De daklozen van Silicon Valley: hoe bus 22 ’s nachts in een hotel voor gevallen genieën verandert

De daklozen van Silicon Valley: hoe bus 22 ’s nachts in een hotel voor gevallen genieën verandert

We zouden verwachten dat Silicon Valley het paradijs van jonge, rijke, geniale breinen is, maar ook hier vind je de keerzijde van de medaille. Ook in het paradijs van grote bedrijven zoals Google, Apple en Facebook wonen daklozen die minder geluk hadden. Een veilige en warme slaapplaats vinden is niet altijd eenvoudig, en zo verandert bus 22 ’s avonds in een waar daklozenhotel.

Bus 22 is de enige die 24 uur lang door Silicon Valley rijdt en is de laatste jaren een onofficiële schuilplaats geworden voor daklozen. Zij noemen het Hotel 22. Het is een publiek geheim in de daklozenwereld. Voor een paar dollar kunnen ze enkele uren relatief ongestoord slapen.

Santa Clara, de wijk rond Silicon Valley, heeft het hoogst aantal daklozen in de Verenigde Staten. Maar ze heeft ook het hoogste gemiddelde inkomen en een aantal van de duurste huizen in het land. Silicon Valley lijkt voor ons één van de meest welvarende gebieden ter wereld, maar heeft tegelijkertijd te kampen met grote inkomensongelijkheid. Waar ooit de middenklasse opbloeide, zijn nu alleen nog maar de superrijken en allerarmsten te vinden.

Bus 22 vs Google bus

Hotel 22 is het perfect voorbeeld van de groeiende breuk tussen arm en rijk in de Golden State Californië. Deze bus rijdt langs het hoofdkantoor van Microsoft, Google, Facebook en Apple. Hij passeert geregeld de bussen van Google die naar San Francisco rijden. Dit zijn de privéshuttles die Googlewerknemers naar huis brengen en ze zijn ondertussen een symbool geworden voor de ongelijkheid. 

De daklozen en verschillende hulporganisaties beweren dat het door de komst van de multinationals komt dat het daklozenaantal de laatste jaren zo hard gestegen is. De bedrijven vestigen zich hier waardoor de waarde van de huizen stijgt en daarmee ook de huur. Zelfs een job garandeert niet langer dat je de huur kunt betalen. Het minimumloon is onlangs wel gestegen van 8 dollar naar 10 dollar per uur, maar mensen zouden minstens 15 dollar moeten verdienen om voor zichzelf te kunnen voorzien in deze stad.

Van Microsoft naar de straat

Jimmy (47) rijdt mee met de bus sinds hij drie jaar geleden zijn job als chef bij Microsoft verloor. Hij stapt op om middernacht en rijdt de 50 kilometer lange rit heen en weer mee tot de zon opkomt. “Het is een verhaal van twee steden, of dat is toch de poëtische manier om het te beschrijven. Wat al die techneuten niet weten is dat wij net hetzelfde zijn als hen. Ze zijn maar een misstap, een looncheque verwijderd van ons.” 

Sandra Pena (52) spendeert een nacht per week in Hotel 22, wanneer er geen plaats is in het daklozencentrum. Ze is een goed opgeleide vrouw maar werd na negen jaar als technieker te hebben gewerkt bij Arantech ontslagen. Daarna had ze een tijdje haar eigen bouwbedrijf. Dat kende succes, maar tijdens de financiële crisis in 2009 verloor ze alles, ook haar huis. Sindsdien is ze dak- en werkloos. “Ik ben opgegroeid in Santa Clara, ik heb de omgeving zien veranderen. Vroeger had je hier allemaal boerderijen en bloemenkwekerijen. Nu zijn het allemaal techbedrijven. En ik verwijt het hen niet dat ze naar hier komen, maar ze hebben de mensen die hier wonen niets te bieden.”

Wel veel bedrijven, maar geen jobs

Want ondanks de aanwezigheid van de vele grote bedrijven, zijn de jobs er niet in overvloed. Jimmy draagt elke dag een licht versleten pak en das, in de hoop dat het hem zal helpen een job te vinden. Hij verstuurt zo’n 12 sollicitatiebrieven per dag vanuit de openbare bibliotheek, maar hij krijgt zelden antwoord. Sandra volgt ondertussen nog een opleiding in de bouwkunde zodat het haar kansen op een job zal verhogen.

Chris Richardson, directeur van de daklozenhulporganisatie Downtown Streets, probeert de miljardenbedrijven te doen inzien wat er aan de hand is. “Ze doneren miljoenen aan goede doelen, maar doen niets voor de lokale gemeenschap die ze mee om zeep helpen. Het is zeker niet allemaal hun schuld, maar ze hebben wel een aandeel in het groeiende daklozenprobleem. Daarbij hebben ze ook de kracht en de hersenen om er iets aan te doen. Je ziet hier daklozenkampen op amper twee kilometer van het huis van Sergey Brin, mede-oprichter van Google. En sommige van zijn werknemers kunnen de huur zelfs niet betalen.”Bron: Business Insider, Telegraph

Gesponsorde artikelen