De onverwachte winnaar van de schermutselingen: koning Filip

De onverwachte winnaar van de schermutselingen: koning Filip

PS gaat met cdH in zee zonder MR? Wel dan gaat N-VA met CD&V, zonder Open Vld. En de winnaar tot nu toe? Koning Filip.

N-VA wou snel repliceren op de Franstalige machtsgreep. Dat is begrijpelijk. Ze moet snel CD&V, die in het midden van het bed ligt, naar haar kant overhalen. N-VA en Open Vld hebben ‘Vlaams’ samen maar net 62 van 124 zetels, dus dat kon niet. SP.A ligt de N-VA niet. En dus bleef enkel de CD&V. En die wilde de Open Vld er af rijden. Dus werd het N-VA en CD&V, zonder Open Vld. 

N-VA kiest snel eieren voor haar geld

N-VA heeft verdacht snel eieren voor haar geld gekozen. Waarom de Open Vld schofferen, een partij die men broodnodig heeft federaal?? De indruk ontstaat nu onvermijdelijk dat N-VA niet federaal wil regeren. De samenwerking federaal-regionaal is essentieel voor de volgende regeerperiode, en dus voor de coherentie van het land. We moeten immers de bevoegdheden, toegekend door de zesde staatshervorming in de praktijk brengen. Bevoegdheden afstaan op een ordentelijke manier is iets dat je best in een goede verstandhouding doet. Maar de nationale coherentie bevorderen staat niet in artikel 1 van de N-VA-statuten.  Akkoord, de PS heeft het spel verpest met cdH als medeplichtige, maar de N-VA was toch erg snel bereid om die logica te volgen. 

Heeft N-VA te snel geschakeld en op die manier vroegtijdig de enige kans verspeeld op een federale regering zonder PS,… of wil N-VA, lees Bart De Wever, eigenlijk geen federale regering leiden? In die hypothese volgt hij opgelucht de confederale reflex van de PS: de macht ligt regionaal, en wie van de twee (PS of N-VA)  de leiding van de gedoemde federale regering op zich neemt verliest op termijn.

Ook de redenering van CD&V kan in die hypothese passen. Een federaal forfait van de N-VA klinkt daar als muziek in de oren. In Vlaanderen als enige ‘trado’ mee aan de vetpotten en Koen Geens federaal premier. De oude droom van de staatsdragende partij mag, als de communautaire koorts wat zakt, terug van de zolder worden gehaald.  

Aan de andere kant van het net

En aan de andere kant van het net staat een assertieve Gwendolyn Rutten te tennissen. Yanina Wickmayer revisited. Ze slaat een riskante backhand.  Alles of niets, Vlaams én federaal meespelen, of moedig vijf jaar de woestijn in, beweert ze. Geen doorgewinterde politicus trapt daar in. 

Rutten wil haar kopstukken geen vijf jaar zonder kabinet, ministeriële limousine en media-aandacht zien wegkwijnen. Dus haar straffe uitspraak wil in feite zeggen: Open Vld wil federaal  nog wel praten, maar dan moet ook op Vlaams niveau de coalitie terug worden opengebroken. De gekende “inbraak”-strategie. Stoere repliek.

Maar er zit een riskante spin op die bal. Alles hangt nu immers af van Bart De Wever. Wil (en kan) hij federaal met MR, dan haalt Open Vld de slag binnen. Anders moet Open Vld straks haar stoere woorden weer inslikken om toch braaf mee in een tripartite te stappen federaal.

En over de taalgrens

N-VA en PS kunnen tot nader order niet door dezelfde deur. Dus heeft ook hier de CD&V de sleutel in handen. CD&V kan dan naar rechts. De federale coalitie wordt dan NV-A, Open Vld en aan Franstalige kant alleen MR. Maar dan is het  de vraag of MR de cojones heeft om als énige Franstalige partij in een federale regering te stappen, met twee rancuneuze deelregeringen op de achtergrond.

Vergeet niet dat Di Rupo ook nog het FGTB in zijn mouw heeft. Tegen elke federale poging om het nationaal huishouden op orde te stellen, zal met plezier een mars op Brussel vanuit Luik en Henegouwen op touw worden gezet. s’Landsbelang is niet meteen de prioriteit van de PS, zoveel is inmiddels duidelijk. Eigenbelang is daar de boodschap, en dat betekent als er federaal een anti-PS regering komt: federaal wraak op de MR die de PS-hegemonie durft tarten, en regionaal populistische zelfbediening met gegarandeerd regionaal machtsbehoud. De CD&V kan ook naar links… maar dan enkel tripartite. Dus dan zijn MR en Open Vld nodig, net de partijen die aan weerszijde van de taalgrens ‘kalltgestelt’ werden.

De PS kiest voor de verrottingsstrategie

Daarom is de stap die PS en cdH hebben gezet deze week, met zijn onvermijdelijke gevolgen, zo staatsgevaarlijk. De PS heeft er in haar nooit aflatende verwaandheid voor gekozen de MR te isoleren. Ze gokt er op dat MR nooit in een federale regering zal durven stappen met een Franstalige minderheid, met tegelijk een PS-monopolie in de regionale regeringen. Dat zou zelfmoord voor de MR zijn.

En dus (1) verzekert PS zich door haar blitz-manoeuvre van een deelname aan de nationale regering, en dus (2) weet ze dat N-VA vervolgens zal moeten passen op federaal niveau. Dan is de verrottingsstrategie in feite door de PS in gang gezet. Het zal hun een zorg zijn. Vandaag triomfantelijk kunnen lachen, hun mr. Bean-moment, een opgestoken vingertje richting N-VA en een ander richting MR, dat is wat telt. 

Wie wint de eerste ronde?

De tussenstand? PS en cdH hebben opportunistisch voor hun beurt gesproken. Eigenlijk hebben ze op die manier meegedeeld dat België voor hen niet hoeft, zolang ze in hun baronie maar verder de plak mogen zwaaien. De N-VA hoort het graag eens van een ander: België mag barsten.

N-VA en CD&V hadden blijkbaar geen staatsmanschap (of politieke wil) in huis om geloofwaardig federaal te repliceren. De Vlamingen hebben zich verlaagd tot het niveau van de tegenstrever. De terugtrekking achter de Schelde.  Het federale niveau is daardoor een weeskind geworden. Niemand eist nog het vaderschap op. Tenzij… misschien de zwijgzame nieuwe koning. Hij is de enige die onbeschadigd uit de schermutseling komt, de laatste die vastberaden is te vechten voor het behoud van het Koninkrijk. 

Winnaar van de eerste ronde is ongetwijfeld koning Filip. Hij heeft blijkbaar genoeg gezag om het coloque singulier af te dwingen. Iedereen verlaat Laken met de lippen stijf op mekaar. Wat je ook van Filip denkt, het is een Coburg. En die zijn berucht om hun koppigheid. Als de politici voor de constante wederzijdse beschadiging kiezen, kan de Koning een imago van rust en stabiliteit uitstralen. En met de toename van zijn gezag kan de Koning binnenskamers meer op het federale debat gaan wegen.

Na maanden gekibbel kan hij dan met publieke instemming de politieke kleuterklas tot de orde roepen. Als dat het voorspelbaar eindspel is, komt Filip deze week als enige versterkt uit de strijd. Het spel om het voortbestaan van Belgie is nog niet gespeeld. 

Gesponsorde artikelen