Bound By Flame: een vlam om snel uit te blazen

Bound By Flame: een vlam om snel uit te blazen

Bound By Flame begint met een zichzelf veel te serieus nemende monoloog van het hoofdpersonage Vulcan die hij blijkbaar in z’n hoofd opzegt terwijl hij een eenarmig skelet bekampt. Met tegenzin dan nog, want de pompeuze flarden tekst worden opgedreund alsof het een nieuwjaarsbrief voor een krenterige tante betreft, monotoon en zonder enig gevoel. En met die kitscherige scène is de toon voor de rest van het spel meteen gezet.

Vulcan is, zo blijkt uit zijn nog steeds verder ratelende innerlijke stem, op weg naar een tempel om een handjevol priesters te beschermen die een ritueel aan het uitvoeren zijn om de eenarmige skeletten definitief naar pierenland te verwijzen. Uiteraard loopt er een en ander uit de hand en voor Vulcan het zelf goed en wel beseft, wordt hij bezeten door een demon die hem magische vuurkrachten bezorgt – want zo gaat dat nu eenmaal met demonen en anders zou de symboliek van de naam Vulcan niet duidelijk genoeg geweest zijn. Het verhaal heeft met andere woorden niet veel om het lijf.

Bovendien is het niveau van de stemacteurs die het tot leven moeten brengen vaak van bedroevend laag allooi. Niet de-eerste-Resident-Evil-op-de-PlayStation slecht, maar het scheelt niet veel. Het feit dat de makers blijkbaar nog nooit van lip-sync gehoord hebben, helpt ook al niet om een realistisch universum te creëren, en daar zou het in RPG’s toch in de eerste plaats om te doen moeten zijn: een fantasiewereld waar je als speler met plezier enkele tientallen uren in wil vertoeven. Of een op z’n minst toch een beetje een geloofwaardige wereld. Het is bijvoorbeeld nogal moeilijk om een spel serieus te nemen waarin de held die net een gigantische ijszombie heeft afgemaakt, tegen een elf te horen zeggen dat dwergen en draken idiote verzinsels zijn. 

Gameplay

Je zou dan nog kunnen hopen dat het spel door de gameplay gered wordt. Zonder al te veel te willen weggeven: nee. Nee, dat is niet het geval. Het lijkt wel alsof Bound By Flame probeert om elementen uit verschillende succesvolle games te mengen tot één grandioos geheel, maar het resultaat is helaas meer een flauw afkooksel dan een briljante cocktail. Het vechtsysteem lijkt op het eerste zicht behoorlijk diep. Vulcan kan op elk moment switchen tussen verschillende poses. In de warrior-pose doet hij wat de naam laat vermoeden: met een enorm zwaard inbeuken op de vijand. De ranger-pose daarentegen is meer geraffineerd, en laat Vulcan toe om stealth-aanvallen uit te voeren met zijn twee snelle dolken en vijanden te ontwijken. Oh, en er zijn natuurlijk ook nog de magische aanvallen dankzij zijn demonische kompaan. En elke actie is bovendien te upgraden.

Jammer dat het vechten met zware wapens zo traag gaat dat je in een mum van tijd overwelmd wordt en de magische aanvallen lachwekkend zwak zijn. Ervaringspunten in iets anders investeren dan het uitbouwen van de ranger-vaardigheden is bijgevolg vrij nutteloos. Elk gevecht, en het zijn er veel, komt vervolgens neer op hetzelfde patroon van aanvallen, of ontwijken, aanvallen, ad infinitum. Erg repetitief dus, zeker in de hogere moeilijkheidsgraden waarin het leeghalen van de gezondheidsbalk van zelfs de meest basic tegenstander al snel een minutenlange klus wordt.

Moraliteit

Uiteraard beschikt Bound By Flame ook over een tegenwoordig in elke game blijkbaar verplicht moraliteitsysteem. Op tijd en stond moeten er dus ook hier weer keuzes gemaakt worden tussen ‘goede’ en ‘slechte’ acties of dialogen. Als speler kan je zelf beslissen of Vulcan zijn menselijke kant probeert te behouden, of zich gaandeweg volledig overgeeft aan zijn vurige bezetter. Welke keuze je maakt, is helaas wel al te vaak een kwestie van gokken omdat een ogenschijnlijk brave dialoog zonder enige aanwijzing plots kan uitmonden in een scheldpartij en de droge melding dat je net onbedoeld de demonische zijde van Vulcan gevoederd hebt.

Er wordt trouwens wel wat afgevloekt in Bound By Flame, wat de op zich al houterige en opgeblazen dialogen niet alleen een onnodig puberaal tintje geeft maar er door het gebruik van hedendaagse scheldwoorden ook voor zorgt dat ze in de fantasysetting direct helemaal ongeloofwaardig overkomen. En er zijn veel dialogen. Lieve God, wat zijn er veel dialogen. In het begin lijkt het nog indrukwekkend dat je met een hele hoop NPC’s in gesprek kan treden over de wereld van Vertiel waar het spel zich afspeelt, maar op den duur negeer je elke niet-verplichte gespreksmogelijkheid. Niet alleen omdat een simpele vraag dikwijls leidt tot een minutenlang, monotoon heen-en-weer geleuter maar ook simpelweg omdat er geen enkele moeite wordt gedaan om de relatie met de andere personages interessant, laat staan de de moeite waard te maken. Daarenboven is het volume van de stemmen zelfs op maximum niet veel luider dan gefluister.

Verkeerde naam

Grafisch gezien gooit Bound By Flame al evenmin hoge ogen. Tenzij voor de liefhebbers van de kleur bruin, want die is prominent en in diverse tinten aanwezig. Net als glitches, bugs en onbegrijpelijke typfouten in de ondertiteling overigens. Een spel dat de naam van zijn eigen protagonist meermaals verkeerd spelt (Vulcan is nochtans niet zo moeilijk, zou je denken), faut le faire!

Gelukkig zit Bound By Flame er snel op. Na tien uur (al voelt het misschien wel langer aan) komt het spel plots abrupt ten einde. Het zorgt ervoor dat je als speler wordt achtergelaten met twee grote vragen. Ten eerste: waarom is dit spel maar half af? Ten tweede: waarom hebben ze zelfs die eerste helft niet volledig afgewerkt? Alle begin is dan misschien wel moeilijk, maar deze eerste RPG van de nieuwe generatie consoles is er eentje om zo snel mogelijk te vergeten: 2/10.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen