Down The Rabbit Hole 2017: Vlaamse dominantie op gezelligste festival van de Lage Landen

Down The Rabbit Hole 2017: Vlaamse dominantie op gezelligste festival van de Lage Landen

De Groene Heuvels in Ewijk, het doet waarschijnlijk niet meteen een belletje rinkelen, maar het is de locatie van het Nederlandse festival Down The Rabbit Hole. Het festival werd na z’n eerste editie meteen bekroond met de titel Best New Festival op de European Festival Awards en bewees met een geslaagde vierde editie dat het die naam nog steeds waardig is. 

Yoga, vlotten bouwen, luisteren naar klassieke muziek en een filmpje meepikken, het zijn dingen die we niet meteen associëren met zomerfestivals, maar op Down The Rabbit Hole kan het allemaal. Het Nederlandse festival blinkt uit in sfeer en gezelligheid en geeft je echt het gevoel dat je even helemaal weg bent uit het dagelijkse leven en dan vooral de dagelijkse sleur. De slagzin van het festival luidt “Where we are who we are when no one can see us” en voor Nederlanders gaat dat kennelijk gepaard met het dragen van felgekleurde leggings (ja, ook voor mannen).

Sfeer en gezelligheid, een dikke 10

Allereerst verkoopt het festival geen dagtickets. Het is alles of niets. Drie (of vier) dagen kopje onder met een combiticket met camping is de enige formule die verkocht wordt. Hierdoor zit je meteen met een eenheidsgevoel, drie dagen lang met dezelfde mensen op het festival, vreemde gezichten die elke dag herkenbaarder worden.

De festivalweide opent elke dag om stipt 10 uur zijn prachtig versierde poort en dat is niet omdat de optredens dan al beginnen, maar omdat er op het festival allerhande ochtendanimatie voorzien is. Of jij de dag nu het liefste begint met een yogasessie of meer te vinden bent voor klassieke muziek met een kopje koffie in de hand, het kan allemaal. De hele dag door duiken er op verschillende plaatsen op het festival nog andere activiteiten en verrassingsoptredens op, van stijldansinitiaties tot taekwondolessen. Je kan het werkelijk zo gek niet bedenken of je kan het doen op de Nederlandse festivalweide.

Vlaamse overmacht op muzikaal vlak

Je zou het door al die randanimatie bijna vergeten, maar Down The Rabbit Hole is voornamelijk een muziekfestival. En de affiche werd dit jaar gekleurd door Vlaamse acts. Coely, Warhaus, Bazart, Soulwax, 2manydjs én Oscar and the Wolf imponeerden en komen in vele reviews terug als dé acts van het weekend. Naast Vlaams was de affiche ook heel house-gericht met live-sessies van Bonobo, Moderat en Nicolas Jaar.

Vrijdag

De hoogtepunten van de eerste dag waren zonder twijfel Pink Oculus, Tash Sultana, Bonobo en Moderat.

De energieke Pink Oculus, oftewel de Nederlandse Esperanza Denswil, trapte het feestje in de Teddy Widder-tent (ja, de podia zijn vernoemd naar konijnenrassen) af met haar opzwepende hiphop. Een jonge Nederlandse met de flair van een wereldster. De Australische Tash Sultana maakte vooral indruk omdat ze als solo-artieste op het podium stond, maar toch het gevoel gaf dat er een voltallige band met haar op het podium deelde. De muzikale duizendpoot imponeerde op synthesizer, gitaar, trompet en zelfs panfluit. Tash Sultana is een jonge artieste, waar we de komende jaren ongetwijfeld nog zoveel meer van zullen horen.

De eerste house-act van het weekend was de Brit Bonobo, die een verpletterende liveshow speelde in de – wij verzinnen deze namen ook niet – Hotot-tent. Meeslepend, spannend en hypnotiserend, in de tent bleef niemand stilstaan en werd er als in een trance gedanst op de diepe beats. Afsluiter en ultiem hoogtepunt van de eerste dag was Moderat, het Duitse elektro-trio speelde een indrukwekkende set, ook al liet het geluid het soms een beetje afweten. Er werd gedanst, gezweet, maar vooral genoten.

Zaterdag

Op de tweede dag maakten vooral de Dewaele-broertjes, als Soulwax én als 2manydjs indruk. Maar ook Bazart en Warhaus kunnen tot de hoogtepunten van zaterdag gerekend worden, net als de beats van SOHN en Nicolas Jaar.

SOHN stond geprogrammeerd in de vroege namiddag, een uur dat eigenlijk te vroeg is voor de duistere en atmosferische muziek van de naar Oostenrijk uitgeweken Brit. Zijn muziek voerde je echter wel mee naar de sfeer van valavond en zijn kleine foutje (en bijhorende “I’m sorry, I fucked up”) halfweg maakte het geheel zowaar beter. Bazart was de eerste Vlaamse act die het Nederlandse hoofdpodium mocht betreden. De Nederlandstalige band onder leiding van Mathieu Terryn zorgde misschien wel voor hét meezingmoment van het weekend. Want ‘Goud’ werkt in Nederland even goed als in Vlaanderen en zorgde voor een explosie van formaat. Ook Warhaus speelde een sterke set. Het soloproject van Maarten Devoldere van Balthazar is duister en sensueel en live nog zoveel beter dan op cd.

Het kon op zaterdag niet op met de Belgen want later op de avond was het de beurt aan Soulwax om de weide op z’n grondvesten te doen daveren. De broers Dewaele speelden een fenomenale set op Best Kept Secret en deden op Down The Rabbit Hole dat succes nog eens over. Voor ons was dit zonder twijfel dé act van de dag. De afterparty werd verzorgd door Nicolas Jaar, die met zijn experimentele elektronica het feestje compleet deed losbarsten. Nadien was het nog eens aan de gebroeders Dewaele. Ditmaal lieten ze de menigte ontploffen als 2manydjs en zorgden zo voor een feestelijk einde van de tweede festivaldag.

Zondag

De laatste dag in de konijnenpijp werd overmeesterd door afsluiter Oscar and the Wolf, die na bijna een jaar afwezigheid zijn comeback op het grote podium maakte. Ook Coely en Temples wisten het publiek voor zich te winnen.

Zondag werd op gang getrokken door de Antwerpse Coely. En het festival had zich geen betere opener kunnen wensen. Coely gaf een serieuze energieboost aan het aanwezige publiek, dat zo helemaal klaar was voor de laatste festivaldag. Iets later was het de beurt aan Temples, die ons met hun muziek en looks terug in de tijd deden reizen naar de late jaren 60 en vroege jaren 70. De band stond een dag eerder op Glastonbury en beweerden dat het op Down The Rabbit Hole beter was. Of het ook echt zo was, laten we in het midden, maar dat het publiek uit hun hand at was duidelijk.

Maar dé act van de avond – en bij uitbreiding van het hele festival – was zonder een seconde van twijfel onze eigen Oscar and the Wolf. Max Colombie en co. toonden zich heer en meester van de avond en bewezen dat die extra tijd die ze namen voor ze weer live gingen, het wachten meer dan waard was. Oscar and the Wolf is scherper, veelzijdiger en overweldigender dan ooit.

En na deze meesterlijke set was het tijd om terug uit de konijnenpijp te kruipen en terug naar de bewoonde wereld te trekken. Maar wij hebben weer een nieuw festival ontdekt, waarnaar we zeker nog eens terug zullen keren. Tot de volgende, konijntjes!

Gesponsorde artikelen