De Dublinverordening, oneerlijk en achterhaald

De Dublinverordening, oneerlijk en achterhaald

Toen Bart De Wever begin dit academiejaar zijn openingscollege kwam geven aan de Universiteit van Gent bij professor Carl Devos ontstond heel wat ophef. Hij wierp de studenten voor de voeten dat ze niet naïef mogen zijn. De conventie van Genève moest herzien worden en de Dublinverordening moest strikt worden toegepast. Op 25 februari 2016 herhaalt De Wever in Ter Zake nogmaals dat laatstgenoemde verordening moet worden toegepast. Ondanks het feit dat deze verordening toepassen een vrij onzinnig beleid zou zijn in deze crisis is daar weinig inhoudelijke kritiek op gekomen.

De Dublinverordening

De verordening die op 18 februari 2003 ondertekend werd, stelt dat slechts één staat verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van een bepaalde asielzoeker. Deze verordening was nodig om te voorkomen dat asielzoekers die in het ene land geweigerd werden in een ander Europees land gewoon nog eens kunnen proberen tot ze wel succes hebben. De verordening kent een aantal criteria om te beslissen welke staat verantwoordelijk is voor de verwerking van de asielaanvraag.

Ten eerste is er het principe van gezinshereniging. In het kort komt het erop neer dat wanneer een asielzoeker familie heeft die reeds het vluchtelingenstatuut gekregen heeft in een land, datzelfde land verantwoordelijk is voor de aanvraag van die asielzoeker.

Ten tweede is er de regeling met visum. Wanneer een asielzoeker een geldig visum heeft voor een bepaald land dan is dat land verantwoordelijk voor de verwerking van de asielaanvraag.

Ten derde is het zo dat wanneer een asielzoeker Europa binnenkomt en hij/zij op geen van vorige principes kan steunen, hij/zij aanvraag moet indienen in het eerste Europese land waar hij/zij toekomt.

Waarom het nu oneerlijk is om ons achter deze verordening te verstoppen?

De vluchtelingen die vandaag toekomen in Europa komen vaak uit Syrië en Irak en zijn op de vlucht voor de gruweldaden van Daesh. Deze vluchtelingen hebben dus vaak nog geen familie die reeds asiel heeft gekregen in Europa. Ook zijn er slechts heel weinigen die een visum hebben. Het schoentje knelt dus bij het laatste principe. Vluchtelingen die uit het Midden-Oosten of uit Afrika vluchten komen meestal via de Middellandse Zee. Dat is namelijk de kortste weg om Europa te bereiken. Dat betekent natuurlijk ook dat alle vluchtelingen toekomen in Griekenland en Italië. Zoals het derde punt van de Dublinverordening stelt zijn het dus die landen die de asielaanvraag te behandelen hebben.

Het is dus nogal makkelijk om als Belg te verkondigen dat we de Dublinverordening moeten toepassen. Om Europa illegaal binnen te komen via België moet je al heel erg veel moeite doen. Dat zou betekenen dat ze via de Noordzee ons strand zouden moeten bereiken. Het vergt weinig inzicht om in te zien dat vluchtelingen uit het Midden-Oosten die weg nooit halen. Zeggen dat de Dublinverordening moet worden toegepast verschilt in de praktijk dus niet van zeggen dat je geen enkele vluchteling wil opvangen.

Grenzen dicht?

Bart De Wever werpt op 25 februari 2016 in Ter Zake Griekenland de terechte kritiek voor de voeten dat ze vluchtelingen zonder meer door stuurden naar de andere Europese landen. Hij stelt daarbij voor de buitengrenzen van Europa te sluiten. Dat zo’n uitspraken vandaag gemakkelijk aanslaan weet ook De Wever. Het is echter opnieuw erg makkelijk om als Belg te zeggen dat de buitengrenzen dicht moeten. Wij hebben namelijk geen echte buitengrenzen. “Grenzen dicht” mag dan wel een makkelijke oplossing lijken, dat is het allerminst. Om ervoor te zorgen dat mensen het land écht niet meer illegaal binnen raken moet men muren opwerpen, met uitkijkposten, zoeklichten, patrouillerende bewaking, honden, … Pas dan kun je namelijk garanderen dat niemand het land binnenkomt. Naast het feit dat zo’n grenzen opzetten veel tijd en nog meer geld zal kosten, is het natuurlijk ook een weinig humanitaire oplossing. Wanneer Donald Trump aankondigt dat hij een muur wil bouwen tussen de Verenigde Staten en Mexico, schreeuwen we ook in België moord en brand. Als datzelfde voorstel, maar dan niet expliciet uitgedrukt, voor Griekenland wordt gedaan komt slechts weinig reactie.

Gesponsorde artikelen