Corruptieaffaire rond humanitaire visa roept vragen op over aanpak Francken (N-VA): CD&V en Open Vld schieten met scherp

Corruptieaffaire rond humanitaire visa roept vragen op over aanpak Francken (N-VA): CD&V en Open Vld schieten met scherp

In totaal zou het Melikan Kucam, ex-N-VA-gemeenteraadslid en vertrouwenspersoon van toenmalig staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA), meer dan 200 personen hebben afgetroggeld om smeergeld te betalen. In ruil kregen ze een humanitair visum. De manier waarop die werden uitgedeeld roept vragen op, niet in het minst van ex-coalitiepartners Open Vld en CD&V. 

Een zeldzaam moment in de Wetstraat: vicepremiers Kris Peeters (CD&V) en Alexander De Croo (Open Vld) waren het voor één keer publiek roerend eens over een zaak. Namelijk dat heel de affaire rond corruptie bij humanitaire visa tot de bodem moest worden onderzocht, en dat ook de politieke verantwoordelijken moesten gezocht worden. Het was meteen een onrechtstreekse aanval op voormalige collega in de regering Michel I, Theo Francken (N-VA).

Die zit in moeilijke papieren. Want via een vertrouwenspersoon van het kabinet, die bewuste Melikan Kucam, kregen 200 mensen een dergelijke humanitair visa vanuit Syrië en Irak. Het ging om christenen, die bedreigd werden door de oprukkende IS. Maar Kucam maakte stevig misbruik van de situatie, en eiste forse sommen smeergeld, tot 10.000 euro per persoon.

De opvolger van Francken in Michel II, Maggie De Block (Open Vld), haalde snoeihard uit naar haar voorganger. Zij kondigde aan dat “de poort, om via schimmige tussenpersonen visa te geven”, nu “definitief gesloten is”. Dat kon als sneer naar Francken wel tellen.

Zeven vertrouwenspersonen rond het kabinet Francken

Volgens diens woordvoerder zou de voormalige staatssecretaris tot zeven van dergelijke vertrouwenspersonen zoals Kucam gehad hebben, die hielpen om mensen te selecteren voor de humanitaire visa. De Block laat alvast onderzoeken over hoeveel van dit soort visa gaan en hoe die uitgedeeld werden.

Als staatssecretaris had Francken het recht om dat soort visa uit te reiken. Maar de praktijk om daarbij met dergelijke vertrouwenspersonen te gaan werken, is wel iets compleet nieuw. En net daar krijgt Francken nu forse kritiek over: wat waren dan de objectieve criteria om die mensen te vertrouwen en zoveel ‘macht’ te geven. Het is wel duidelijk dat religie een grote rol speelde: bijna al de mensen die binnen kwamen met humanitaire visa waren christenen, geen moslims.

Op de Dienst Vreemdelingenzaken trekken ze in elk geval hun handen af van de hele zaak. Zij regelden wel praktisch de visa, maar hebben zelfs nooit geweten wie die tussenpersonen waren die selecteerden wie wel en wie niet binnen mocht. De verantwoordelijkheid wordt dus vol bij het kabinet van Francken gelegd: verantwoording gaven de staatssecretaris en zijn medewerkers niet aan de administratie. Het enige wat gebeurde was een veiligheidsscreening. Politie en Staatsveiligheid gingen na of de personen een strafblad hadden of mogelijks in verband konden worden gebracht met terreur.

De regering Michel II geeft in elk geval stevig gas in het dossier, met alle politieke schade voor Francken van dien. Ze kondigden aan zich burgerlijke partij te stellen bij het strafonderzoek, wat toch opvallend is. Ex-staatssecretaris Francken deed ondertussen hetzelfde. Hij voelt zich zwaar misbruikt door Kucam.

epa

Gesponsorde artikelen