Bayonetta 2 is nog absurder, nog luider en nog beter

Bayonetta 2 is nog absurder, nog luider en nog beter

Het voelt onwerkelijk aan. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier, zouden minder taalvaardige noorderburen zingen en toch blijft het moeilijk om te bevatten. Want al stond deze dag al weken, wat zeg ik: máánden omcirkeld in de agenda, ik geloofde pas echt dat ik Bayonetta 2 vasthield toen ik het schijfje in de Wii U zag glijden. Zo moet het gevoeld hebben, dacht ik, toen Indiana Jones de Heilige Graal ontdekte.

Het leek er immers lange tijd op dat we nooit een vervolg zouden krijgen op het nochtans fantastische Bayonetta uit 2010. Hoge scores ten spijt, was er blijkbaar toch niet zo’n heel erg grote markt voor een geschift actiespel over de heks die engelen in gruzelementen hakt met behulp van twee geweren in haar hoge hakken en haar meterslange haar. Maar zoals dat gaat met dat soort spellen, groeide Bayonetta uit tot wat men dan een culthit placht te noemen. Het soort spel dat een schare fans verzamelt die niet rusten vooraleer ze elke combo, elke geheime locatie en elk alternatief kostuum ontdekt hebben. Het soort fans dat pas geloven dat ze het in 2012 aangekondigde vervolg in handen hebben wanneer ze het spel daadwerkelijk zien opstarten.

Maar goed, Bayonetta 2 is er. Echt. En om maar meteen niet zozeer met de deur in huis te vallen, maar die deur op een stijlvolle manier aan flarden te trappen: er wordt amper afgeweken van de formule. Bayonetta was chaotisch, bizar en tegelijk stijlvol en het recept van Bayonetta 2 bestaat vooral uit meer, véél meer, van dezelfde ingrediënten. En dat smaakt voortreffelijk. Want laat het duidelijk zijn: hoewel Nintendo misschien een wat kindvriendelijker imago met zich meedraagt dan Sony en Microsoft, hebben de makers op geen enkel gebied toegevingen moeten doen. Bayonetta 2 is dan ook nog steeds even over the top gewelddadig als het eerste deel. En het ziet er bovendien allemaal een pak beter en vooral kleurrijker uit. De omgevingen, maar ook Bayonetta zelf, zijn gevarieerder en fleuriger dan in het origineel en de gevechten met enkele van de meer gigantische vijanden doen de kleuren en vonken van het scherm spatten.

Dat vechten gebeurt overigens nog altijd op een intuïtieve en tegelijkertijd complexe manier. Het is niet moeilijk om zelfs als absolute leek brute combo’s uit je controller te schudden, maar wie zich toelegt op de enorm uitgebreide mogelijkheden van het vechtsysteem wordt pas echt beloond met de oogverblindende aanvallen en speciale effecten die het spel rijk is. Niet enkel dat, maar uitzonderlijk succesvolle combo’s worden bovendien beloond met diverse collectables en andere leuke bonussen. Daarnaast levert meer vernieling ook meer halo’s, de ‘munteenheid’ in de wereld van Bayonetta, op waarmee dan weer nog méér moves en wapens gekocht kunnen worden. Om maar te zeggen: aan slag- en vuurkracht geen gebrek.

Het verhaal is dan weer even van de pot gerukt als in deel één, met een bizarre plot over de poorten van de hel, demonische draken en kerstshopping. Maar wie serieuze, diepgravende verhaalwendingen verwacht van een spel waarin je een halve stad plat legt door met een magische robot op demonen te jagen (en dat is dan nog maar de proloog), is misschien wel aan het verkeerde adres.

Bayonetta 2 is alles wat Bayonetta was, maar dan nog groter, nog absurder, nog bombastischer en vooral: nog beter. Bovendien bevat de special edition van het speel ook een opgepoetste versie van deel één voor wie dat gemist zou hebben. Voor wie al een tijdje zit te wachten op een volwassen topper voor zijn of haar Wii U: dit is ‘m. Voor wie nog geen Wii U bezit: Bayonetta 2 is de reden om er eentje in huis te halen. 

Conclusie: 9/10

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

    Gesponsorde artikelen