Child of Light: van klein Ubisoft-project tot meesterwerk

Child of Light: van klein Ubisoft-project tot meesterwerk

Als we tegenwoordig een game van de Franse uitgever Ubisoft onder handen nemen, dan weten we meestal dat het een triple A-titel zal zijn, zoals Assassin’s Creed, Splinter Cell of binnenkort Watch_Dogs. Child of Light is dat niet, maar dat maakt het net zo verfrissend.

Het idee achter Child of Light kwam van Patrick Plourde, bekend als producer van onder meer Assassin’s Creed 2. Hij had even genoeg van die miljoenentitels, en vroeg aan werkgever Ubisoft Montreal tijd om aan een kleiner project te werken. Dat kreeg hij, en verbazingwekkend genoeg ook nog eens geld en werknemers. 

Hoewel Child of Light omwille van het kleinere budget wel wat op een indiegame lijkt, kan je in de vele details toch het werk van een grote studio zien. Het wapperende haar van hoofdpersonage Aurora – what’s in a name? – is tot in de puntjes in hoge definitie, net als het prachtige spel met licht en kleuren op basis van het systeem dat ook de Rayman-games aanstuurt. De mix van verschillende culturen in de tekenstijl, zowel Japanse als westerse, doen de game bovendien origineel ogen, zeker in combinatie met de poëtisch verhalende stijl uit sprookjes. Maar wat begint dat laatste element naar het einde toe te irriteren!

Licht en duisternis

Maar voor je dat allemaal te zien krijgt, begint het verhaal bij het jonge meisje Aurora, die samen met haar alleenstaande vader de wereld aankan. Wanneer hij echter hertrouwt, blijkt Aurora plots niet meer wakker te worden in haar eigen wereld, maar wel in eentje van licht en duisternis, waar ze zich een weg uit zal moeten banen.

Die uitweg ligt echter bezaaid met tegenstanders, die je in ware RPG-stijl genre Pokémon of Final Fantasy uit de jaren 90 moet verslaan. Beurt om beurt, al kan je lichtgevende metgezel de beurtfrequentie van je tegenstander wel fel doen vertragen. Aurora en de reisgenoten die je onderweg zal oppikken hebben elk een aantal aanvallen ter beschikking, die onderverdeeld zijn in magische- en krachtaanvallen. Een goed evenwicht vinden is belangrijk, aangezien je magiebalk redelijk snel leegloopt. Die bijvullen is vroeg in het spel erg simpel, maar later wordt het andere kost. Je kan de gevonden wonderdrankjes dan ook maar beter opsparen.

Gevechtssysteem

Over balkjes gesproken: je ziet die van je tegenstanders niet. Dat levert dan wel spannende gevechten op omdat je echt geen idee hebt hoeveel kracht de tegenstander nog over heeft. Tijdens de eerste twee game-uren kan je dat nog relatief voorspellen, maar als je tegen sterkere tegenstanders vecht, is het allemaal erg onduidelijk. Waarschijnlijk prachtig voor de ene, maar ook frustrerend voor de andere.

Om de personages sterker te maken is er een relatief eenvoudige, maar toch uitgebreide skill tree. Je kan er maar beter voor zorgen dat je elk personage volledig anders uitbouwt, zodat je voor elk type kracht (aarde, bliksem, water en vuur) wel iemand in de strijd kan werpen. Elke tegenstander is namelijk extra kwetsbaar voor een van deze magische combinaties.

Conclusie: 8/10

Child of Light is een interessant experiment. Het is duidelijk dat het spel door een grote studio is gemaakt, maar heeft voldoende indie-elementen om toch een verfrissende afwisseling te zijn voor de grote titels. Toch missen we soms wat extra verscheidenheid binnen het spel, en de afwezigheid van een balk die de resterende kracht van een tegenstander weergeeft vinden we persoonlijk een groot manco. Die onzekerheid geeft het spel echter tegelijk een extra dimensie die door vele anderen misschien warm onthaald wordt. Neem nog de speelduur van een stuk boven de tien uur in rekening, en je hebt een meesterwerkje dat je voor een lage prijs in huis kan halen.

Gesponsorde artikelen