Bush III of Clinton II: de clash der titanen

Bush III of Clinton II: de clash der titanen

Met Jeb Bush als kandidaat voor de Republikeinse nominatie maakt Amerika zich op voor een clash der titanen. Een derde Bush of een tweede Clinton?

Het deelnemersveld aan Republikeinse zijde van de presidentsverkiezingen is een zootje ongeregeld. Jeb Bush maakt een behoorlijke kans om dat hondengevecht te winnen. Een eerste voordeel is zijn naambekendheid. Als wij nog niet veel weten over Fiorina, Kasich, Jindal of Carson is de kans groot dat hetzelfde geldt voor de gemiddelde inwoner van Arkansas of Ohio.

Enkele meer bekende kandidaten als immo-miljardair Donald Trump en televangelist Huckabee doen het vooral om in de media-aandacht te blijven. Chris Christie, de olifantman die Obama alle lof toezwaaide voor de noodhulp na orkaan Sandy, en daarmee Obama’s tweede ambtstermijn veilig stelde, was een kandidaat met enig ‘bipartisan’ appeal, maar hij heeft het verknoeid.

Om een politieke tegenstander te jennen heeft hij dagenlang de George Washington-brug tussen zijn New Jersey en New York laten blokkeren. Toen dat duidelijk werd was hij er aan voor zijn presidentiële ambities. Zo is het met iedere kandidaat-republikein wel iets. Maar Jeb lijkt tot op heden enkel zijn verwantschap met George W. als ballast te moeten torsen.

Show

De associatie met het rampzalig presidentschap van zijn broer lijkt niet onoverkomelijk. Naast de familienaam krijgt Jeb er immers ook de contacten inzake fondsenwerving bij. Er liggen al honderden miljoenen campagnegeld klaar. Voor een titanenstrijd met Hillary zal daar nog een flink pak bovenop komen. Clinton gooit hoge ogen bij haar voorstanders, maar ze wekt evenveel antipathie op bij de conservatieven.

Bush kan daarom op extra-steun rekenen van mensen die niet zo zeer voor hem, maar vooral tègen Hillary zijn. Amerikanen zijn dol op een ‘high noon’ scenario. Louter voor het entertainment-gehalte zijn ze in staat om Bush te nomineren, omdat ze vooral diè show niet willen missen. Een bloedig straatgevecht tussen Bush en Clinton, dat is wat Joe Sixpack wil. Het beste sinds Joe McEnroe vs. Jimbo Connors.

Onverkiesbare kandidaten

Dat Jeb niet te hoog aangeschreven staat bij de ultra-conservatieve Tea-party is op termijn een voordeel. De tea-party is een obsceen mechanisme. Miljardairs dumpen via televisiezenders (die eigendom zijn van hun vrienden) onophoudelijk demagogische onzin over de hoofden van de sukkelaars. Zo krijgen ze een onverzekerde man die twee jobs draait om nauwelijks rond te komen zo ver dat hij schuimbekt van woede omdat Obama ziekteverzekering wil voorzien, het minimumloon wil optrekken of voedselbonnen wil uitdelen.

Dat heeft gewerkt om Republikeinse meerderheden in het congres te installeren, en dat heeft op zijn beurt Obama grotendeels vleugellam gemaakt. Maar het heeft er ook toe geleid dat de Republikeinse kandidaten, als ze zich voor het presidentschap aan de hele natie moeten verkopen, de facto onverkiesbaar zijn. De kans is dus groot dat groot-mogols als de gebroeders Koch en Sheldon Adelson deze keer hun geld inzetten op een kandidaat die voor de verandering wel verkiesbaar is. En dat zijn dus niet de vijftien of zestien pilaarbijters die meestrijden om de nominatie, maar Jeb aka. Bush III.

Read my lips!

Bush-dynastie

De Bushes zijn een dynastie aan het worden. Prescot Bush, de grootvader was een rijke aristocraat die er als bankier niet voor terugschrok zaken te doen met de nazis. Zijn zoon George was een goed student en naast quarter-back in het football-team op Harvard ook lid van het exclusieve en geheime Skulls & Bones. Hij streed verdienstelijk mee in de tweede wereldoorlog, en waagde met familiesubsidie zijn kans in de boomende olie industrie in Texas.

Ondertussen was hij actief als CIA-verklikker, wat hij later met klem zou ontkennen. Het is dus ook een leugenaar als het hem uitkomt. Bush wordt vicepresident onder de stamvader van nieuwe rechtse partijdoctrine, de voormalige acteur Ronnie Reagan. Als diens verblijf in het Witte Huis er na twee ambtstermijnen op zit kan Bush eindelijk uit zijn schaduw treden. Hij krijgt de progressieve Dukakis als tegenkandidaat. Bush walst er over met een populistische slag onder de gordel.

Zo krijgen we dus Bush I. Die bakt het nog zo slecht niet als president. Hij valt mèt een reden Irak binnen. Saddam Hoessein annexeert immers Kuweit met zijn rijke olievoorraad en toegang tot Perzische Golf. Maar vader Bush is zo slim om niet tot Bagdad door te stoten, en laat Saddam in zijn paleis verder genieten van zijn dictatoriale macht. Dat kost duizenden Koerden die de Amerikaanse invasie gesteund hadden de kop (letterlijk), maar Irak valt als land tenminste niet uit elkaar. Bush is na de eerste golfoorlog zo populair dat hij ook verstandige fiscale maatregelen durft nemen. Bij de verkiezingen zei hij klaar en duidelijk: “Read my lips, no more taxes!”. Maar hij verhoogt toch de belastingen.

Hij verliest de verkiezingen om een tweede ambtstermijn. Omwille van de belastingen, omwille van de slabakkende economie (Clinton hamerde voortdurend op die nagel: ‘It’s the economy stupid!’), natuurlijk omwille van het politiek oertalent van Big Bill, omwille van zijn eigen totaal gebrek aan charisma, en tenslotte en vooral omwille van een lelijk klein rijk ettertje: Ross Perot. Om een of andere reden haatte de miljardair Perot de hele Bush-familie. En Perot was rijk genoeg om als onafhankelijk kandidaat op te komen, en zo Bush net die paar percenten af te snoepen die Bill Clinton in het Ovale kantoor katapulteerden. Zoon George W. Bush, toen nog een vervelende arrogante dronkaard, zou er Bill Clinton ten eeuwigen dage om haten.

A little bit of Monica by my side: bijles Blokfluit in het Oval Office

Bill Clinton scoort weinig met alles wat hij als zijn eigen programma had aangekondigd, maar dan komt hij net op tijd op het idee om het programma van zijn tegenstrevers over te nemen, bovendien zit de economie mee en de beurzen swingen. Bill wordt in 1996 gemakkelijk herkozen.

Het gaat goed tot hij de 22-jarige Monica Lewinsky bijles blokfluit geeft in het heilige ovale kantoor. Er volgt een flinke rel, en Al Gore, de gedoodverfde democratische opvolger van Clinton, is zo dom om het politieke genie Bill Clinton volledig buiten zijn campagne te houden.

Cowboy Georgie

Ondertussen heeft zoontje Bush enige onwettige beurstransacties mogen uitvoeren onder de dekmantel van zijn vaders almacht als president. Zijn vrienden hebben hem een sweetheart-deal bezorgd om mede-eigenaar te worden van een voetbalteam (big business) en uit al zijn mislukte olieavonturen is George W. door hulp van bovenaf ook nog rijker geworden. Er wordt de voor de Texanen onvermijdelijke ranch gekocht, en televangelist Bill Graham wordt opgetrommeld om de recalcitrante Bush via een miraculeuse bekering tot new-born-christian te maken.

Georgie kan nu parmantig poseren als cowboy. Vermits hij ‘reborn’-is tellen al zijn vorige guitenstreken niet meer mee. Met hulp van de criminele demagoog Karl Rove vernietigt hij de reputatie van de onberispelijke vrouwelijke tegenstander Ann Richards (ze verspreiden het gerucht dat ze een lesbienne is). Zo wordt George W. gouverneur van Texas. De echte macht in Texas ligt bij de Luitenant-gouverneur, en dat is een democraat. En heeft Bush in 1999 ook enige schijn van onpartijdigheid mee. Hij belooft als verzoener te zullen regeren in het Witte Huis.

Georgie op een diefje in het Witte Huis

Krankzinnig nipte voorsprong

De verkiezingen van 2000 zijn een verhaal op zich. En Jeb speelt er ook een rol in. Jeb is inmiddels gouverneur geworden van Florida. Altijd een doorslaggevende staat in de Amerikaanse verkiezingen. Al Gore haalt -ook zonder Clintons actieve steun- toch nog de meerderheid van de stemmen. Hij komt echter nog één kiesman te kort en hij is president. Florida heeft 29 kiesmannen te begeven. Als Bush die 29 Florida-kiesmannen binnenhaalt maakt hij zijn nationale achterstand van 28 kiesmannen goed, en heeft net één kiesman over om zich president te laten kronen.

De verkiezingen daar, in de staat dus van zijn broertje, zijn schandalig in Bush’s voordeel georganiseerd. De rijke republikeinse buurten krijgen een overdaad aan goede kiescomputers, en de arme democratische regio’s te weinig en verouderde machines. De uitslag in Florida is krankzinnig nipt. Op 5.963.110 zullen er uiteindelijk officieel 537 stemmen meer voor Bush zijn dan voor Gore. Een verschil van minder dan een honderdste van een procent. Dat betekent hertellen.

De minister van Justitie aangesteld door de broer van de kandidaat keurt halsoverkop die verkiezing goed. Alle hertellingen van de stemmen worden geblokkeerd door het hoog gerechtshof geleid door een opperrechter die door de vader van de kandidaat is benoemd. Vele boeken zijn er over geschreven, maar Georgie komt dus op een diefje in het Witte Huis.

Lui én arrogant

De luie arrogante Bush wordt omringd door gewetenloze neocons. Die gebruiken 9/11 als glijmiddel om een fikse ruk naar rechts aan het staatsstuur te geven, en waar ze al zo lang van dromen wordt werkelijkheid: een nieuwe golfoorlog. De ramp is voorspelbaar, maar na 9/11 is tegen de president zijn “un-american”, en verkozen worden kost zoveel geld in de States dat geen enkele politicus het zich kan permitteren de staatsgreep van Cheyney, Rumsfeld, Wolfowitz & C° tegen te houden.

Bush valt pas definitief door de mand als de stoethaspel die hij is bij de overstromingsramp in New Orleans, na de orkaan Katrina. Tijd dus voor een democraat in het Witte Huis.

De Big Dog

De pech van Hillary

Hillary heeft zich tijdens de regeerperiode van Bush-junta omgeschoold tot Senator van New York. Ze is niet langer Amy Whinehouse van de politiek (stand by your maààn!), en ze heeft grote ambities voor zichzelf. Maar ze laat de kaas van haar brood eten door een rookie, de (een beetje) zwarte Obama. De man heeft een zilveren tong, en heeft als eerste begrepen wat je via het internet kan doen om politiek opgang te maken.

Hillary heeft ook nog eens pech. Net de voorverkiezingen die zij zou winnen worden ongeldig verklaard wegens agendaproblemen. Obama scoort in de kleine maar vroeg aan de stembak komende staten. En Hillary moet achtervolgen. Al snel blijkt dat ze de ‘big dog’ echtgenoot Bill niet onder controle heeft. Die zwaait rood aangelopen van boosheid met een vingertje in de richting van de op dat moment al heilig verklaarde Sint Obama. Hillary bijt in het zand.

Maar Hillary is een doorzetter. Bill en zij zetten zich oprecht in om Obama te helpen, en Hillary neemt de belangrijke rol van Minister van Buitenlandse zaken op zich. Rechts is witheet van woede en saboteert alles wat Obama of Clinton trachten te verwezenlijken.

Maar Obama kent het Clinton-handboek inmiddels uit het hoofd, en ook hij stuurt tijdig bij naar rechts. Zijn ambtsperiode wordt daardoor, op zijn ziekteverzekeringswet na, een maat voor niets. Na Obama’s herverkiezing gaat Hillary aan de zijlijn staan, iedereen weet dat ze haar ogen, met of zonder de jampot-bril van vroeger op de grote prijs gericht heeft. Bill houdt zich opvallend gedeisd.

En nu dus de clash der titanen

Nog niet gestreden

Niemand twijfelt eraan dat Hillary aan de democratische kant genomineerd wordt. Ze kent haar dossiers, is een harde tante, weet ondertussen ook hoe ze moet veinzen dat ze menselijke gevoelens zou hebben, en de plastische chirurg en couturier zijn ook langs geweest. Er is geen mens die er aan twijfelt dat ze klaar is voor de job.

De vraag voor de Republikeinen is dus… Wie kan haar stoppen? En het antwoord daarop is waarschijnlijk Jeb. Die kan de nodige fondsen verzamelen, heeft het voordeel dat de hernieuwde appreciatie voor zijn vader de schande van zijn broers blunders wat uitwist, en is redelijk aanvaardbaar voor de onbesliste kiezers. Jeb is niet enkel slimmer dan Georgie maar ook eerlijker.

Hij is bovendien getrouwd met een hispanic. De latino’s zijn een erg belangrijke politieke doelgroep. De Amerikanen waar het bij een verkiezing echt om gaat zijn de paar percent ‘undecided’. Die zijn de patstelling tussen een democratische president en een republikeins congres kotsbeu. Het is niet ondenkbaar als Jeb zich een beetje redelijk opstelt, dat de onbesliste kiezers meer zien in een gematigde Bush dan in terug vier jaar schuimbekkende sabotage van de gehate Hillary. De strijd is dus nog lang niet gestreden.

Gesponsorde artikelen