Arnaud Verstraete (Groen): “Ik heb het gevoel dat we allemaal op een Titanic zitten, die recht op een ijsberg vaart”

Arnaud Verstraete (Groen): “Ik heb het gevoel dat we allemaal op een Titanic zitten, die recht op een ijsberg vaart”

“We staan voor enorme uitdagingen op vlak van … ongeveer alles.” De nog niet alom bekende Arnaud Verstraete (Groen) heeft een zitje in het Brussels Parlement en is er vooral bekommerd om sociale zaken, stadsvernieuwing en gezinsbeleid. Hij is er rotsvast van overtuigd dat politiek van onderuit moet komen. “Het enige wat de leiders echt bezighoudt is de motoren nog harder laten draaien en zorgen dat vooral de mensen in 1e klasse zich goed amuseren”, stelt hij fel in zijn interview voor Leiders voor Morgen.

Wat worden de grootste uitdagingen van de volgende generatie die het beleid zal uitstippelen?

“Toenemende werkloosheid, groeiende schulden en groeiende uitgaven, groeiende sociale ongelijkheid, meer depressies en burn-outs, uitputting grondstoffen, toenemende vervuiling, klimaatverandering, migratie & diversiteit, fanatisme, armoede, oorlogen, … Op welk vlak zijn er eigenlijk geen uitdagingen? Waar is het bos tussen al die bomen?”

“De leiders van de volgende generatie staan voor de enorme uitdaging om de trends te keren op economisch, sociaal en ecologisch vlak. Ze moeten samen een maatschappij vorm geven die een evenwicht vindt tussen die drie elementen. En da’s geen klein bier.”

“Nu domineert één economische visie alles. Alles wordt afgewogen aan de bijdrage aan de prestaties van de economie. Mensen en natuur zijn in die context slechts resources die gemonetariseerd en gebruikt kunnen worden. Het sociale en ecologische worden opgeofferd aan de economie. We moeten evolueren naar een systeem waar het economische, het sociale en het ecologisch elkaar ondersteunen en niet kapot maken. Eén uitdaging is om dat nieuwe maatschappijmodel vorm te geven. Maar de eerste uitdaging is om de evolutie in gang te zetten. Om de transitie, de beweging naar een ander model in gang te zetten moet je mensen mee krijgen, en da’s meer een kwestie van harten veroveren dan logisch redeneren.”

Doet de jongste generatie politici op een andere manier aan politiek? Of op welke manier denken zij anders over politiek?

“Nee, te weinig. De jongste generatie politici is in grote mate een kloon van hun ‘klassieke’ voorgangers.”

Wat drijft u in de politiek?

“Ik heb het gevoel dat we met zijn allen op de Titanic zitten. Met mijn familie en buren reizen we in 1e klas. Ik besef dat we recht naar een ijsberg varen. Die informatie circuleert onder sommige passagiers in de boot. Dat wordt volgens mij een echt probleem, maar de leiding van de boot lacht daar mee. Ze zeggen dat ze bezig zijn met een technologische oplossing om gewoon rond die ijsbergen te varen. Als het misgaat zijn er sowieso reddingsboten voor hen en de meeste mensen uit 1e klas.”

“Het enige wat de leiders echt bezighoudt is de motoren nog harder laten draaien, nog sneller varen en zorgen dat vooral de mensen in 1e klasse zich goed amuseren. Ik vind dat onaanvaardbaar en ik ben vastbesloten om deze boot op een veiliger koers te brengen. Er duiken steeds meer initiatieven op van mensen die er het zelfde over denken. Wij hebben in elkaar medestanders gevonden en we werken elke dag. We zoeken naar de juiste koers om te varen zodat we weten wat gedaan wanneer we aan het roer kunnen staan. Maar de eerste uitdaging is om meer mensen mee te krijgen. Da’s niet makkelijk.”

“Wanneer we spreken over de ijsberg merk ik dat velen er liever niet over horen en zich liever verder in het entertainment storten. Maar het gaat de goede richting uit: steeds meer mensen beseffen dat de informatie klopt en dat we een andere koers moeten varen. De arrogantie van de leiding irriteert velen en het besef groeit dat het klassensysteem ook maar niets is.”

“De overdaad en de bling-bling van de 1e klasse verbergt heel veel leegte en verveelt op de duur. De ontmoetingen waar we met mensen van alle klassen samenkomen en ons eenvoudigweg amuseren kennen steeds meer succes. Er groeit een veelbelovende dynamiek. Om te slagen moeten we de dingen nu echt in gang zetten. We moeten kunnen overgaan tot actie: de groep moet groter, de samenwerking moet nog beter en ons model om te besturen moet duidelijker. Dat gaat verbeelding en inspiratie vragen. Om die te krijgen luister ik een groot deel van de tijd naar de anderen. De tijd dringt maar ik geraak er steeds meer van overtuigd dat het moet en zal lukken.”

Wie zijn die generatiegenoten waarmee u dezelfde drijfveren deelt?

“Ik versta onder generatiegenoten: mensen die in dezelfde periode leven als ikzelf, ongeacht hun leeftijd of locatie. Ik voel de meeste verbondenheid met mensen die op hun manier werken aan dezelfde doelen, in dezelfde richting. Ik noem er enkele:

  • In grass roots initiatives: Mijn buren in wijkprojecten (in Schaarbeek), Bral, Peer2Peer, Hart boven hard, transitiebeweging.
  • In ‘een eigen weg vinden, je eigen ding doen’: Wannes Capelle (6e metaal), Lorde, Rage Against The Machine, Stromae.
  • In auteurs: Tim Jackson, Gunter Pauli, Richard Heinberg, Kris Peeters (“de andere”), Paul Verhaeghe.”
  • In politiek: Kristof Calvo, Meyrem Almaci, Philippe Lamberts. Met hen deel ik de meeste drijfveren. Met andere politici ligt dat meer op specifieke thema’s: Jef Van Damme (sp.a) op vlak van mobiliteit, Sidibé Fatoumata (FDF) op vlak van vrouwenrechten, Khadija Zamouri (Open Vld) op vlak van ‘meerwaarde van diversiteit’, Alain Maron (Ecolo) op vlak van woonbeleid, Mathilde El Bakri (PTB) op vlak van armoede.

Eigenlijk deel ik drijfveren met veel politici, maar verschil ik vooral op vlak van visie op de meest geschikte aanpak van uitdagingen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de partijlogica een belangrijke belemmering vormt voor een doorgedreven samenwerking op basis van gedeelde drijfveren.”

Gesponsorde artikelen