The Bright Lights’ te brengen, want dat viert zijn vijftiende verjaardag. Het was de plaat van voor de grote doorbraak, maar volgens de fans (en ze hebben gelijk) wel hun beste. Hierop presenteerde Interpol hun geluid en presenteerde ze gelijke delen kilheid en schoonheid. NYC, PDA, Obstacle 1 en 2: het zal allemaal de revue passeren. Het probleem: omdat we naar Solange staan te kijken zullen we het eerste halfuur al missen.

Van de set van Moderat zullen we dan weer noodgedwongen het einde moeten missen omdat tegen die tijd The xx staat te popelen om het podium op te komen. Die nu al jarenlange durende samenwerking tussen Modeselektor en Aparat last een pauze in. Ze schreven op hun eigen Facebookpagina dat ze ver waren gekomen met dit project, maar dat ze nood hadden aan een vakantie van wat ooit hun vakantie was. Ze hebben dus nergens geschreven dat Moderat nooit meer zal terugkomen, maar het zal alleszins even duren.

9. The xx (Main Stage, 00.30-02.00)

En dan is de tijd gekomen om de eerste dag af te sluiten en dan moeten we uiteraard naar The xx. Er was een tijd dat we de groep niet graag bezig zagen op grote podia, maar daar hebben ze met hun laatste langspeler zelf een mouw aangepast door hun geluid wat meer dansbaarheid mee te geven. Tegelijkertijd heeft The xx niet aan uitverkoop gedaan, want als Performance of Brave For You gebracht zullen worden dan zal het kippenvel weer overal op onze armen staan. En dan zijn er nog die andere nummers als Say Something Loving, Hold On, I Dare You, Islands, VCR en Crystalised. Is er eigenlijk iemand die niet gaat kijken?

Vrijdag 18 augustus

10. Oh Wonder/Forest Swords/Nordmann (Main Stage/Castello/Lift, 15.00-15.50)

Tijd voor contrasten. Op de Main Stage speelt om 15u Oh Wonder, dat is een schattig Brits koppeltje dat na hun intieme en subtiele debuut op hun tweede album – met succes – de popmuziek is gaan verkennen. Wie het niet zo heeft voor al die vrolijkheid kan nog altijd afzakken naar de Castello om daar af te zakken in de sferische elektronica van Forest Swords. We hebben het nog al geprobeerd (één keer op Pukkelpop, één keer toen hij een extra namiddagshow speelde in de AB Club) en dat lukt. Wie ook bij hem zijn gading niet vindt, kan voor het derde uiterste gaan. In de Lift speelt ook al op hetzelfde moment Nordmann, meer dan uitstekende en zelfs gedurfde jazz uit ons eigen Gent.

Wij hebben een zwak voor Forest Swords en zullen dus in de Castello te vinden zijn.

11. Tove Lo (Dance Hall, 15.50-16.40)

Als wij Ebba Tove Elsa Nilsson zouden heten, zouden we onszelf ook een artiestennaam willen aanmeten. Ze schreef al nummers voor Years & Years, Icona Pop, Lorde en Ellie Goulding, maar we verkiezen haar eigen songs boven al die andere. Ze werkte al samen met Coldplay en met Flume, maar schreef zichzelf de popgeschiedenis in met Stay High.

Oh ja, wat ze ook heel erg graag doet is met haar borsten flashen tijdens haar optreden. We zeggen het er even bij. Over wat ondertussen bijna een gewoonte geworden is voor haar zegt ze: “I started just by showing a little bit of boob or just being sassy and everyone got so excited and then one night I just did it, I was like ‘Why should I not be able to do it?”

12. Parquet Courts (Club, 16.50-17.45)

Bij de oprichting in 2010 was Parquet Courts een rockband met punkattitude. Ondertussen – na vijf platen in evenveel jaren – is er van die oorspronkelijke sound niets meer terug te vinden, hebben ze toonladders omarmt en heeft hun zanger ook leren zingen. Hun nieuwste album ‘Human Performance’ is geïnspireerd door de depressie van zanger Andrew Savage en toch loop je er niet huilend van weg. Hij voelde zich als “een machine die een mens nabootst”, volgens de perstekst bij de plaat en zo hebben we meteen ook de titel verklaard. Tegenwoordig doet Parquet Courts ons vooral denken aan Pavement. Daar is niemand ooit slechter van geworden.

13. Perfume Genius (Club, 18.50-19.40)

Daarna hebben we een etenspauze voorzien (we hebben gisteren al moeten verhongeren) om daarna in alle rust een plekje te gaan zoeken bij onze favoriet van deze dag: Perfume Genius. Op zijn eerste platen zong hij over het seksueel misbruik in zijn jeugd en waren het allemaal heel erg kleine en tedere liedjes, maar plaat na plaat zag je hem meer en meer zelfverzekerd worden. Mike Hadreas (zoals Perfume Genius echt heet) zit beter in zijn vel dan ooit tevoren en dat hoor je er ook aan. Het nieuwe album ‘No Shape’ is popgevoeliger en veelzijdiger dan ooit tevoren.

Voor wie het nadien nog eens wil meemaken: op donderdag 9 november speelt Perfume Genius in Trix.

14. The Flaming Lips (Marquee, 19.45-20.45)

Al bijna dertig jaar zijn The Flaming Lips totaal geschift. Er is nog nooit een band geweest zoals zij en er zal er ook nooit meer eentje zijn. Van elke show maken ze een belevenis die fans van regenbogen, eenhoorns en confetti zal bijblijven. Met ‘Ozcy Mlody’ hebben ze een redelijk trippy en zweverige plaat gemaakt, desondanks behoorlijk toegankelijk in vergelijking met hun coverplaat van ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van The Beatles (waarop overigens vooral de samenwerkingen met Miley Cyrus in de smaak vielen).

Met zeventien full albums is het oeuvre van The Flaming Lips zo omvangrijk en stuitert het zo vaak alle richtingen uit dat het een beetje afschrikwekkend kan werken op wie de band rond Wayne Coyne niet kent. Gelukkig hebben ze doorheen de jaren ook al zoveel ‘hits’ gemaakt zodat ze je hoe dan ook in hun universum zullen meetrekken.Beginnen doen ze met Race For The Prize, wedden dat je verkocht bent?

15. London Grammar (Main Stage, 20.45-21.45)

Goed, er is ook Mount Kimbie in de aanbieding, maar wanneer London Grammar op de Main Stage staat te schitteren moet de concurrentie al van goede huize komen om een bedreiging te vormen. London Grammar heeft immers Hannah Reid in de aanbieding en die ziet er niet alleen uit als een engeltje, ze klinkt ook zo. Komt daarbij dat London Grammar na jaren zwoegen en zweten eindelijk een tweede plaat uit heeft en dat die ook goed is. Dat brengt hun teller op twee. Beginnen doen ze nog altijd met dat schitterende Hey Now, eindigen met Metals & Dust en ergens halverwege zit de titeltrack van dat nieuwe album: Truth Is A Beautiful Thing. Wel stilletjes zijn, alsjeblieft.

16. Elbow (Marquee, 21.45-22.45)

Om eerlijk te zijn: we zijn Elbow wat beu geworden de laatste jaren en hun nieuwe album ‘Little Fictions’ heeft daar geen verandering in kunnen brengen. Bovendien hebben ze op Pukkelpop maar een uurtje toebedeeld gekregen, wat hen bijna veroordeeld tot een set met bijna alleen maar grote hits, gezien de lange gemiddelde lengte van hun songs. Waarom dan toch als tip hier? Omdat Elbow Guy Garvey heeft, omdat Garvey een gezellige teddybeer is die nog nooit één onzuivere noot heeft gezongen. En omdat Elbow een eigen genre heeft uitgevonden door gewoon plaat na plaat koppig hun eigen zin te blijven doen: de typische Elbow-song. In de zaalshows die ze nu spelen zitten enkele leuke verrassingen, zoals beginnen met het oudje Any Day Now uit hun debuut uit 2001. We kruisen onze vingers in de hoop dat ze een paar van die verrassingen meebrengen naar Pukkelpop.

17. Sampha (Club, 22.45-23.35)

Sampha is die van No One Knows Me (Like The Piano), maar hij is ook veel meer dan dat. Sampha is de echte voornaam van Sampha Sisay, met dat gezellig stekende haar. Na jarenlange belofte te zijn geweest en samengewerkt te hebben met Jessie Ware, SBTRKT, Drake, Solange, Kanye West en Frank Ocean zoekt hij eindelijk zelf de schijnwerpers op.

No One Knows Me (Like The Piano) is Sampha’s goudhaantje, maar daar moest eerst wel de dood van zijn moeder aan vooraf gaan. Sinds 2010 gingen twee ep’s de release van ‘Process’ vooraf en daar was een eenvoudige reden voor: voor meer had Sampha geen tijd. Hij stond namelijk alleen in voor de verzorging van zijn moeder en zette zich tussendoor aan de piano.

Sampha is een ietwat verlegen kerel die de missie heeft om via de muziek in zijn hart te laten kijken. Ga maar eens luisteren.

18. Nicolas Jaar (Marquee, 23.35-01.05)

Nicolas Jaar is één van de leidende figuren van de hedendaagse elektronische scene, alleen hoeft het bij hem niet altijd te dreunen. Het mag bijwijlen zelfs behoorlijk subtiel en tegelijkertijd is hij niet bang van een dosis experiment. Onlangs sampelde hij in een New Yorks museum vijf uur lang platen die hij nooit eerder gehoord had. Na een uitstapje richting rock te hebben gezet – hij richtte de rockband Hardside op – is hij terug bij zijn eerste liefde: de stilte in het midden van de storm. Oh ja, en wie goed luistert, zal merken dat Nicolas Jaar terloops maar trefzeker ook kritiek levert op de politieke situatie van vandaag.

19. STUFF. (Club, 01.05-02.00)

En de tweede dag sluiten we op zijn Belgisch af, al is dat er niet aan te horen. Officieel is STUFF. een jazzband, maar live wordt het vooral een band die het hokjesdenken sloopt en niet gebonden wil zijn aan de versies van hun nummers die ze ooit op plaat hebben gezet. Een plaat is voor STUFF. een momentopname, live spelen is waar het echt om draait. En daarbij worden er vooral genregrenzen gesloopt. Dit is funky soulvolle jazz. Voor wie zich daar niets bij kan voorstellen: ga eens luisteren in de Club.

Zaterdag 19 augustus

20. The Van Jets (Main Stage, 12.35-13.20)

En dag drie beginnen we ook op z’n Belgisch. Tien jaar na hun debuutplaat ‘Electric Soldiers’, met vier platen op hun conto en een vijfde onderweg is het een beetje raar en een beetje zielig dat The Van Jets nog steeds een Main Stage moeten openen. Ze verdienen meer en beter, want ondertussen kunnen ze al een hele set spelen zonder één nummer te hoeven spelen dat geen single/radiohit is geweest. Van hun plaat ‘Welcome To Strange Paradise’ kon letterlijk elk nummer een single zijn, nieuwe single Boy To Beastie is alweer “typisch” Van Jets. Hun allerbeste nummer? The Future, nog altijd.

21. Migos (Main Stage, 14.05-14.55)

Daarna kan je eens rustig naar toilet en gewoon terug gaan staan waar je The Van Jets hebt staan bewonderen, want voor de Main Stage blijven kamperen voor Migos is geen slecht idee. De single Bad And Boujee katapulteerde Migos eind 2016 naar de top van alle charts ter wereld. Met fans als Drake, Lil’ Wayne en Childish Gambino (het heerlijke project van Donald Glover) was het maar een kwestie van tijd tot Quavo, Takeoff, en Offset de top zouden bereiken.

Het afgelopen jaar werd Migos vooral populair omdat ze deel uitmaakten van die successingle van Calvin Harris (Slide, samen met Frank Ocean), maar er volgden ook samenwerkingen met Lil Yachty, Katy Perry en Sean Paul.

Eerlijk? We hebben geen idee wat Migos live gaat geven, maar als Donald Glover ze “The Beatles van onze generatie” noemt, dan kunnen we niet anders dan hen een kans geven.

22. Car Seat Headrest (Club, 15.50-16.45)

Car Seat Headrest kwam vooral op onze radar dankzij de jubelrecensie van HUMO (ere wie ere toekomt), het blad dat eind 2016 de plaat ‘Teens Of Denial’ ook uitriep tot dé plaat van het jaar 2016. Dat was er misschien net dat tikkeltje over, maar het verhaal van Car Seat Headrest intrigeert wel. Spilfiguur van de groep is Will Toledo en jarenlang was hij ook het enige groepslid. Car Seat Headrest was het pseudoniem waaronder Toledo sinds 2010 op het online platform Bandcamp maar liefst 13 platen beschikbaar stelde. Later bleek dat alleen maar oefening, warmdraaien voor die eerste échte plaat, Teens Of Denial’ waarvoor hij wél met een echte groep de studio indook.

Ambitieus is de plaat zeker, want er staan nummers op van zeven, acht en in één geval zelfs 11,5 minuten. We hebben met de plaat moeten worstelen, maar hoe dieper we ons in de plaat ingroeven, hoe meer we gewoon een jongen van drieëntwintig hoorden die worstelt met het leven, maar wel eens zou kunnen uitgroeien tot de stem van een generatie als hij de schijnwerpers op zich gericht krijgt. De strafste songs heten – haalt adem – (Joe Gets Kicked Out of School For Using) Drugs with Friends (But Says This Isn’t A Problem) dat het potentieel heeft om een kampvuursong te worden tot in de eeuwigheid) en Drunk Drivers / Killer Whaves waarin Toledo een duidelijk standpunt inneemt tégen drinken en rijden. Kan nog een grote worden, die Toledo.

23. The Afghan Whigs (Main Stage, 17.45-18.45)

In 2012 waren The Afghan Whigs nog headliner op Pukkelpop, nu staan ze er ontiegelijk vroeg geprogrammeerd. Misschien heeft het er iets mee te maken dat ze aan het begin van de zomer ook al te zien waren in de AB én in Trix, maar feit is dat The Afghan Whigs gewoon altijd een must zijn. In 2001 stopte Greg Dulli zijn band in de koelkast, maar de nieuwe soulvolle plaat ‘In Spades’ is al het twééde album sinds de reünie in 2011. The Afghan Whigs blijven een must, zelfs al staat Debonair tegenwoordig maar af en toe op de setlist.

24. Death Grips (Club, 21.50-22.50)

En dan vallen we even in een gat. Maakt niet uit, kunnen we ons rustig voorbereiden op de mokerslag die Death Grips ons gaat toedienen. Op papier is Death Grips een ramp, want je hebt één kerel die zijn laptop openklapt en één hooligan die wat doorheen de beats staat te roepen. Maar godverdomme, het wérkt. Het werkt omdat hun kwaadheid echt is. En iets zegt ons dat hun kwaadheid jegens de stand van de wereld alleen nog maar is toegenomen sinds hun vorige optreden op Belgische bodem, op 31 oktober 2016 in AB.

25. Flume (Main Stage, 00.00-01.00)

En dan zit het er weer op, maar niet voordat we met Flume de nacht in dansen. En dat doen we graag, want op plaat mag Flume dan een beetje wisselvallig en saai zijn, live is hij dat niet. Weinig producers en/of dj’s weten het beter te brengen dan hij. Komt daar nog bij dat hij een aantal knappe samenwerkingen in zijn set kan verwerken, met Chet Faker, Little Dragon, Beck, Tove Lo, Vic Mensa en Vince Staples. En ook met Kai, met wie hij de hit Never Be Like You maakte. Het wordt een feestje.

Gesponsorde artikelen