De 10 absolute flops van de verkiezingscampagne

De 10 absolute flops van de verkiezingscampagne

De kiescampagne 2014 is er één die niet onopgemerkt zal blijven. Het Public Affairs Team van akkanto heeft de voorbije weken al dit verkiezingsgeweld op de voet gevolgd. We hebben geslaagde acties gezien, maar ook minder geslaagde. We nomineerden 5 kandidaten of campagnes aan Vlaamse en Waalse kant die de afgelopen weken op een negatieve manier in het oog sprongen. De spreekwoordelijke winnaar wordt beloond met een heuse ‘Gouden Eddy’.

1. De campagne van Filip Dewinter

Toen kopstuk Filip Dewinter vol trots zijn nieuwste campagnewagen voorstelde, sloeg iedereen die ook maar een beetje de verkiezingen volgt in een collectieve lachbui. Het Antwerpse kopstuk had er niet beter op gevonden een gigantische hummer te gebruiken (‘The Beast’). Niet echt een imago om fier op te zijn als je het ons vraagt. Dit hadden we echter nog door de vingers kunnen zien ware het niet dat Vlaams Belang door een spelfout het woord ‘lijsttrekker’ een hele nieuwe invulling gaf. Tot op vandaag blijft het gissen wat Dewinter nu eigenlijk bedoelde met ‘lijstrekker’. Ach ja, een schrijffout is snel gemaakt. Maar een campagne waarin peppersprays worden uitgedeeld en computerspelletjes gemaakt waarin je moslims moet neersabelen, doet ons plaatsvervangende schaamte krijgen.

Breng nog tot vrijdag 23/05 je stem uit op elections2014be, en bepaal wat de grootste blunder is van de verkiezingscampagne. Ook de beste politieke campagnes komen er in aanmerking voor een Gouden Eddy.

Dit artikel werd geschreven door het public affairs team van akkanto, dat de afgelopen maanden de vinger aan de pols hield van de politieke ontwikkelingen in de aanloop naar de moeder aller verkiezingen op 25 mei 2014. Voor meer analyses kunt u terecht op elections2014be of ons volgen op twitter.

8. Jérome Efong Nzolo, voetbal is geen politiek

Nzolo mag dan wel reeds enkele malen uitgeroepen zijn tot beste scheidsrechter in België, zijn politieke ambities had hij iets beter moeten kanaliseren. Toen cdH op een persconferentie met veel fierheid Nzolo voorstelde, fronsten we al even de wenkbrauwen omdat we toch dachten dat de partijen geleerd hadden uit het gratuit binnenhalen van bekende koppen. De immer goedlachse man bleek daarenboven eigenlijk al twee jaar lid te zijn van de PS, en was dat doodleuk vergeten te melden aan zijn nieuwe partij cdH. Volgens de PS had Nzolo een verkiesbare plaats op de Europese lijst – ja, u leest dit goed – gevraagd, maar niet gekregen. Hij zocht zijn geluk dan maar bij cdH. Tjah, wie kan het hem eigenlijk kwalijk nemen? De man past maar gewoon de regels van die verguisde voetbalwereld toe: kiezen voor het hoogste bod en doen alsof je neus bloedt. We geven hem er toch een rode kaart voor.

9. Het opportunisme van Ecolo met de baard van Conchita Wurst

Toen de extraverte Conchita Wurst het Eurovisiesongfestival won, waren de Waalse Ecologisten er als de kippen bij om de overwinning van Wurst te claimen en haar te gebruiken als campagnemateriaal. Benoït Hellings, senator van Ecolo, ziet in zichzelf een tweede Wurst, en verklaarde er emotioneel van geworden te zijn en een traantje te hebben weggepinkt. Van opportunisme is er volgens hem absoluut geen sprake. Terwijl de meeste groene partijen de vertaalslag trachten te maken naar inhoudelijke verbreding, bevestigen de Europese Groenen en Ecolo nog maar eens het aloude cliché: het zijn allemaal alternatieve mannen met baarden.

10. De uitschuiver van Didier Reynders

We moeten het hem nageven. Didier Reynders was persoonlijk aan een ijzersterke campagne bezig, zowel in Wallonië als in Vlaanderen. Al maanden voor de verkiezingen toerde hij heel België door om zijn boodschap te verkondigen bij het publiek en de ondernemers. Reynders lukte er zelfs in zich op te werpen als realistische en geloofwaardige kandidaat-premier. Tot dat ene fatale moment in een radiostudio, waar zijn eigengereide stijl opnieuw even naar boven kwam. De samenstelling van een regering in verband brengen met Dutroux en de ontvoering van kinderen, dat is niet netjes, Didier. En dan achteraf eerst onhandig verklaren foutief begrepen te zijn, helpt de zaak al helemaal niet vooruit. Een man met twee gezichten, dat bleek eens te meer.

Breng nog tot vrijdag 23/05 je stem uit op elections2014be, en bepaal wat de grootste blunder is van de verkiezingscampagne. Ook de beste politieke campagnes komen er in aanmerking voor een Gouden Eddy.

Dit artikel werd geschreven door het public affairs team van akkanto, dat de afgelopen maanden de vinger aan de pols hield van de politieke ontwikkelingen in de aanloop naar de moeder aller verkiezingen op 25 mei 2014. Voor meer analyses kunt u terecht op elections2014be of ons volgen op twitter.

3. De campagnefilmpjes van Verhofstadt

Guy Verhofstadt tracht in zijn campagne ook de digitale wegen te bewandelen, maar deed dit met wisselend succes. Vooral twee Youtube-filmpjes trokken nadrukkelijk de aandacht omwille van hun lichtzinnigheid, of zelfs amateurisme. Het eerste filmpje dat bedoeld was voor louter interne campagne binnen ALDE, was zo amateuristisch dat The Telegraph het onmiddellijk uitriep tot slechtste campagnevideo ooit. Beeldfragmenten weggeplukt uit jaren toen de dieren nog spraken, opzwepende muziek geplukt uit de Mission Impossible films. Voor de video werd zelfs geen budget uitgetrokken. Ook zijn tweede video viel op door de getuigenis van ‘politiek expert’ Eddy Merckx. In het Italiaans dan nog wel. In het Italiaans!

4. De uitschuiver van Jan Jambon als toonbeeld van onhandige N-VA communicatie

N-VA deed er al een hele campagne lang alles aan om te bewijzen niet die harde en onmenselijke partij te zijn waar ze door andere partijen voor wordt afgeschilderd. Maar dat was buiten Jan Jambon gerekend. Hij deed moeiteloos al deze inspanningen teniet door leukweg te verklaren dat mensen die willen genieten van een leefloon eerst hun woning dienen te verkopen. De Wever moest dagen puin ruimen en de kiezer overtuigen dat N-VA een warme partij is. De uitschuiver staat wat symbool voor de wat onhandige communicatie van N-VA, met vele tegenstrijdige meningen en uitlatingen door de kopstukken. Denk maar aan de vele invullingen van het woord confederalisme die we al te horen kregen, over de regeringsdeelname of over de onderhandelingstechniek voor een staatshervorming of regeringsvorming.

5. CD&V-affiche en verziekte sfeer

CD&V reageerde onmiddellijk op de uitlatingen van Jan Jambon met een campagne-affiche die ietwat ongelukkig gekozen was en onder vuur lag in de media. Maar ook N-VA ging niet vrijuit. Bart De Wever had dit grootmoedig kunnen laten passeren, maar reageerde als door een wesp gestoken. Hij begon er het allereerste grote debat tussen hemzelf en Peeters in de Zevende dag mee, maakte er zo een staatszaak van en verziekte verder de campagne tussen de twee partijen. De volgende debatten verliepen in een grimmige sfeer, het was de climax van de bijwijlen ongemeen harde campagne die we de afgelopen weken hebben mogen gadeslaan.

6. De rekenkunde van MR

De fiscale plannen van de MR deden in Wallonië heel wat stof opwaaien. De partij goochelde de afgelopen maanden met getallen zoals Houdini dat in zijn betere dagen deed met konijnen. Onwaarschijnlijke nettoverhogingen van de lonen van iedereen, kosten die te laag ingeschat werden. De MR berekende de kost van de hervorming van de personenbelasting op zo’n 5 miljard euro. Toevallig rekende de PS dit na, en kwam uit bij 20 miljard. Toen ze bij MR uiteindelijk door alle cijfers het financiële bos niet meer zagen, besloten ze maar de hulp in te roepen van de KUL om de becijfering te doen. Maar als klap op de vuurpijl viel ook dat tegen. Het resultaat van de KUL stemde maar niet overeen met de miljarden die de Franstalige liberalen in gedachten hadden.

7. De vluchtroutes van Wathelet

cdH stond in de campagne een hele tijd aan de kant en werd volledig weggedrongen door de tweestrijd tussen PS en MR. De partij was al langer op zoek naar een thema waar ze zich in de kijker kon spelen. Wathelet vond er niet beter op zich op het dossier van de vluchtroutes rond de luchthaven van Zaventem te storten. Een easy win bij het Franstalige en Brusselse electoraat, en een kleine wijziging die de Vlamingen niet eens zouden opmerken, moeten ze daar bij het cdH gedacht hebben. Helaas, het dossier ontplofte in het gezicht van de partij. In tijden waar je het communautaire ver weg van de agenda wenst te houden om de N-VA wind uit de zeilen te nemen, ontstond er net een communautaire rel. De Vlamingen dienden uiteindelijk een belangenconflict in.

8. Jérome Efong Nzolo, voetbal is geen politiek

Nzolo mag dan wel reeds enkele malen uitgeroepen zijn tot beste scheidsrechter in België, zijn politieke ambities had hij iets beter moeten kanaliseren. Toen cdH op een persconferentie met veel fierheid Nzolo voorstelde, fronsten we al even de wenkbrauwen omdat we toch dachten dat de partijen geleerd hadden uit het gratuit binnenhalen van bekende koppen. De immer goedlachse man bleek daarenboven eigenlijk al twee jaar lid te zijn van de PS, en was dat doodleuk vergeten te melden aan zijn nieuwe partij cdH. Volgens de PS had Nzolo een verkiesbare plaats op de Europese lijst – ja, u leest dit goed – gevraagd, maar niet gekregen. Hij zocht zijn geluk dan maar bij cdH. Tjah, wie kan het hem eigenlijk kwalijk nemen? De man past maar gewoon de regels van die verguisde voetbalwereld toe: kiezen voor het hoogste bod en doen alsof je neus bloedt. We geven hem er toch een rode kaart voor.

9. Het opportunisme van Ecolo met de baard van Conchita Wurst

Toen de extraverte Conchita Wurst het Eurovisiesongfestival won, waren de Waalse Ecologisten er als de kippen bij om de overwinning van Wurst te claimen en haar te gebruiken als campagnemateriaal. Benoït Hellings, senator van Ecolo, ziet in zichzelf een tweede Wurst, en verklaarde er emotioneel van geworden te zijn en een traantje te hebben weggepinkt. Van opportunisme is er volgens hem absoluut geen sprake. Terwijl de meeste groene partijen de vertaalslag trachten te maken naar inhoudelijke verbreding, bevestigen de Europese Groenen en Ecolo nog maar eens het aloude cliché: het zijn allemaal alternatieve mannen met baarden.

10. De uitschuiver van Didier Reynders

We moeten het hem nageven. Didier Reynders was persoonlijk aan een ijzersterke campagne bezig, zowel in Wallonië als in Vlaanderen. Al maanden voor de verkiezingen toerde hij heel België door om zijn boodschap te verkondigen bij het publiek en de ondernemers. Reynders lukte er zelfs in zich op te werpen als realistische en geloofwaardige kandidaat-premier. Tot dat ene fatale moment in een radiostudio, waar zijn eigengereide stijl opnieuw even naar boven kwam. De samenstelling van een regering in verband brengen met Dutroux en de ontvoering van kinderen, dat is niet netjes, Didier. En dan achteraf eerst onhandig verklaren foutief begrepen te zijn, helpt de zaak al helemaal niet vooruit. Een man met twee gezichten, dat bleek eens te meer.

Breng nog tot vrijdag 23/05 je stem uit op elections2014be, en bepaal wat de grootste blunder is van de verkiezingscampagne. Ook de beste politieke campagnes komen er in aanmerking voor een Gouden Eddy.

Dit artikel werd geschreven door het public affairs team van akkanto, dat de afgelopen maanden de vinger aan de pols hield van de politieke ontwikkelingen in de aanloop naar de moeder aller verkiezingen op 25 mei 2014. Voor meer analyses kunt u terecht op elections2014be of ons volgen op twitter.

2. Het verkiezingscongres van sp.a

Wat voor de Vlaamse socialisten het hoogtepunt moest worden van de kiescampagne draaide uit op een pijnlijke flop voor de partij. Het congres zou het eindpunt betekenen van de inhoudelijke en ideologische opfrisbeurt van de socialisten. Hoe strak de partijtop het congres ook geregisseerd had, de schavuiten van Jongsocialisten kaapten op slinkse wijze de agenda door een amendement in te dienen voor de liberalisering van cannabis. Tot hun eigen verwondering haalde het amendement een meerderheid. Gevolg was echter dat in zowat alle media het congres van sp.a verengd werd tot dit punt. De inhoudelijke socio-economische boodschap viel daarbij volledig in het water. Een (communicatie)blunder van formaat.

3. De campagnefilmpjes van Verhofstadt

Guy Verhofstadt tracht in zijn campagne ook de digitale wegen te bewandelen, maar deed dit met wisselend succes. Vooral twee Youtube-filmpjes trokken nadrukkelijk de aandacht omwille van hun lichtzinnigheid, of zelfs amateurisme. Het eerste filmpje dat bedoeld was voor louter interne campagne binnen ALDE, was zo amateuristisch dat The Telegraph het onmiddellijk uitriep tot slechtste campagnevideo ooit. Beeldfragmenten weggeplukt uit jaren toen de dieren nog spraken, opzwepende muziek geplukt uit de Mission Impossible films. Voor de video werd zelfs geen budget uitgetrokken. Ook zijn tweede video viel op door de getuigenis van ‘politiek expert’ Eddy Merckx. In het Italiaans dan nog wel. In het Italiaans!

4. De uitschuiver van Jan Jambon als toonbeeld van onhandige N-VA communicatie

N-VA deed er al een hele campagne lang alles aan om te bewijzen niet die harde en onmenselijke partij te zijn waar ze door andere partijen voor wordt afgeschilderd. Maar dat was buiten Jan Jambon gerekend. Hij deed moeiteloos al deze inspanningen teniet door leukweg te verklaren dat mensen die willen genieten van een leefloon eerst hun woning dienen te verkopen. De Wever moest dagen puin ruimen en de kiezer overtuigen dat N-VA een warme partij is. De uitschuiver staat wat symbool voor de wat onhandige communicatie van N-VA, met vele tegenstrijdige meningen en uitlatingen door de kopstukken. Denk maar aan de vele invullingen van het woord confederalisme die we al te horen kregen, over de regeringsdeelname of over de onderhandelingstechniek voor een staatshervorming of regeringsvorming.

5. CD&V-affiche en verziekte sfeer

CD&V reageerde onmiddellijk op de uitlatingen van Jan Jambon met een campagne-affiche die ietwat ongelukkig gekozen was en onder vuur lag in de media. Maar ook N-VA ging niet vrijuit. Bart De Wever had dit grootmoedig kunnen laten passeren, maar reageerde als door een wesp gestoken. Hij begon er het allereerste grote debat tussen hemzelf en Peeters in de Zevende dag mee, maakte er zo een staatszaak van en verziekte verder de campagne tussen de twee partijen. De volgende debatten verliepen in een grimmige sfeer, het was de climax van de bijwijlen ongemeen harde campagne die we de afgelopen weken hebben mogen gadeslaan.

6. De rekenkunde van MR

De fiscale plannen van de MR deden in Wallonië heel wat stof opwaaien. De partij goochelde de afgelopen maanden met getallen zoals Houdini dat in zijn betere dagen deed met konijnen. Onwaarschijnlijke nettoverhogingen van de lonen van iedereen, kosten die te laag ingeschat werden. De MR berekende de kost van de hervorming van de personenbelasting op zo’n 5 miljard euro. Toevallig rekende de PS dit na, en kwam uit bij 20 miljard. Toen ze bij MR uiteindelijk door alle cijfers het financiële bos niet meer zagen, besloten ze maar de hulp in te roepen van de KUL om de becijfering te doen. Maar als klap op de vuurpijl viel ook dat tegen. Het resultaat van de KUL stemde maar niet overeen met de miljarden die de Franstalige liberalen in gedachten hadden.

7. De vluchtroutes van Wathelet

cdH stond in de campagne een hele tijd aan de kant en werd volledig weggedrongen door de tweestrijd tussen PS en MR. De partij was al langer op zoek naar een thema waar ze zich in de kijker kon spelen. Wathelet vond er niet beter op zich op het dossier van de vluchtroutes rond de luchthaven van Zaventem te storten. Een easy win bij het Franstalige en Brusselse electoraat, en een kleine wijziging die de Vlamingen niet eens zouden opmerken, moeten ze daar bij het cdH gedacht hebben. Helaas, het dossier ontplofte in het gezicht van de partij. In tijden waar je het communautaire ver weg van de agenda wenst te houden om de N-VA wind uit de zeilen te nemen, ontstond er net een communautaire rel. De Vlamingen dienden uiteindelijk een belangenconflict in.

8. Jérome Efong Nzolo, voetbal is geen politiek

Nzolo mag dan wel reeds enkele malen uitgeroepen zijn tot beste scheidsrechter in België, zijn politieke ambities had hij iets beter moeten kanaliseren. Toen cdH op een persconferentie met veel fierheid Nzolo voorstelde, fronsten we al even de wenkbrauwen omdat we toch dachten dat de partijen geleerd hadden uit het gratuit binnenhalen van bekende koppen. De immer goedlachse man bleek daarenboven eigenlijk al twee jaar lid te zijn van de PS, en was dat doodleuk vergeten te melden aan zijn nieuwe partij cdH. Volgens de PS had Nzolo een verkiesbare plaats op de Europese lijst – ja, u leest dit goed – gevraagd, maar niet gekregen. Hij zocht zijn geluk dan maar bij cdH. Tjah, wie kan het hem eigenlijk kwalijk nemen? De man past maar gewoon de regels van die verguisde voetbalwereld toe: kiezen voor het hoogste bod en doen alsof je neus bloedt. We geven hem er toch een rode kaart voor.

9. Het opportunisme van Ecolo met de baard van Conchita Wurst

Toen de extraverte Conchita Wurst het Eurovisiesongfestival won, waren de Waalse Ecologisten er als de kippen bij om de overwinning van Wurst te claimen en haar te gebruiken als campagnemateriaal. Benoït Hellings, senator van Ecolo, ziet in zichzelf een tweede Wurst, en verklaarde er emotioneel van geworden te zijn en een traantje te hebben weggepinkt. Van opportunisme is er volgens hem absoluut geen sprake. Terwijl de meeste groene partijen de vertaalslag trachten te maken naar inhoudelijke verbreding, bevestigen de Europese Groenen en Ecolo nog maar eens het aloude cliché: het zijn allemaal alternatieve mannen met baarden.

10. De uitschuiver van Didier Reynders

We moeten het hem nageven. Didier Reynders was persoonlijk aan een ijzersterke campagne bezig, zowel in Wallonië als in Vlaanderen. Al maanden voor de verkiezingen toerde hij heel België door om zijn boodschap te verkondigen bij het publiek en de ondernemers. Reynders lukte er zelfs in zich op te werpen als realistische en geloofwaardige kandidaat-premier. Tot dat ene fatale moment in een radiostudio, waar zijn eigengereide stijl opnieuw even naar boven kwam. De samenstelling van een regering in verband brengen met Dutroux en de ontvoering van kinderen, dat is niet netjes, Didier. En dan achteraf eerst onhandig verklaren foutief begrepen te zijn, helpt de zaak al helemaal niet vooruit. Een man met twee gezichten, dat bleek eens te meer.

Breng nog tot vrijdag 23/05 je stem uit op elections2014be, en bepaal wat de grootste blunder is van de verkiezingscampagne. Ook de beste politieke campagnes komen er in aanmerking voor een Gouden Eddy.

Dit artikel werd geschreven door het public affairs team van akkanto, dat de afgelopen maanden de vinger aan de pols hield van de politieke ontwikkelingen in de aanloop naar de moeder aller verkiezingen op 25 mei 2014. Voor meer analyses kunt u terecht op elections2014be of ons volgen op twitter.

Gesponsorde artikelen