Een pleidooi voor de beste game van 2015: Life Is Strange

Een pleidooi voor de beste game van 2015: Life Is Strange

Het heeft een tijdje geduurd, maar het verhaal van Life Is Strange is af. In de net verschenen vijfde en laatste episode van het spel komen alle keuzes die je in de vorige delen gemaakt samen in een indrukwekkend slotstuk. 

Het is aartsmoeilijk om over een game die zo verhaalgedreven is als Life Is Strange te praten zonder meteen grote spoilers te verklappen. Kort samengevat: Max Caulfield is een doordeweeks tienermeisje op een doordeweekse middelbare school in een doordeweeks saai Amerikaans dorpje. In de beste Twin Peaks-traditie is echter niets zo rustig als het lijkt en al snel belandt Max in het midden van een mysterie rond een verdwenen medestudente, een raadselachtige club voor elitestudenten en de desastreuze gevolgen van tijdreizen. Life Is Strange speelt dus op het eerste zicht gretig leentjebuur bij verschillende bronnen, maar doorheen de verschillende delen van dit episodische avontuur krijgt het spel een heel eigen gezicht. Meer nog: Life Is Strange zou wel eens het meest beklijvende spel van het jaar kunnen zijn, alle Metal Gears en Fallouts ten spijt.

Wat niet wil zeggen Life Is Strange perfect is. Verre van zelfs. De kwaliteit van de graphics durft al wel eens soms schommelen, we zijn tijdens het spelen verschillende bugs tegengekomen waardoor we even het laatste checkpoint opnieuw moesten laden en de lipsynchronisatie is vaak ronduit onbestaande. Maar al die minpunten wegen niet op tegen het feit dat Dontnod Entertainment, die eerder al het chronisch onderschatte Remember Me uitbrachten, met Life Is Strange een uniek resultaat hebben afgeleverd in deze tijden van inwisselbare Call Of Duty-klonen. Een spel met persoonlijkheid, met een ziel.

Op het eerste zicht lijkt het alsof Life Is Strange niet veel meer is dan een afkooksel van de succesformule die TellTale Games ontwikkeld heeft met games als The Walking Dead, The Wolf Among Us en Game Of Thrones. Games die meer weg hebben van een interactieve tv-serie, met hier en daar een puzzel maar voornamelijk veel quick time events en dialogen vol keuzes die het verdere verloop van het spel beïnvloeden. Zogezegd, althans, want dikwijls zijn die verschillende mogelijke antwoorden niet veel meer dan korte omwegen naar hetzelfde resultaat. Niet zo in Life Is Strange, waar elke beslissing wel degelijk van levensbelang is. Letterlijk, voor sommige personages. Waar je als speler in de games van TellTale een verhaal beïnvloedt, voelt het in Life Is Strange aan alsof je het verhaal van Max schrijft terwijl je het speelt. En door de mogelijkheid om de tijd terug te draaien, kan je terugkomen op beslissingen waar je het achteraf gezien toch wat moeilijk mee hebt. Het gevolg is dat je niet meer louter een toeschouwer bent, maar actief meeleeft met de personages.

Zoiets is natuurlijk ook enkel maar mogelijk wanneer die personages geloofwaardig, realistisch en voldoende diep uitgewerkt zijn. En dat is elk individu waar je in Life Is Strange mee te maken krijgt. Chloe de rebelse punkchick, Warren die stiekem tot over z’n oren op Max verliefde maar pijnlijk diep in de friend zone resideert,… Het lijken clichés, maar ze hebben elk hun eigen, herkenbare en gedetailleerd uitgewerkte persoonlijkheid. Met sommigen zal je meeleven, anderen zal je oprecht haten, maar allemaal evolueren en groeien ze doorheen de vijf episodes tot volwaardige persoonlijkheden. De thema’s die in het spel worden aangesneden, variëren dan ook van maatschappelijke drama’s tot kleine en uiterst persoonlijke zaken waar iedereen wel eens mee geconfronteerd wordt. En het getuigt van een volwassen aanpak dat zelfs de magisch-realistische insteek van het tijdreizen niet afdoet aan de kracht en maturiteit waarmee ze behandeld worden.

Zoals al gezegd, is Life Is Strange op grafisch gebied niet altijd het meest indrukwekkende spel. Wat tegelijkertijd niet wil zeggen dat het spel er niet fantastisch uitziet. Door de matte pasteltinten en vaak bewust vaag gehouden textures krijgt het spel een warme sfeer die een verademing is in een gamelandschap dat nog al te vaak gedomineerd wordt door grijsbruin. De fenomenaal sterke soundtrack versterkt die eigenzinnigheid nog, met in elke aflevering een handvol perfect gekozen indiesongs van bekende en minder bekende artiesten.

Conclusie: 9/10

Voor wie de eerste vier episodes van Life Is Strange aan zich liet voorbijgaan, is dit het ideale moment om het spel te ontdekken. Nu het laatste deel uit is, kan het verhaal immers eindelijk in z’n geheel gespeeld worden. Want veel meer dan vergelijkbare titels, voelt Life Is Strange aan als één compact gestructureerd en intens geheel in plaats van losse afleveringen die samen een plot vormen. En wanneer de credits na een tiental uren over het scherm rollen, zal je opnieuw willen beginnen om te ontdekken waar en hoe het verhaal anders geschreven had kunnen worden. Maar dat het helemaal af is, staat buiten kijf. Er blijven weliswaar vragen onbeantwoord, maar dat gebeurt in het echte leven ook. Hier hoeft geen tweede seizoen van te komen, het zou de schoonheid van de ervaring alleen maar temperen. Life Is Strange is zal in de nakende eindejaarslijstjes ongetwijfeld de duimen moeten leggen tegen de voorspelbare AAA-titels, maar vergis je niet: dit is hét spel van 2015.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen