Dragon Age: Inquisition is gigantisch, zowel in omvang als spelplezier

Dragon Age: Inquisition is gigantisch, zowel in omvang als spelplezier

Er zijn van die momenten in de gamegeschiedenis die iedereen kent. De spectaculaire crash van de markt en het begraven van E.T.-cartridges door Atari in 1983. De rivaliteit tussen Sega en Nintendo in de jaren negentig. Sony en Microsoft die plots het consolelandschap op z’n kop zetten. En dan zijn er de persoonlijke herinneringen aan speciale gebeurtenissen die iedere gamer wel met zich meedraagt. Die ene kerstavond wanneer plots dat ene spel waar je al zo lang naar smachtte vanonder een haastig weggescheurd cadeaupapier kwam piepen. Of hoe je met lang bij elkaar gespaarde zakcentjes voor het eerst zelf een console kocht. En nu dus het najaar van 2014, waarin menig gamer het bankroet zal moeten aanvragen omdat er elke week opnieuw weer een handvol absolute topgames uitkomen.

Dragon Age: Inquisition is, om maar meteen met de deur in huis te vallen, niet alleen het beste spel uit de reeks, het is ook meteen een van de beste en meest uitgebreide RPG’s en games tout court voor de nieuwe generatie consoles. Bioware heeft er alles aan gedaan om de wrange smaak die deel twee bij menig gamer achterliet weg te spoelen en is daar meer dan glansrijk in geslaagd.

Enige voorkennis van de gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld naar aanloop van dit derde deel is niet echt vereist, maar zeker wel zo handig voor je van start gaat. Zomaar aan Inquisition beginnen zonder de vorige twee games gespeeld te hebben, resulteert ongetwijfeld in een hoop “Wie is dat?”, “Waarom gebeurt dat?” en “Waar hebben die rare personen het over?”. Maar voor nieuwkomers die het niet zien zitten om eerst nog pakweg 100 uur te investeren in Dragon Age Origins en deel twee, is er gelukkig nog altijd Wikipedia waar de plot gedetailleerd te lezen valt zodat je helemaal mee bent wanneer je personage aan het begin van Inquisition als enige een demonische aanslag op de vredesonderhandelingen tussen de Templars en de Mages overleeft. Een personage dat je overigens tot in het bijna ridicule kan aanpassen. RPG-liefhebbers die hun avatar graag tot in de kleinste details personaliseren, zullen hun hart kunnen ophalen.

De derde telg uit de Dragon Age-reeks dropt je vervolgens in een gigantische (quasi-) open spelwereld. Nu wordt van elke RPG al snel gezegd dat de spelwereld enorm is, maar serieus: die van Inquisition is echt, écht absurd groot en barstensvol gepropt met uiteenlopende personages, oogverblindende panorama’s en, niet geheel onbelangrijk in een RPG natuurlijk, ettelijke sidequests. Die laatste zijn bovendien behoorlijk uiteenlopend, gaande van (misschien in 2014 al een beetje té) simpele “verzamel x aantal objecten en breng ze naar locatie y” tot complexe veroveringstochten. Bioware heeft er bovendien voor gezorgd dat die zijmissies eindelijk niet meer aanvoelen als overbodige extraatjes, maar ook daadwerkelijk bijdragen tot de hoofdmissie.

Het eigenlijke verhaal van Inquisition is een beetje een tegenvaller en doet vooral denken aan The Elder Scrolls: Oblivion, waar de wereld ook bedreigd werd door plotse scheuren tussen de verschillende dimensies. Wat je echter tientallen uren aan het spel gekluisterd zal houden, is de manier waarop je wordt aangemoedigd om je groep avonturiers geleidelijk aan meer macht te laten vergaren en te doen groeien. Door sidequests tot een goed einde te brengen, slaag je erin steeds meer gebieden onder je invloed te krijgen en dat levert doorheen de rest van het spel vaak onverwachte bonussen op. Hierdoor slaagt het spel erin om iets wat in andere RPG’s al snel begint te vervelen, fris en leuk te houden.

Ook het knok-, steek-, en toverwerk heeft een degelijke opfrisbeurt gekregen. Bioware heeft duidelijk geluisterd naar de vele klachten over het overdadig versimpelde vechtsysteem van Dragon Age II ten opzichte van Origins. Het is nog steeds mogelijk om rechtstreeks deel te nemen aan gevechten zoals in het vorige deel, maar daarnaast kan je ook opteren voor een handig bovenaanzicht. Dankzij dit overzicht van het slagveld kan je pauzeren en doordachte tactische keuzes maken die de strijd een pak vlotter laten verlopen. In het begin lijkt deze methode weliswaar wat overweldigend door de hoge snelheid van de gevechten maar eens je het onder de knie hebt, is het een machtig gevoel om als een poppenspeler grootse knokpartijen te manipuleren. Wel wat raar is de totale afwezigheid van teamleden die personage die al net een mep te veel ontvangen hebben, met een snelle toverspreuk weer op de been helpen. Om weer op krachten te komen, ben je aangewezen op de diverse kampplaatsen die zich (gelukkig in groten getale) op de kaart bevinden. Een speciale keuze, op z’n zachtst gezegd.

Toch is Dragon Age: Inquisition niet geheel foutloos. Zoals helaas verwacht kan worden van een spel met zo’n gigantisch omvang, stoot je her en der op (gelukkig kleine) bugs en glitches. Niks dat het spel compleet onspeelbaar maakt maar een personage dat tijdens een conversatie tot aan z’n middel in het decor komt vast te zitten, bijvoorbeeld, haalt de sfeer wel wat uit de zorgvuldig opgebouwde wereld. En hoe prachtig de beelden ook mogen zijn, wat is er in godsnaam aan de hand met die vaak echt hilarisch slechte snor- en baardgraphics van de mannelijke personages, Bioware? Om over de accenten die bij momenten wel erg aan ‘Allo ‘Allo doen denken nog maar te zwijgen.

Conclusie: 8/10

Bioware heeft met Dragon Age: Inquisition een stevige krachttoer uitgehaald. Het hoofdverhaal is misschien niet het meest originele of clichévrije in RPG-land, maar de kleurrijke personages, de politieke en persoonlijke intriges tussen de verschillende facties en de tot in de kleinste detail uitgewerkte wereld maken dit meer dan goed. Er is zo enorm veel te doen en het voelt allemaal even belangrijk aan, dat je zonder overdrijven op een dikke 80 uur waar voor je geld kan rekenen.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen