Een nieuw begin: het Channel Zero-interview

Een nieuw begin: het Channel Zero-interview

Net voor we onze recorder afzetten, vraagt Mikey Doling of hij nog één ding ‘on the record’ mag zeggen. “De periode die we achter de rug hebben was allesbehalve evident. Daarom zijn we ook zo dankbaar dat onze fans ons zijn blijven steunen. Je kan je niet voorstellen hoeveel deugd het heeft gedaan te merken dat er zoveel mensen achter ons stonden.” Met die woorden sluiten we ons gesprek in één van de loges van het Eén-programma Café Corsari af. Een paar uur later zullen Mikey en de rest van Channel Zero, live op nationale televisie hun nieuwe single spelen.

Eerder op de dag zien we elkaar voor het eerst terug op de Antwerpse Gedempte Zuiderdokken. Gitarist Mikey is in het gezelschap van zanger Franky De Smet-Van Damme en nieuwe drummer Seven Antonopoulos. Tijdens een korte wandeling, op zoek naar sigaretten, maken we kennis met die laatste.

Het verhaal van Channel Zero is genoeg gekend. Vorig jaar moesten de jongens afscheid nemen van hun drummer en broeder Phil Baheux, die in zijn slaap overleed. Ondertussen is het duidelijk dat Seven niet alleen deze week plaats neemt achter de drumvellen, maar ook gedurende de zomer de beats zal verzorgen tijdens de geplande shows van Channel Zero. 

Wanneer we opnieuw aan het Zuiderpershuis arriveren, zoeken we een rustig plekje op en is de nieuwe drummer, en de reden waarom hij aan boord van het Channel Zero-schip komt, één van de eerste dingen waar we het over hebben.

Stone Sour

“De nieuwe plaat, Kill All Kings is zo goed als helemaal geschreven toen Phil nog leefde. We zouden letterlijk twee dagen nadat hij is overleden de studio ingaan. Het spreekt voor zich dat we een enorme slag hebben gekregen en dat we compleet verweesd achterbleven. Het was tegelijkertijd niet onmogelijk dat Channel Zero zou ophouden met bestaan. Op dat moment hebben we ons ook volledig teruggetrokken. Een aantal weken later kreeg ik echter een telefoontje van Roy Mayorga, de drummer van Stone Sour én een ontzettend goede vriend van me. In eerste instantie belde hij om mezelf en de band te condoleren met het verlies van Phil.”

“Daarbij vertelde hij ook dat hij wist dat we twee jaar aan die nieuwe plaat hadden gewerkt en als we van plan waren om toch de studio in te gaan, hij met alle plezier de drumpartijen wilde inspelen. Dat heeft ons aan het denken gezet en uiteindelijk, na een paar weken, hebben we besloten om in de eerste plaats aan onszelf te denken. Tino (De Martino, de bassist, SV), Franky en ik wilden die plaat maken en dat heeft er mee voor gezorgd dat we hier zitten.”

Seven

Kill All Kings ligt ondertussen al een dikke week in de winkel en de commentaren zijn lovend. Een band die een nieuw album uitbrengt wil daarmee natuurlijk zoveel uitpakken. Alleen, Mayorga had al op voorhand laten weten dat hij, aangezien hij ook met Stone Sour zijn handen meer dan vol heeft, niet beschikbaar zou zijn om live mee de hort op te gaan. “Heel toevallig, maar Seven, die tevens ook een vriend van Roy is, belde mij ook”, gaat Mikey verder. “Ook hij wilde eens weten hoe het met mij ging. We hebben veel gebabbeld en nu is hij hier.”

Snot

Doling heeft het merkbaar moeilijk als het over Phil gaat. Toch durven we nog eens stapje verder gaan. Mikey maakte midden jaren negentig deel uit van Snot, een hardcore punkband uit Californië die met Get Some een indrukwekkend debuut uitbrachten. Niet veel later stierf frontman Lynn Strait in een auto-ongeluk. Het is dus de tweede keer dat Mikey afscheid moet nemen van een goede vriend waarmee hij in een band speelde. ‘Yep… Dat is ondertussen al zestien jaar geleden…”

“Weet je, dit is rock-‘n-roll, en het is een verdomd gevaarlijke sport. Denk in ieder geval niet dat het voor mij makkelijker was om Phil te verliezen ‘omdat ik het al eens heb meegemaakt’. Neen hoor, het was deze keer even hard voor mij. Het was best vreemd… We hebben een persconferentie gedaan op Brussels Summer Festival, waar we normaal gezien zouden spelen vorige zomer. Er stonden vijftien, twintig camera’s ons gericht en toen ze een vraag aan mij stelden, antwoordde ik per ongeluk met Lynns naam in plaats van die van Phil. Het voelde echt aan alsof ik alles opnieuw beleefde… Ik troost me met de gedachte dat, als er een leven na de dood bestaat, ze hierboven samen een feestje aan het bouwen zijn (lacht).”

Feed ‘Em With A Brick

Eerlijk is eerlijk: Feed ‘Em With A Brick, de vorige Channel Zero-plaat, kan ons tot op de dag van vandaag niet helemaal bekoren. Er staan zeker een paar heel sterke songs op, maar het geheel heeft ons nooit weten overtuigen. Kill All Kings doet dat wel. Wanneer Doling dit hoort, is hij oprecht en overduidelijk blij met onze opmerking. 

“Met Feed ‘Em With A Brick was ik het nieuwe lid van de band en ik probeerde echt een voet binnen te krijgen. Geloof me als ik zeg dat ik me op glad ijs begaf (lacht). Pas nadat we die plaat hadden gemaakt, kreeg ik de kans om live te zien hoe de fans reageerden op de songs. Bij het schrijven van Kill All Kings wist ik wel welke richting ik uit moest en waar de fans van Channel Zero van houden. We hebben bewust gekozen voor veel dubbele basdrums, waanzinnige gitaarsolo’s en melodieuze en grootse refreinen.”

Comfortzone

Die refreinen brengen ons meteen bij een punt dat ons al van bij de eerste luisterbeurt was opgevallen: Franky zingt op Kill All Kings de pannen van het dak én zoekt, vocaal gezien, af en toe nieuwe horizonten op. Daar is ook Mikey het volledig mee eens: “Als ik een song schrijf voor Channel Zero, probeer ik ervoor te zorgen dat het zo comfortabel mogelijk is voor Franky. Dat ging deze keer, opnieuw, veel vlotter dan bij het werken aan Feed ‘Em With A Brick. Deze keer is Franky ook op een haast natuurlijke manier uit zijn comfortzone getreden, met als gevolg dat hij inderdaad nog veel beter klinkt. De songs zijn zo op zijn lijf geschreven dat hij zonder al te veel moeite buiten de lijntjes kon kleuren. Hij is zonder twijfel gegroeid als artiest, één met een eigen geluid.”

Duisternis

Eén van de songs op Kill All Kings die niet alleen een eigen geluid maar ook een opmerkelijke tekst hebben, is Duisternis. Voor de eerste keer zingt Franky De Smet-Van Damme in het Nederlands. Meer zelfs, in de song zingt hij evengoed een stukje in het Frans en in het Engels. “Ik heb de riff voor dat nummer eerst geschreven, waarna Franky met het idee kwam voor de tekst. Eerst was alleen het woord ‘duisternis’ er. De rest was in het Engels. Dat stoorde ons, net omdat we dat gegeven echt wel cool vonden. Er is dan besloten om een volledige strofe in het Vlaams te doen en aangezien we een Belgische band zijn, leek het ons gepast om ook een stuk in het Frans te doen.”

De voorbode van Kill All Kings, de single Electronic Cocaïne, is niet meteen een typische Channel Zero-song. Het ietwat rustiger tempo én de inhoud van het nummer blijken de twee belangrijkste redenen te zijn om te kiezen voor dit nummer als eerste single. “Ik hou enorm van het feit dat we gekozen hebben voor een song die niemand van ons zou verwachten. We wilden echt iets outside of the box doen. En het onderwerp… Het heeft niets te maken met drugs, maar alles met de verslaving waar ontzettend veel mensen mee te kampen hebben: je telefoon, je laptop, internet… Als je ‘electronic cocaïne’ googelt krijg je als verklaring ‘de menselijke verslaving aan technologie’. Het is geen uitzondering wanneer je vier mensen in een restaurant aan tafel ziet zitten en alle vier zitten ze naar hun telefoon te staren. Het is een drug, man, en ik ben er evengoed hopeloos aan verslaafd (lacht).”

McCartney & Grohl

Onlangs coverden Folie Douce in het kader van De Nieuwe Lichting van StuBru de Channel Zero-song Help. Mikey heeft die versie ook gezien en kan ze absoluut smaken. Gevraagd naar wie hij graag op zo’n manier onder handen zou willen nemen, verrast de man ons toch wel een beetje. “Ik zou heel graag een McCartney-song coveren. En dan het liefst iets uit zijn Wings-periode. Ik hou echt van alles wat hij ooit heeft gedaan.  En ik ben een Beatles-fan. Hij is een genie, musical royalty. Pas op, Slayer is en blijft mijn all time favorite band, maar Dave Grohl is volgens mij een jonge versie van Paul McCartney. Ik hou enorm van zijn muziek.”

Later op de avond wordt er in Café Corsari geen Beatles-cover gespeeld, maar een stomende versie van Electronic Cocaïne. Het feit dat de opwarmer van dienst net voor het begin van de show de aanwezigen uitlegt waarvoor de oordopjes die bij het binnenkomen worden uitgedeeld dienen, zegt genoeg. Seven vertelt na het korte optreden dat hij zich heeft ingehouden omdat hij een oud dametje pijnlijk zag grimassen elke keer als hij op zijn snaredrum mepte. Tegelijkertijd kunnen we niet om het feit heen dat er heel wat volk mee is met het nummer en wanneer er, na de live-uitzending, nog wordt nagekaart, blijkt dat heel wat mensen het een topsong vinden. 

Ondertussen is ook Club 69 van Stubru voor de bijl gegaan en vrijdagavond spelen de jongens in een bomvolle en al weken op voorhand uitverkochte AB in Brussel. Eén dag later doen ze hetzelfde in De Kreun in Kortrijk. Channel Zero 2.0 is gearriveerd en de kans is groot dat u het laatste van deze band nog niet gezien hebt. En daar kunnen wij alleen maar blij om zijn. 

Gesponsorde artikelen