Deux jours, une nuit: opvallend positief naar de normen van de Dardennes

Deux jours, une nuit: opvallend positief naar de normen van de Dardennes

Opvallend positieve film naar de normen van de gebroeders Dardenne. De film baadt grotendeels in het zonlicht (iets wat we ook al zagen in Le Gamin Au Vélo) en ook het einde is verrassend positief.

Cotillard speelt een vrouw die naar het werk terugkeert na een depressie en te horen krijgt dat ze ontslagen wordt en dat haar collega’s een bonus krijgen. Als haar collega’s afzien van de bonus, mag ze blijven. Dit is de start van een queeste, waarbij ze met de hartverwarmende steun van haar liefhebbende echtgenoot haar collega’s één voor één opzoekt en probeert te overtuigen om bij een herstemming voor haar te stemmen…Zowel Cotillard als Rongione spelen hun rollen voortreffelijk. Sandra (Cotillard) worstelt met zichzelf en met haar omgeving en dat uit zich in spontane huilbuien. Na iedere tegenslag neemt ze een pilletje en moet ze zichzelf letterlijk bij elkaar rapen om met hernieuwde moed een nieuwe collega op te zoeken. En toch maakt dit avontuur haar sterker. Dat blijkt vooral uit het einde. Maar ook een dikke pluim voor Rongione als Manu, haar man. Zijn liefde voor haar is zo groot en dat is vertederend mooi. De manier waarop hij er haar telkens opnieuw bovenop helpt en altijd voor haar lijkt klaar te staan, is heel mooi en wordt prachtig gebracht door Rongione.Kortom, een mooie, eenvoudige film, uit het leven gegrepen, zoals we dat van de Ardennes gewoon zijn. Ze hanteren hun typische filmstijl met veel close-ups en een camera die meestal dicht op de personages zit. Dit verhoogt uiteraard de betrokkenheid en maakt het ook voor de acteurs niet makkelijk om geloofwaardig te blijven. De positieve noot op het einde is de kers op de taart van deze hartverwarmende film.

Regie: Jean-Pierre & Luc Dardenne

Met: Marion Cotillard, Fabrizio Rongione & Catherine Salée

Kurt Blogt

Gesponsorde artikelen