De films van de week leveren horror (‘Us’) en sciencefiction (‘High Life’), maar niet zoals we het kennen of verwachten

De films van de week leveren horror (‘Us’) en sciencefiction (‘High Life’), maar niet zoals we het kennen of verwachten

Deze week twee genrefilms die het net weer dat beetje anders aanpakken dan hun genre-genoten. ‘Us’ is de nieuwe film van ‘Get Out’-regisseur Jordan Peele en hij benadert horror op een geheel andere manier. Dat doet Claire Denis ook met het sci-fi-genre in ‘High-Life’, een film die nu eens poëtisch en dan weer totaal ontregelend is, maar het zonder monsters of ruimte-oorlogen doet.

Us: geen gore en schrikeffecten, maar sfeerschepping, originaliteit en schoonheid

Er werd heel hard uitgekeken naar Us. Zeker na die briljante trailers die de ronde deden. Trailers maken al te vaak hun film kapot, of schatten ‘m niet naar waarde. Die van Us deden wat een trailer zou moeten doen: je benieuwd maken naar de film in kwestie.

Toen Get Out enkele jaren geleden verscheen werd Jordan Peele omarmd: eindelijk een regisseur die zijn eigen stempel wist te drukken op het horrorgenre en die ook nog eens iets te vertellen had. Twee jaar later bewijst Us dat Get Out geen toevalstreffer was: het is een betere film dan zijn voorganger, ook al is de politieke lading dan bijna onbestaande en ligt het entertainmentsgehalte hoger.

Universal Pictures

Kort gezegd gaat Us over een gezin dat op vakantie trekt en daar geconfronteerd wordt met hun evenbeeld. Alleen zijn die evenbeelden wel veroordeeld geweest tot een ondergronds en minder prettig leven, verstoken van zonlicht, zee, wind en frisse lucht. En nu hebben ze zich verzameld om zelf de macht te grijpen, komen ze bovengronds met rode gewaden en een schaar in de hand.

Het is het begin van een originele en entertainende film die vanaf zijn proloog de juiste toon aanslaat. In die proloog zien we hoe een klein meisje verloren loopt op een kermis. Ze is maar een kwartiertje zoek, maar in die tijd loopt ze een zodanig groot trauma op dat ze niet meer kan praten. Een therapeut raadt de ouders van het meisje aan om haar te laten tekenen, dansen en muziek maken: alles waardoor ze zich zou kunnen uiten.

Universal Pictures

Dan maken we een sprong in de tijd en trekken we mee met Gabe (Winston Duke) en Adeleide Wilson (Lupita Nyong’o) en hun kinderen Zora (Shahadi Wright Joseph) en Jason (Evan Alex) mee op vakantie. Een vakantie “van het internet naar het buitennet” zoals Gabe het verwoord. Wanneer er op een avond een gezin op de oprit van hun huisje staat denkt Gabe het eerst nog te kunnen oplossen met een goed gesprek, maar zij blijken iets anders te willen.

Met Us heeft Jordan Peele een horrorfilm gemaakt zoals niemand die al ooit gemaakt heeft. En dan twijfelen we nog om het stempel horror te gebruiken, want we zien dan wel bloed tegen de muren spatten, de echte horror blijft altijd buiten beeld. Jordan Peele maakt dan ook geen films die het moeten hebben van de gore en van de schrikeffecten, maar wel van originaliteit, sfeerschepping en van de schoonheid van de shots.

Anders dan in andere horrorfilms steunt Peele dan ook heel erg op zijn acteurs. En waar Winston Dule nog wat bleekjes afsteekt steelt Lupita Nyong’o wel de show en hebben we nooit iemand nog akeliger haar lippen zien stiften dan Elizabeth Moss. Daarbij komt ook een dosis humor kijken zoals de nu al klassieke Good Vibrations-scène en Gabe die refereert aan Home Alone wanneer hij een scenario probeert te bedenken om het leven van zijn gezin te redden.

Ook de finale op de tonen een herwerking van I Got 5 On It is briljant gechoreografeerd. En hoewel het einde wat jammerlijk voorspelbaar en vooral onnodig is, is Us wel de eerste film waarbij we dit jaar getwijfeld hebben over een 9/10 (getwijfeld, ja) en hebben wij tot die tijd wel met klamme in elkaar genepen handjes in de cinemazaal gezeten, even vergetend dat we naar een film zaten te kijken.

Een verklaring voor heel het gebeuren krijgen we niet, maar misschien hoeft dat ook niet. We hebben nog altijd een beetje angst om onze verontwaardigde evenbeeld tegen te komen met een schaar in de hand en dat betekent dat de missie van Peele geslaagd is. Ga dus vooral zelf maar eens kijken!

Score: 8/10

Universal Pictures

High Life: dat deze film gemaakt is kunnen worden, stemt ons op een vreemde manier optimistisch over de toekomst

En dan hebben we de meest experimentele film van de week nog niet gehad. Die eer gaat naar High Life, de eerste Engelstalige film van de nu 72-jarige Franse regisseur Claire Denis. In High Life maken we kennis met Monte (Robert Pattinson) die in een verre toekomst rondloopt op een verloren ruimteschip. Het schip dwaalt al vele jaren buiten ons zonnestelsel rond, maar toch loopt er ook een kleintje rond op het schip: Willow (Scarlett Lindsey), het dochtertje van Monte.

Verderop in de film komen we te weten dat Monte deel uitmaakte van een groep ter dood veroordeelde of tot levenslang veroordeelde criminelen die ingezet werden ten voordele van de wetenschap, zodat ze toch nog iets nuttigs zouden verrichten.

A24

De laatste jaren is Robert Pattinson uitgegroeid tot een acteur die ons doet uitkijken naar een film. Als hij aan boord is gestapt van een project dan weten we: dit gaat op zijn minst interessant zijn. Het is zijn Twilight-complex, maar we zijn blij dat hij het ooit heeft opgelopen.

Pattinson is er 32 en heeft dus de perfecte leeftijd om een jonge vader te spelen. Alleen doet hij dat nu dus nu aan boord van een ruimteschip. In de openingsscène is hij bezig aan herstellingen aan de romp van het ruimteschip. In die fase is High Life vooral nog schattig, poëtisch en rustgevend en doet de film nog het meest aan Gravity of The Martian denken: astronauten die proberen om hun tijd zinvol door te brengen, tegen beter weten in.

Later wordt het meer experimenteel en zelfs schokkend. Juliette Binoche speelt een dokteres die houdt van seksuele experimenten, voor wie haar sekspartner niet per se bij bewustzijn hoeft te zijn en ook de enige gevangene van wie we weten wat ze op haar kerfstok heeft. En het maakt haar er niet meteen sympathieker op.

A24

High Life is experimentele cinema. Het is een film die we nog niet helemaal kunnen doorgronden en waar we op zijn minst nog een tweede kijkbeurt aan willen wijden. De film is traag en raadselachtig en moeilijk te doorgronden en daardoor soms frustrerend. Hij deed ons soms denken aan The Tree Of Life: het kan niet anders of deze film zal even sterke voor- als tegenstanders kennen.

We zien ook dat de frustratie, de claustrofobie en de eenzaamheid bij de andere gevangen hun oerdriften weer opriep. Voor ons stelde High Life dan ook vooral de vraag wat mensen drijft om aan de gang te blijven. Wat drijft ter dood veroordeelden om aan een experiment in de ruimte deel te nemen? Waarom geeft Monte elke 24 uur de boodschap in die hem nog eens een dag in leven zal houden? En waarom wil Monte zijn dochter Willow opvoeden tot een fatsoenlijk mens, wetende dat ze tot het einde van haar dagen gevangen zal zitten in de ruimte?

Wij vinden het vooral optimistisch stemmen dat een film als deze gemaakt is kunnen worden. Het budget van de film bedroeg maar een slordige acht miljoen euro, maar ziet er desondanks fantastisch uit, ook in zijn ruimtescènes. En dat dit soort film de zalen nog haalt, dat een regisseur haar zin nog mag doordrijven en dat een actrice als Juliette Binoche zich wil lenen voor een rol als die van Dr. Dibs stemt ons op een vreemde manier – ironisch na het zien van deze film – optimistisch over de toekomst.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen