Bastille in Antwerpen: bestormen krijsende meisjes straks ook Werchter?

Bastille in Antwerpen: bestormen krijsende meisjes straks ook Werchter?

Een van de bands die Werchter op de slotdag mag verwelkomen, is Bastille. Bekend van de ene radiohit na de andere met een typisch geluid en een bekende beat. Maar blijkbaar ook heel populair bij jonge meisjes, die het Bastille gemakkelijker maakten om de Lotto Arena gisterenavond te doen ontploffen.

Amper een jaar geleden hadden we nog nauwelijks van Bastille gehoord. Persoonlijk had ik de kans om ze vorige zomer in Amsterdam te zien optreden als voorprogramma van Muse, maar ondanks het advies van een vriendin die helemaal weg was van hun eerste hit, liet ik ze toen nog links liggen. Net zoals de meeste concertgangers die avond. Dat stond in schril contrast met de toeloop die de uitverkochte Lotto Arena te verwerken kreeg. Opvallend veel tienermeisjes die door hun ouders aan de zaal waren afgezet, liepen vol spanning door de catacomben van de arena.

Pas toen de bandleden op het podium kwamen, werd duidelijk waarom: Dan Smith, de leadzanger, is een jonge gast die zo van de cover van de Joepie weggeplukt lijkt. Hij is overigens ook verantwoordelijk voor de Franse naam van deze Britse band, aangezien hij precies 198 jaar na de bestorming van de Parijse gevangenis Bastille geboren is, ofwel het begin van de Franse Revolutie. Wil hij daarmee zeggen dat zijn band revolutionair zal worden in de muziekgeschiedenis?

Veel hits, weinig variatie

De groep bestaat al sinds 2010, maar brak in Vlaanderen echt door met de hit Pompeii. We hadden een stevige entree verwacht, maar werden verrast wanneer de tonen van een romantisch nummer door de boxen begonnen te weergalmen. Al snel verstomden die op de achtergrond door luid gekrijs wanneer de bandleden het podium betraden. Ze doorbraken het geschreeuw met de titelsong van hun album Bad Blood en het duurde enkele nummers vooraleer de bekendste hits aan de beurt waren. Zoals Laura Palmer, een song waarvoor ze inspiratie haalden bij het gelijknamige personage uit de tv-serie Twin Peaks.

Muzikaal leverde de band een stevige performance. De stem van Smith moest even wennen aan het lawaai in de zaal, maar wist ook dat geluid al snel te overtreffen. Dat Bastille nog niet uit een enorm repertoire kan putten, deed halverwege het concert het gevoel groeien dat we het toch allemaal al eens gehoord hebben. Maar gelukkig gooiden ze er net op tijd enkele van hun grootste hits tegenaan, zoals Icarus en Things We Lost in the Fire. Want een hitmachine is het zeker wel, Bastille.

Werchter

Of de groep een grote toekomst heeft, zal nog moeten blijken. In ieder geval zal er iets meer variatie nodig zijn om ons te blijven overtuigen. Al werden we tijdens de bisnummers wel enigszins gerustgesteld. Van een ingetogen moment met Daniel in the Den ging het naar Of The Night, een nummer dat het iets minder jonge publiek in de zaal natuurlijk herinnerde aan die vette dancehit uit de jaren 90: The Rythm of the Night. Maar de manier waarop Bastille die hit tot een eigen song bewerkte, doet vermoeden dat deze Britten nog veel meer in hun mars hebben en dat hopelijk in hun volgende albums zullen bewijzen.

Nu volstond hun optreden om de massa met een tevreden gevoel huiswaarts te sturen. Met Pompeii zorgden ze voor een geslaagde finale, want dat zal vermoedelijk wel de hit blijven waarmee ze bij het brede publiek bekend zijn. Over enkele maanden ruilen ze de arena in voor de wei van Werchter. Het wordt hun tweede passage daar. Aangezien er ginder toch iets minder uitgelaten meisjes zullen rondlopen, valt het nog af te wachten of Bastille ook dan zo zwaar zal worden bestormd. Maar we mogen vermoeden dat ze wel zullen standhouden, daar hebben ze genoeg hits voor.

Gesponsorde artikelen