De Wever-Magnette: een clash van onvervaarde kampvechters? Toch niet…

De Wever-Magnette: een clash van onvervaarde kampvechters? Toch niet…

Wie denkt dat het er ruw aan toe ging in het VTM-debat tussen Bart De Wever (N-VA) en Paul Magnette (PS), vergist zich. De heren speelden grotendeels op de bal, niet op de man. In de VS heeft politiek genie Karl Rove al lang de bakens verzet. Hij toont deze week nog maar eens hoe het moet. 

Politiek gaat in belangrijke mate over het imago van de kandidaten. Het inhoudelijk debat gaat voor de meeste kiezers hun petje te boven, dat is althans wat de Rove-doctrine voorhoudt. Je moet dus de sterke punten in het imago van je tegenstrever aanvallen. Je moet niet de zwakke punten van je tegenstrever in de verf zetten. Je vernietigt zijn STERKE punten. Regel twee van Rove’s bijbel: elke zwakheid van je eigen kandidaat verwijt je aan de tegenstrever.

Neutraliseer de kwaliteiten van je tegenstrever in de publieke opinie.

“Mentaal gehandicapte” Hillary

Rove verspreidde deze week op de bevriende televisiezenders de schandelijke leugen dat er iets fout is met Hillary’s brain. Vintage Rove. De Amerikanen denken heel wat over Hillary Clinton, maar dat ze dom is hoort niet in het rijtje. De potentiële kiezers zien Hillary Clinton als een harde tante, maar ook als een dossiervreter, een briljante geest, een ijzeren geheugen, een onvoorstelbare werkkracht. Daar moeten we dus nu al iets aan doen, twee jaar voor de nominatie-strijd zelfs maar aanvat.

Wat zegt Rove: Hillary had een bril op met jampotglazen nadat ze vorig jaar vier dagen in een ziekenhuis verbleef. Rove maakt van die vier dagen meteen maar dertig dagen. Waarheidsliefde is niet bepaald zijn ding. Wel, zegt Rove, die bril wordt enkel gedragen door mensen die een hersenbeschadiging hebben opgelopen ingevolge een hersenbloeding. Ook dat is natuurlijk niet waar. Maar rechts Amerika smult. Hillary is nu plots een mentaal gehandicapte. Dat ze niet eens kandidaat is tot nader order komt goed uit. Je moet “pre-emptive” striken in die dingen.

Als Hillary zich verdedigt tegen de nonsens, is ze meteen veel te vroeg uit de startblokken voor haar campagne. En als ze het belachelijk gerucht ontkent is dat het verder punt van debat, niet de issues die zij wil aankaarten. De rechtse media maken er dan meteen een welles-nietesspelletje van. Dat heet vrije meningsuiting. Hillary zegt dat ze geestelijk gezond is, en anderen zeggen dat ze dement wordt. Imago van superintelligente vrouw afgevoerd. 

“Lesbische” Ann Richards

Rove is niet aan zijn proefstuk op dit vlak. Toen zijn poulain George W. Bush gouverneur van Texas wou worden, moest die het opnemen tegen de superpopulaire zittende gouverneur Ann Richards. Sterk punt van Richards was dat ze naar Texaanse maatstaven erg vrouwvriendelijke standpunten innam. Daar wist Rove wel raad mee. Hij verspreidde het gerucht dat Ann een lesbienne was. Uiteraard liet hij geen vingerafdrukken na, de roddel werd anoniem maar erg efficiënt verspreid. Bush won.

“Buitenechtelijk kind” van McCain

Toen de tijd rijp was om Bush president te maken, liep de populaire “maverick” McCain in de weg. McCain was een oorlogsheld die verkoos in gevangenschap gemarteld te worden boven een vervroegde vrijlating omdat zijn vader een belangrijk man was. Dus verspreidde Rove het gerucht dat McCain aan die gevangenschap veertig jaar eerder mentale problemen over had gehouden. Maar ook dat was niet genoeg, en het leek er op dat de Republikeinse nominatie in 1999 naar McCain zou kunnen gaan.

Rove wist raad. McCain had een geadopteerd gekleurd dochtertje, de schattebout van de familie. Rove liet via push-polling het gerucht verspreiden dat het zwarte meisje een buitenechtelijk kind van McCain was. Push polling is een techniek waarbij pollsters je opbellen en een misleidende vraag stellen. “Als McCain een buitenechtelijke gekleurde dochter zou hebben, zou u dan nog voor hem stemmen?” dat soort vragen. Bush won de voorverkiezing Exit McCain.     

“Arrogante” Al Gore

In de slag om het presidentschap was Al Gore, de zittende vicepresident van Clinton, Bushs tegenstander. Gore was bekend als een ernstig man met vele verwezenlijkingen. Hij had onder meer meegewerkt aan de allereerste initiatieven die later tot het internet hebben geleid. Gore kreeg het op zijn heupen van het populistisch gewauwel van Bush. En owee, hij zuchtte tijdens het debat telkens als Bush nonsens uitkraamde naar zijn gevoel. Rove schilderde Gore af als een leugenaar die zou hebben beweerd dat hij alleen het internet had uitgevonden, en de immer hoffelijke Gore werd een gebrek aan respect verweten omdat hij had durven zuchten terwijl Bush het woord voerde.

Het plannetje lukte en de publieke opinie zag Gore als een arrogante overdrijver, terwijl Bush de sympathieke underdog kon spelen, de gewone jongen op cowboylaarzen. Toen kort voor de verkiezing bekend werd dat Bush ooit gearresteerd was voor dronken rijden, draaide Rove het hele verhaal om, en beschuldigde de campagne van Gore ervan de verkiezing te willen vervalsen door vlak in de cruciale periode met dit bericht uit te pakken. Gore won de verkiezing, maar Bush liet zich ten onrechte als winnaar uitroepen, zodat wanneer Gore een telling (nee geen hertelling, gewoon een eerste telling) van de stemmen vroeg, hij de “sore loser” was. Bush haalde zijn slag thuis, en Rove kreeg een chique bureau in het Witte Huis.

“French” John Kerry

Vier jaar later was Kerry aan de beurt om een koekje van Rove’s deeg te proeven. Kerry was een ware oorlogsheld. Purple Medal. En niet enkel dat, hij was nadien uit Vietnam teruggekeerd als openlijke tegenstrever van de oorlog. Dat was een probleem want Georgeke had de Vietnam oorlog, waarvan hij fel voorstander was, in een champagne-eenheid in Texas mogen doorbrengen. Vooral actief in de bar met het uithalen van studentikoze grappen, altijd ten koste van iemand anders maar met de rijkeluis Bush als voornaamste aanstoker.

De helft van de tijd deserteerde Bush bovendien uit die champagne-eenheid. Geen probleem, pa was machtig genoeg. Maar Kerry zou zijn status van oorlogsheld natuurlijk kunnen uitspelen, en dan zou meteen het contrast met Bush erg scherp duidelijk zijn. Dus liet Rove een paar leugenaars opdraven die een boek schreven dat Kerry helemaal geen held was. Hij was een lafaard die zijn manschappen aan hun lot had overgelaten. Het waren leugens, maar als je genoeg met modder gooit blijft er altijd wel een deel hangen.

Kerry zag er ook “french” uit! En omdat hij na 9/11 voor represailles had gestemd, maar zich nadien tegen de onzinnige Irak-oorlog en de manier waarop die werd gevoerd door Bush keerde, werd hem flip-flopping verweten. Kerry die altijd in zijn anti-oorlog-standpunt rechtlijnig was geweest, was nu opeens de opportunist. En Bush liet zich in een straaljager op een vliegdekschip neerzetten, en poseerde in battle-dress als de oorlogsheld. Kerry’s sterkste punt, en Bush’s zwakste werden mooi omgedraaid. De kiezers trapten er vierkant in.  

Obama’s mislukking

Nadat Bush met pek en veren ingesmeerd het Witte Huis werd uitgedragen, moest Rove zich wel even low profile houden. Maar de leerling-tovenaars die hem opvolgden hadden de les begrepen. Obama’s grootste kwaliteit was zijn redenaarstalent, en zijn charisma. Ze hingen dus zoveel mogelijk een bord om zijn nek waarop werd verkondigd dat hij enkel goed was in holle praatjes, dat hij een zilveren tong had maar dat er achter de façade van zijn stagecraft weinig substantie zat.

Rove maakte ondertussen dankbaar gebruik van de beslissing van het Supreme Court die onbeperkt gebruik van fondsen toestond aan politieke organisaties. Hij haalde honderden miljoenen op, en een flink pak daarvan werd besteed aan frontale aanvallen op Obama’s grootste verwezenlijking: de ziekteverzekeringswet. Die werd als rampzalig omschreven, en net de mensen die de wet het hardste nodig hadden werden er onder druk van de aanhoudende demagogie de grootste tegenstrevers van.

Als Obama in 2016 de tussentijdse verkiezingen zal verliezen zal het voornamelijk zijn omdat zijn grootste verwezenlijking constant als zijn grootste mislukking wordt geportretteerd. 

Conclusie: het debat tussen De Wever en Magnette was naar politieke maatstaven erg civiel en inhoudelijk. Tot nader order wordt er in de vaderlandse politieke arena nog niet op de man gespeeld. Een man als Di Rupo zou in de Amerikaanse politiek zonder pardon aan mootjes gehakt zijn nog voor hij ‘vlinderdas’ kon zeggen.

Gesponsorde artikelen