De Belgische kruik gaat zolang te water tot ze barst

De Belgische kruik gaat zolang te water tot ze barst

Niets dan glunderende gezichten bij de ondertekenaars van het Brussels-Waals akkoord om de federale regeringsvorming te hijacken. Maar alles heeft zijn prijs. Als de PS alle Vlamingen in het separatisme wil duwen, zijn ze goed bezig.

Het voorspelbare scenario ontrolt zich voor de verbaasde ogen van de Vlaamse kopstukken. CdH heeft geen enkele schaamte om met haar 46.000 stemmen in Brussel een hoofdrol op te eisen in de verdere federale besprekingen. Di Rupo lacht breeduit en geniet met volle teugen van de zware oververtegenwoordiging van zijn partij in de zetelverdeling, hij en niemand anders beslist wat goed is voor België.

Magnette noemt het tot op het bot versleten discours van de PS in combinatie met CdH en FDF een “progressieve” formatie. Ecolo is natuurlijk niet progressief, en MR al zeker niet. Enkel de socialisten die al 26 jaar Wallonië en Brussel naar de verdoemenis helpen kunnen de zilveren en bronzen medaille van vooruitstrevendheid uitreiken. 

Kortzichtige Di Rupo

Di Rupo wordt nu in de kranten als een meester-strateeg omschreven. Wat hij doet is echter kortzichtig en egoïstisch. Het is de gemakkelijkste weg om zich, in weerwil van de duidelijke wil in Vlaanderen, en in weerwil van de zware verkiezingsnederlaag in eigen regio, vast te klampen aan de macht. Er komt nada strategisch inzicht aan te pas. De PS kan met 760,000 stemmen, net iets boven de 10% van de uitgebrachte Federale stemmen haar zin opleggen aan Wallonie, Brussel en Vlaanderen. Dat is enkel mogelijk omdat de architectuur van het Belgisch staatsbestel krankzinnig in elkaar is gedraaid. 

Het plan is duidelijk. De PS zet ongestraft het kortzichtig beleid verder, in de wetenschap dat ze via haar oppermacht bij de volgende verkiezing alweer minstens één stem zal halen dan de MR. De andere tégen- stemmen verdwijnen in het zwarte gat van spijbelaars, blanco-stemmers en flut-partijtjes. En over vijf jaar heeft de PS opnieuw genoeg (goedkope) zetels om het spel nog eens te spelen.

Maar is dit een briljante strategie, laat staan dat het de “meest progressieve” oplossing zou zijn? 

Hekel aan vreemde heersers

De meeste weldenkende Vlamingen zijn geen separatisten. Je moet wel gek zijn om economisch je rug toe te keren naar de hoofdstad van Europa die op een paar kilometer van je woonplaats ligt. De meeste Vlamingen zijn niet gek, en dus zijn ze géén separatisten, tenminste tot enkele weken geleden. Want als de Vlaming aan iets een hekel heeft, dan wel aan vreemde heersers. Als Di Rupo met 760.000 stemmen glunderend de lakens uitdeelt, is het einde van België, en dat is de eerste keer dat ik realistisch tot de mogelijkheden reken, op termijn een feit. 

De Vlaming kan de PS niet electoraal afstraffen. Dat is al erg genoeg. Maar we kunnen zelfs niet verhinderen dat de PS in haar uitsluitend eigenbelang de marsrichting voor het hele land dicteert. Dat is er over. Dit is zelfs voor de gematigde Vlaming niet langer het land waarin wij willen wonen, werken, besturen, sparen, en als het moet delen met een regio die al dertig jaar met dat geld haar zin doet. 

België is onbestuurbaar. Dat zit ingebakken in het staatsgedrocht dat we via te veel compromissen hebben gecreëerd. De enige manier om het boeltje bij elkaar te houden is grote terughoudendheid van alle betrokkenen. Het lijkt de situatie in ‘Reservoir Dogs’ wel, waar iedereen zijn pistool gericht heeft op het hoofd van zijn buur. In een verstandig gezelschap schiet er dan niemand. De PS heeft er anders over geoordeeld, en zal op termijn met die arrogantie België het genadeschot geven. Di Rupo mag lachen vandaag, en zichzelf als meester-strateeg in de schijnwerpers zetten. Maar alles heeft zijn prijs. 

Gesponsorde artikelen