De Wever schrijft na vertrek Vuye emotionele mail aan alle N-VA-leden: “We moeten de Franstaligen uit hun kot lokken”

De Wever schrijft na vertrek Vuye emotionele mail aan alle N-VA-leden: “We moeten de Franstaligen uit hun kot lokken”

Een horrorweek voor de N-VA. De partijtop gelooft daar dat ze in de klassieke media niets te winnen hebben: voorlopig blijft Bart De Wever dus weg van de camera’s. Maar gisteren plofte in de mailbox van de duizenden N-VA-leden wel een erg persoonlijke en emotionele mail van de voorzitter: “Laat uw stem horen. Zeg uw gedacht. Laat het knetteren. Maar twijfel nooit aan onze Vlaamse overtuiging.”

De radiostilte was opvallend gisteren. In de studio’s van Terzake mochten Hendrik Vuye en Veerle Wouters uitleggen waarom ze de deur bij N-VA dichttrekken, maar vanuit de N-VA zelf zat er niemand. Enkel een persmededeling om te zeggen dat Sander Loones, de ondervoorzitter, samen met Vlaams fractieleider Matthias Diependaele de werkgroep van Vuye en Wouters over het communautaire overnemen.

Maar uiteraard borrelt het binnen de partij: de shock over het vertrek is groot. Het spook van de Volksunie, eigenlijk van heel de geschiedenis van de Vlaamse beweging, waart door de gangen: al sinds het ontstaan van die beweging gaat het over de “zuiveren” tegen de “collaborateurs”, en over de te volgen communautaire strategie. In die zin gebeurt er niets nieuws, maar voor de N-VA is het de eerste keer dat het voorkomt.

In de mail die De Wever gisteren stuurde, druipt die emotie ervan af. En vooral, de geruststelling die hij wil geven dat er niets veranderd is, dat ze nog steeds diezelfde Vlaams-nationalisten zijn. “Voor wie er ooit aan twijfelde: de N-VA was, is én blijft een Vlaams-nationalistische partij. Van bij onze oprichting streven wij naar Vlaamse zelfstandigheid, en overtuigen we verkiezing na verkiezing steeds meer Vlamingen daarvan”, schrijft De Wever.

Dat het confederalisme daarbij de te bewandelen weg is en blijft, is duidelijk voor De Wever. “Het confederalisme is de eerste volgende stap die wij willen zetten. Daarover zijn wij het allemaal eens. De vraag is: hoe kunnen wij dat realiseren? Hoe zorgen wij ervoor dat het confederalisme geen politieke fantasie blijft? Bij vorige staatshervormingen zaten de Franstaligen namelijk in een zetel. Zij waren ‘demandeur de rien’. Zij vroegen niets. Dankzij de grendelgrondwet en veto’s hoefden zij enkel te wachten tot de Vlamingen na ellenlange onderhandelingen wanhopig het bijltje erbij neerlegden.”

“We moeten de Franstaligen uit hun kot lokken”

En dan legt De Wever nog eens uit waarom hij voor de huidige coalitie koos: “In 2010 beukten wij met de N-VA 541 dagen lang tevergeefs in op een onwrikbare PS-burcht. Tot de andere Vlaamse partijen door de knieën gingen. Het resultaat was een dramatische staatshervorming en een door Franstaligen gedomineerde PS-regering die een desastreus beleid voerde voor Vlaanderen. Ik heb toen gezworen: ‘Dit nooit meer!’ Wij moeten de rollen omdraaien. Wij moeten de Franstaligen in de positie van vragende partij krijgen. Wij moeten de Franstaligen uit hun kot lokken. En de enige manier om dat mogelijk te maken is door de macht te gebruiken die de Vlaamse kiezers ons gegeven hebben.”

“Wij voeren een beleid dat goed is voor Vlaanderen en waar de Vlamingen al decennia om vragen. Laurette Onkelinx spreekt niet voor niets over ‘la flamandisation’. En vroeg of laat zal de druk op de PS onhoudbaar worden. Misschien niet vandaag. Misschien niet morgen. Maar snel.”

En dan wijst De Wever erop dat dit niet zijn strategie is, maar dat iedereen die goedkeurde: “Die strategie is niet risicoloos. Maar op ons congres over de regeringsdeelname in de Lotto Arena kwamen we samen overeen: het is de beste strategie als we geen genoegen willen nemen met gemorrel in de marge maar de zaken echt fundamenteel willen veranderen.”

“Het grootste cadeau dat wij de PS kunnen schenken is interne verdeeldheid”

Tenslotte schiet De Wever met scherp op Vuye, zonder hem te noemen. Wat wie voor verdeeldheid kiest, die geeft de PS een cadeau, zo zegt hij. “Wanneer we de stap naar het confederalisme kunnen zetten, valt niet te voorspellen. Dat zal van de kiezer afhangen, en van niemand anders. Maar het grootste cadeau dat wij de PS kunnen schenken, is interne verdeeldheid.”

“We moeten eendrachtig en hard verder werken. Van deur tot deur, in gemeenteraden en parlementen, van Dorpsstraat tot Wetstraat, van De Panne tot Voeren. Laat uw stem horen. Zeg uw gedacht. Laat het knetteren. Maar twijfel nooit aan onze Vlaamse overtuiging.”

Gesponsorde artikelen