Avontuur op de Altiplano: flamingo’s, lagunes en de zoektocht naar de verdwenen chauffeur

Avontuur op de Altiplano: flamingo’s, lagunes en de zoektocht naar de verdwenen chauffeur

Lore (22, pas afgestudeerd) lost haar ‘quarter life crisis’ (ja, dat bestaat) op door rond te reizen door Zuid-Amerika. Via haar artikels laat ze ons een klein beetje meereizen. Gezellig! Vorige keer werden we voorgesteld aan Harry Müller, cameratovenaar en redder van menig vakantie, in Santiago. Dit keer steken we de grens over naar Bolivië via de ‘Salar de Uyuni’ zoutvlakte, waar we kennis maken met surrealistische landschappen en het ietwat onverantwoordelijk gedrag van sommige Boliviaanse chauffeurs.

San Pedro de Atacama is een extreem toeristisch edoch charmant dorp in de, hoe kan het ook anders, gelijknamige Atacamawoestijn (a.k.a de droogste plek ter wereld). Het klimaat in San Pedro was weer heel anders dan in onze vorige stop, Santiago, bloedheet overdag en ’s nachts ijskoud.  De hoogtepunten van ons verblijf hier? Een fietstocht door La Valle de La Luna, een nationaal park in de woestijn – al was de steile klim om 3 uur ’s middags in volle zon en op een hoogte van ongeveer 2500m misschien eerder een dieptepunt- en ronddobberen in een door zout verzadigd meer. 

San Pedro was ook het startpunt voor onze driedaagse excursie over de Boliviaanse hoog- en zoutvlakte. Toen we ’s morgens aankwamen aan de Boliviaans-Chileense grensovergang voelde ik me meteen bijzonder onfit, ik had vooral last van duizeligheid en elke 100 meter wandelen leek wel een marathon, en hoopte dus dat we al op grote hoogte waren. Ik wist dat we boven de 4.000 meter zouden stijgen dus als het grenspunt op pakweg 3.000 meter lag zou dat bijzonder slecht nieuws geweest zijn. De grenswachter stelde me echter onmiddellijk gerust. We bevonden ons op 4.500 meter en waren dus 2.000 meter gestegen in minder dan een uur. Een beetje duizeligheid is dan wel aan de orde denk ik. 

Lore Vanaudenhove

Flamingo’s en Duitse rap

Na de nodige stempelarij en administratie werd onze groep onderverdeeld over verschillende jeeps. Zes personen plus chauffeur per jeep. Met mijn 1m82 was ik de kleinste van onze groep, dus bij ons was het nogal ‘knus’. Nadat Fransisco, ‘Pancho’ voor de vrienden en onze chauffeur, onze rugzakken op het dak had gezwierd  waren we klaar om aan ons eerste Boliviaans avontuur te beginnen.

Dag één ging langs verschillende lagunes, onder andere ‘Laguna Verde’ die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden eerder een modderbruine kleur had en ‘Laguna Colorada’ die een fluo-oranje kleur had met bijpassende flamingo’s.  We passeerden ook nog langs indrukwekkende, en indrukwekkend naar rotte eieren stinkende, geisers. De soundtrack van de dag? Duitse rap, met dank aan onze attente Duitse medepasagiers.

Lore Vanaudenhove

Hoogteziekte en cocathee

De volgende ochtend had mijn wederhelft dan weer veel last van de hoogte, al kon een tas thee van cocabladeren het leed wat verzachten. Zijn theorie is dat mensen met zware katers gevoeliger zijn voor hoogteziekte. Of daar iets van aan is, laat ik in het midden. Tijdens de tweede dag waren er weer heel wat fotomomenten aan lagunes met flamingo’s, vreemde rotsformaties en kudde’s vacuña’s (een soort van elegante lama). Die avond sliepen we in een zouthotel, een korte liktest bevestigde dat de witte muren inderdaad van zout gemaakt waren.

’s Avonds moest er ook unaniem onder de reizigers van de drie jeeps beslist worden of we om 4u30 zouden opstaan om de zonsopgang op de zoutvlakte te zien of dat we tot 8 uur in ons bed zouden blijven liggen. Aanvankelijk waren er niet veel geïnteresseerden in de vroege start, maar na wat ‘de kans om de zonsopgang op de Salar de Uyuni te zien krijg je niet elke dag’-motivatie van enkele enthousiastelingen (waaronder ik), werd er toch besloten om in de vroege uurtjes te vertrekken. Onze chauffeurs waren dan weer veel minder enthousiast over deze beslissing, maar na heel wat gezucht en een poging om ons om te kopen met een paar flessen wijn gingen ze uiteindelijk toch akkoord.

Lore Vanaudenhove
Lore Vanaudenhove

Calamiteiten voor zonsopgang

Om 4u30 was de hele groep, wonder boven wonder, wakker en klaar om de vertrekken. Datzelfde kon niet van onze chauffeurs gezegd worden. Alleen ‘onze’ Pancho en zijn jeep waren vertrekkensklaar. De tweede chauffeur verscheen 10 minuten later ook, al leek hij niet echt alert te zijn en zijn humeur scheen zich ergens onder het vriespunt te bevinden. Chauffeur nummer 3 was dan weer helemaal nergens te bespeuren. De verklaring? Onze ‘sympathieke’ Duitse medepasagiers (ja, dezelfde twee die hun uitstekende muziekcollectie ook zo genereus met ons hadden gedeeld) hadden de chauffeurs de avond daarvoor een stevige fooi gegeven in de vorm van twaalf liter bier. Pancho trok dan maar, met jeep, het dorp in om chauffeur nummer drie te vinden.  Na ongeveer een half uur kwam hij terug met een zeer verdwaasde derde chauffeur, die hij in mijn verbeelding op één of andere straathoek gevonden had. Om 5u30 konden we dan eindelijk vertrekken in de hoop dat het nog niet te laat was. De sfeer tijdens de rit naar de Salar was niet bepaald uitbundig.

Om 6u30 stonden we in het midden van de gigantische ‘Salar de Uyuni’ zoutvlakte, net op tijd om de zon boven de horizon te zien kruipen. Het slechte humeur dat iedereen aan de ochtendlijke capriolen van de chauffeurs had overgehouden, was na ongeveer 10 seconden weer vergeten. Onze laatste uren van de excursie brachten we door op de zoutvlakte en op een surrealistisch cactuseiland in het midden daarvan. Het gebrek aan perspectief dat de eindeloze witte ondergrond van de zoutvlakte met zich meebrengt bood ook zeer veel mogelijkheden om onnozele toeristenfoto’s te maken (meer dan de toren van Pisa bijvoorbeeld), waar we ons dus ook een dik uur mee bezig hebben gehouden.

Wat we geleerd hebben van deze uitstap? De Boliviaanse hoogvlakte is een van de meest surrealistische landschappen die we al ooit hebben gezien en Boliviaanse chauffeurs nemen het niet zo nauw met de alcoholbeperkingen. We kiezen nu dus ook steevast voor het busbedrijf met de beste reputatie en dus meestal ook de duurste tickets. 

Lore Vanaudenhove
Lore Vanaudenhove

Gesponsorde artikelen