Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below, de eerste next-gen Dragon Quest

Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below, de eerste next-gen Dragon Quest

De Dragon Quest-reeks is al sinds het prille begin in 1986 synoniem met het genre van de traditionele turn-based Japanse RPG. Nog voor er zelfs maar sprake was van Final Fantasy, had Dragon Quest het land van de rijzende zon al volledig ingepalmd. Maar in tegenstelling tot FInal Fantasy, duurde het even voor de games ook onze contreien bereikten. Nu zet Dragon Quest de stap naar de PlayStation 4, met de tongbrekend lang getitelde spin-off Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below.

Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below (laten we het gemakshalve maar op DQH houden) is geen RPG in de klassieke betekenis van het woord. Net zoals het vorig jaar verschenen Hyrule Heroes voor Wii U, is DQH een zogenaamde musou-game. Een genre dat zowat synoniem is met de Dynasty Warriors-reeks en waarbij het er dus op neerkomt om gigantische hoeveelheden vijanden een kopje kleiner te maken door als een bezetene in het rond te hakken. In de ondertussen nog amper telbare delen van Dynasty Warriors deed je dat in het feodale Japan, in Hyrule Warriors in het ingewikkelde universum van Link en prinses Zelda en nu kan je dus ook met talrijke personages uit de rijke geschiedenis van Dragon Quest aan de letterlijke slag.

Want dat is dit spel in de eerste plaats: een uitgebreide liefdesbrief aan de hele Dragon Quest-reeks met tal van knipogen en easter eggs waar de fans van het eerste uur ongetwijfeld van zullen smullen. De hoofdpersonages zijn nieuw en speciaal voor dit spel ontworpen. In het begin kan je kiezen of je met Luceus dan wel met Aurora wil spelen. Ze verschillen niet zo heel fel qua speelstijl en speciale moves, maar ze hebben wel elk een heel eigen persoonlijkheid en het heen-en-weer gekibbel tussen de twee is bij momenten best wel grappig. Beiden zijn ridders in een koninkrijk waar mensen en monsters vredevol samenleven, tot er op een dag een paarse mist over het land trekt die ervoor zorgt dat de monsters plots vijandig worden. Aan onze helden dus om uit te vogelen waar dat goedje vandaan komt en hoe ze het kunnen stoppen. Hiervoor worden ze aanvankelijk bijgestaan door koning Doric en de uitvindster Isla. Doorheen het -helaas vrij voorspelbare en niet meteen superopwindende- verhaal zal je groep avonturiers echter geleidelijk aan uitgebreid worden met personages uit andere dimensies. Lees: uit eerdere Dragon Quest-spellen. Voor wie die games gespeeld heeft, zal het dan ook een plezier zijn om oude vertrouwde figuren als Yangus uit Dragon Quest VIII te zien opduiken.
Het eerste wat je zal opvallen bij het opstarten van DHQ, is hoe overweldigend kleurrijk alles eruit ziet. Grafisch is het spel een pareltje, met indrukwekkende cutscenes en een levendige wereld vol kleine details. Ook het stemmenwerk is meer dan geslaagd en voor de fans van de serie is het extra speciaal om personages die vroeger enkel via tekstbalkjes communiceerden plots te horen praten. Ook op technisch gebied is er weinig aan te merken: zelfs wanneer het scherm gestaag volloopt met horden monsters, blijft alles vlotjes en vrij van haperingen draaien. Het vechten zelf dan, want dat is uiteindelijk de hoofdmoot van dit spel. Ook hier is er alles aan gedaan om het knoksysteem zo vlot mogelijk te houden. Aanvallen zijn makkelijk aan elkaar te rijgen tot enorme combo’s en elk personage beschikt over zijn of haar eigen specifieke magische aanvallen. Door de combometer hoog te houden, stijgt bovendien je spanningsmeter en wanneer die vol is, kan je een alles verwoestende coup de grâce uitvoeren die naarmate het spel vordert meermaals je hachje zal redden. Niet dat de moeilijkheidsgraad overdreven hoog ligt, maar het sterkste punt van dit soort spellen is ook steeds meteen het zwakste: door de indrukwekkende hoeveelheid vijanden die tegelijkertijd op het scherm getoverd worden, verlies je op den duur het overzicht. In de daaropvolgende chaos is de enige strategie vaak random button mashing en hopen op het beste. Zonde, want de makers hebben er alles aan gedaan om het vechtsysteem in DHQ meer diepgang te geven dan bij soortgelijke games meestal het geval is. Wanneer je vijanden verslaat, laten ze af en toe zogenaamde monster coins vallen. Hiermee kan je een monster oproepen dat dan voor jou zal vechten. Hoe meer je vordert in het spel, hoe meer deze munten hun nut zullen bewijzen. Zeker in de vele missies waarbij een deel van de kart beschermd dient te worden, is de hulp van enkele monsterlijke assistenten meer dan welkom. Die missiestructuur zorgt er enerzijds voor dat het spel in korte stukken kan gespeeld worden en je niet zoals in “echte” RPG’s soms uren wanhopig een savepunt moet zoeken. Anderzijds wordt hierdoor helaas ook snel duidelijk dat het eigenlijk heel veel van hetzelfde is. De locatie verandert met de regelmaat van de klok en de vijanden worden steeds exotischer en groter, maar uiteindelijk komt elke verhaalmissie erop neer dat je in een afgesloten kaart wordt gedumpt waar het de bedoeling is om alle monsters te verslaan voor ze een bepaald object op diezelfde kaart kunnen bereiken en vernietigen. De chaos en indrukwekkende speciale aanvallen geven je zeker een adrenalineboost wanneer een missie volbracht is, maar na tig keer dezelfde formule te hebben doorlopen, neemt die al snel af. Ook de baasgevechten zijn in hetzelfde bedje ziek en komen dikwijls neer op één hele grote vijand bestoken in plaats van tientallen kleinere.
Waar DHQ wel nog aanvoelt als een old school RPG, is in de delen die zich afspelen tussen de missies. Tijdens het vechten verzamel je immers nog steeds ervaringspunten en stijgt je level, waardoor je verschillende eigenschappen en aanvallen van elk personage kan upgraden. Ook de traditionele wapenwinkel, kerk om manueel te saven, alchemiepot, minimedailles en dergelijke meer maken hun opwachting en zorgen ervoor dat alles de authentieke sfeer van Dragon Quest uitademt.

Conclusie: 7/10

Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below is absoluut geen klassieke Dragon Quest-game te noemen, maar toch is het tegelijkertijd en voornamelijk een heerlijk nostalgische ervaring voor de fans van de serie. Met prachtige graphics, uitstekende stemmen en muziek en propvol details en verwijzingen naar andere delen. Het is daarom ook extra jammer dat de eigenlijke spelervaring, hoewel er technisch niets op aan te merken is, al snel vervalt in herhaling. Een spel om in korte, maar daarom zeker niet minder hevige, vlagen te spelen.(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen