Democratie in actie? Een tour d’horizon na een week vol dramatische gebeurtenissen

Democratie in actie? Een tour d’horizon na een week vol dramatische gebeurtenissen

Israël draait de bankschroef weer een kwartslag verder, Poetin schiet in zijn voet, Vlaanderen lacht, en België verlengt zijn houdbaarheid met een decennium. En dit is de komkommertijd. Democratie kan mooi zijn en lelijk, maar we moeten er halstarrig blijven in geloven.

Onbegrijpelijk

Veertig lijkwagens op een rij, en dit is maar de eerste lading. Het is een beeld dat op ons netvlies brandt, en dat in waardigheid en betekenis door geen enkele commentaar kan worden overtroffen. De verleiding is groot om er iets zinvols over te zeggen, maar de kans is klein dat dat ook lukt. Dat er een nieuwe Tsaar in het Kremlin huist is het minste wat je kan zeggen.

Flanders goes north

Dat we dit nog mogen beleven. Een Vlaamse coalitie die inzet op verbondenheid en cultuurverandering, afslanking van het overheidsapparaat, budgettaire orthodoxie, maar ook aandacht voor de zwaksten. Zouden we dan toch eindelijk wat we zelf doen beter gaan doen? De toetreding van Open VLD tot de Vlaamse regering is een belangrijk pluspunt. De snelheid waarmee dit kon plaatsvinden maakt iets duidelijk. Eén, de onderhandelaars van N-VA en CD&V hebben bij het uitschrijven van hun project van bij de start rekening gehouden met de latere aansluiting van Open VLD. Ze hebben dus flinke brokken ingelast die Rutten wel zouden smaken, en ze hebben een paar nuggets achtergelaten die Rutten zou mogen schrappen.

Het tweede feit is dat Open Vld programmatisch tussen CD&V en N-VA in zit, wat dan weer tot gevolg heeft dat de ruime afstand tussen de aanvankelijke partners nu overbrugd is. De inherente tegenstellingen in de regering zullen veel kleiner zijn.

Waar we thuishoren

Al bij al is het een waardevolle poging om Vlaanderen opnieuw aansluiting te geven bij de kopgroep in Europa. En dat is waar we met onze geografische ligging thuishoren: noord-Europa. Flanders goes North. De Franstaligen houden koppig aan het Zuiders model, Frankrijk boven. De statistieken tonen al jaren wie gelijk heeft.

Het enige wat ontbreekt  in het Vlaams regeerakkoord is een ambitieus ecologisch luik. Climate Change is real.

We zijn met zijn allen bereid budgettair een inspanning te doen om orde op zaken te stellen. Naast het economisch voluntarisme dat de nieuwe coalitie siert, had een visie op de aanpak van de ecologische problematiek niet misstaan. Maar de lachende gezichten van de politici spreken boekdelen. De lichaamstaal zegt alles. Het was ooit anders met een kibbelende Vlaamse regering die naar de eindmeet strompelde een paar maanden geleden. 

De IKEA-coalitie

MR neemt een berekend risico. Of MR is roekeloos omdat de kans om te regeren zonder de PS gewoon te mooi is om te laten liggen, wat het ook kost. Wie zal het zeggen? Hoe dan ook is het hoge risicogehalte een goede zaak.

Deze coalitie maakt eindelijk komaf met een foute veronderstelling dat er aan beide zijden van de taalgrens een meerderheid nodig is om het land bestuurbaar te houden. Als dat zo zou zijn is België ten dode opgeschreven. Dan houdt na iedere verkiezing de verliezer aan één kant van de taalgrens de winnaar aan de andere kant in een wurggreep. Die zelfvernietigende logica is doorbroken, en dat is goed nieuws.

Onverwachte voordelen

Ja, het is en disproportionele coalitie. De MR heeft maar 20 van de 63 Franstalige zetels. Hopelijk hijsen ze een sterke onafhankelijke Franstalige minister aan boord. Zeven ministers kiezen uit 20 parlementariërs is misschien toch wat van het goede teveel. Eén partij is toch wat weinig. Maar MR zal er alles aan doen om de coalitie te doen slagen. Reynders zal wel aan de ketting moeten, want het is ongetwijfeld frustrerend om op een paar meter van de eindstreep door Peeters te worden voorbij gelopen.

De knotsgekke situatie biedt ook onverachte voordelen. Om maar dit te zeggen: de FGTB kan niet het hele land lam leggen. Wilde stakingsoproepen zullen in Vlaanderen niet worden gevolgd, en in Wallonië zullen ze de zetelende PS-regering schaden. We zullen zien wat het wordt… Na deze week is er niemand die er nog aan twijfelt waarom het surrealisme in Belgie is uitgevonden. In elk geval is de houdbaarheid van België als federale democratie met een decennium verlengd.

Israel draait de bankschroef een kwartslag verder

Ik verdenk Israël (of althans een deel van haar politiek en militair personeel) ervan een lange-termijn strategie te hanteren. Uiteindelijk willen ze alle Palestijnen van hun grondgebied verjagen.

(1) Komkommertijd met de helft van de westerlingen op vakantie of genietend van het terrasjesweer,

(2) een Internationale catastrofe die sowieso de helft van de journaals en kranten vult,

(3) een Amerikaanse president die op eieren loopt in aanloop naar tussentijdse verkiezingen en

(4) Europa dat er nog niet uit is wie de buitenlandse politiek onder zijn bevoegdheid krijgt.

Die vier checkmarks kregen allemaal een vinkje half juli, en dan kan je er donder op zeggen dat de Israëlis wel een aanleiding vinden om eens met de grove borstel door Gaza te gaan.

Kunst om arm te blijven

Van enige terughoudendheid is geen sprake. Deze kniesoor plaatste een foto van een verminkt Palestijns kind op zijn facebook, met de retorische vraag of dit kind zonder benen binnen 20 jaar de Israëli zal haten of er vreedzaam mee zal willen samenleven? Je wordt dan om de oren geslagen met de bewering dat de Palestijnen hun kinderen als schild gebruiken. De Amerikaanse media, tot en met de linkse zender MSNBC, leggen de volledige verantwoordelijkheid bij de Palestijnen zelf. Geen 99%, 100%.

Goed geïnformeerde bloggers wijzen er op dat per kop de Palestijnen de meeste ontwikkelingshulp krijgen. Zeven miljard dollar per jaar! Jurgen Ceder antwoordde me: “De Palestijnen zijn veruit het meest gesubsidieerde volk ter wereld, a rato van 2000$ per jaar per inwoner. Het is een kunst om daarmee arm te blijven.” Ik viel van mijn stoel.

 Israel besteedt alleen al aan “defensie” (offensie zou meer op zijn plaats zijn) jaarlijks meer dan het dubbele van die 7 miljard. Alléén aan militaire steun krijgt Israel jaarlijks ongeveer 3,5 miljard dollar van de States. Alleen militaire steun. Een kunst om arm te blijven met 2.000$ humanitaire steun per jaar, Jurgen???

GDP per capita voor West Bank en Gaza was in 2012 welgeteld 1.653 dollar. Eigenlijk wil dat simpelweg zeggen dat er geen economie zou zijn als er geen humanitaire hulp zou worden geboden. GDP per capita in Israel was in hetzelfde jaar 35.600 dollar. Dat is dus zo maar even 21,5 x meer dan hun Palestijnse “landgenoten”.

De bijbelse droom van het Beloofde Land wordt onvermijdelijk een nachtmerrie. Israel vernietigt op termijn zichzelf, want een radeloze vijand zonder enig perspectief op verbetering kan enkel nog een wanhoopsdaad stellen. Ook hier is de oorzaak de impasse in aanzienlijke mate te zoeken in een falende democratie. Netanyahu kan niet in het zadel blijven zonder Ultra-rechts, en dus stapt hij mee in deze waanzin.

Ook de Palestijnen zijn geradicaliseerd en het einde is in dit opzicht nog niet in zicht. Het wederzijds extremistisch opbod duurt voort. Een Palestijnse Nelson Mandela is nog niet in zicht. En de Joden hebben Rabin vermoord. D

e Amerikanen, Europa en Egypte, de enige mogelijke scheidsrechters in dit conflict, hebben elk hun reden om te doen of hun neus bloedt en gegeneerd de andere kant op te kijken. Het enige wat ze doen is binnenskamers hopen dat Israël het niet te bont maakt. IJdele hoop. Straks staan we na een nutteloze bloedige ronde weer op hetzelfde punt.

 Robert Fisk schreef enkele weken geleden een artikel dat onder meer werd opgenomen in DM. Hij begint met krantenberichten, en verklapt maar halfweg het artikel dat het knipsels zijn van jaren geleden. Het Palestijns drama is een uitzichtloze herhaling van steeds hetzelfde patroon.

De Republikeinen weten wat ze willen! Ze willen niets.

Als je van een falende democratie spreekt, mag Amerika met een paukenslag de rij sluiten. Uit een opiniepeiling deze week blijkt dat de Republikeinse kiezers smullen van de dagelijkse nonsens die door vetbetaalde rechtse pundits over hun hoofden wordt uitgestort. Maar 14% van de patriotten die in katzwijm vallen als ze de Star spangled banner zien wapperen, wil dat hun eigen regering iets voor mekaar krijgt.

Alle anderen stappen in ganzenpas achter Fox, en zijn bereid nog eens te stemmen voor een partij die er prat op gaat dat ze nièts doet, en dat ze bovendien er in slaagt te voorkomen dat Obama wel ièts doet. Rechts weigert te aanvaarden dat Obama twee keer de verkiezingen won, en bijgevolg een legitiem mandaat heeft om het beleid te bepalen. De democratie gebruiken om de democratie te vernietigen. Veel cynischer kan het niet meer worden. 

Gesponsorde artikelen