Brussel en de westerse hypocrisie

Brussel en de westerse hypocrisie

Op dinsdag 22 maart kwam ons het nieuws over de verschrikkelijke aanslagen in Brussels Hoofdstedelijk Gewest te oor. Minimaal 34 doden, er wordt gesproken over de ergste aanslag in België sinds de Tweede Wereld Oorlog. De feiten zijn nog niet half gekend en de eerste politieke uitspraken vallen al. De dag was nog maar net begonnen en woordvoerder van het Vlaams Belang Sam van Rooy, of zal ik meneer zeggen, tweette al: “Open grenzen en #islamisering zullen België steeds meer tot Midden-Oosten maken.” Even later op de dag was het aan onze premier om een officieel statement te maken. Daar noemt hij de aanslagen blind en laf.

Oorlogsverklaring

Dit stuk is allerminst een poging om deze daden, noch deze in Parijs goed te keuren, te verantwoorden of zelfs maar te begrijpen. We moeten echter eerlijk met ons zelf en inzien dat uitspraken als die van premier Michel, meneer van Rooy, etc. van een hoog gehalte aan hypocrisie getuigen. We noemen dit een oorlogsverklaring aan ons land, aan onze vrijheid. Laat ons vooral eerlijk zijn en even terugkijken in de tijd. Op 5 oktober 2014 is ons land met haar ‘o zo verouderde’ F-16-gevechtsvliegtuigen begonnen met bombardementen op Daesh in Irak. Een oorlogsverklaring van Daesh kunnen we het dus alvast niet noemen, die verklaring hebben we zelf anderhalf jaar geleden reeds afgelegd. Het gevoel dat wij ‘westerlingen’ het slachtoffer zijn en dat zij ‘moslims’ de dader zijn wordt andermaal aangescherpt. Velen hebben oprecht het gevoel dat deze aanslag uit het niets komt, dat deze aanslag zomaar zonder reden gebeurd is, dat is natuurlijk niet zo. Dat Daesh moet bestreden worden is duidelijk, en dat daar wapens voor nodig zijn is best te begrijpen. Dit stuk probeert dus niet per se de oorlog tegen Daesh af te keuren, alleen moeten we inzien dat aanslagen zoals die in Brussel dingen zijn die helaas bij oorlog horen. We hadden toch niet werkelijk geloofd dat we de oorlog konden verklaren zonder enige vorm van reactie?

‘Laf en blind’

‘Deze aanslagen zijn laf en blind’, het is geen nieuwe taal. Na de aanslagen in Parijs werd dit ook van de daken geschreeuwd. Bewapend en met een bomgordel zoveel mogelijk onschuldige en ongewapende slachtoffers te maken is inderdaad laf en blind. We kunnen niet anders dan deze daden keihard veroordelen. We moeten ons echter, opnieuw, een spiegel voor het gezicht nemen. Als we dit soort aanslagen laf noemen, hoe moeten we de luchtaanvallen die we sinds 2014 boven Irak uitvoeren dan noemen? Hoe noemen we de luchtaanvallen die we in Juli 2016 zullen aanvangen boven Syrië? Laf en blind.De luchtaanvallen zijn inderdaad gericht tegen Daesh, maar we weten al langer dan vandaag dat zo’n bommen al meer dan eens onschuldige burgers gedood hebben.

Selectieve verontwaardiging

Opnieuw een soort Déjavu. Na Parijs veranderden de profielfoto’s op Facebook massaal naar de Franse vlag. Al snel kwam de commentaar dat we wel erg selectief zijn in onze verontwaardiging. Dat alleen wat in het Westen gebeurt echt telt voor ons. Vandaag zijn de profielfoto’s niet zo massaal aanwezig, maar de selectieve verontwaardiging is er nog steeds. We kunnen het onszelf echter moeilijk kwalijk nemen. Het is nu eenmaal zo dat wanneer zo’n dingen dichter bij huis gebeuren, ze een grotere impact hebben. We mogen echter van onze politici niet aanvaarden dat ze zich door zo’n emotionele reacties laten leiden. Hoe moeilijk het ook moge zijn, politici moeten vooral rationeel blijven. NV-A pleit, net als alle andere partijen, voor onze verlichtingswaarden. We moeten ze afschermen en zorgen dat niets of niemand eraan kan raken. Toch is het Vlaams Minister-President Geert Bourgeois die kort na de feiten poneert dat privacy moet kunnen wijken voor veiligheid. In hetzelfde interview nog slaagt hij erin zichzelf tegen te spreken met het volgende: ‘We mogen niet toegeven aan wie onze samenleving kapot wil. We moeten onze rechtstaat en democratische waarden blijven verdedigen.’ Dit is het soort emotionele reacties die we van politici nooit, en zeker vandaag niét mogen en niét kunnen aanvaarden.

Gesponsorde artikelen