Een psychedelisch woud maar vooral geen Ronnie Flex en geen wolkenkrabbers: dit was Couleur Café dag één

Een psychedelisch woud maar vooral geen Ronnie Flex en geen wolkenkrabbers: dit was Couleur Café dag één

We hebben de eerste dag van Couleur Café achter de kiezen. Dit is het eerste jaar dat het festival in het groen, aan de voet van het Atomium doorgaat. Geen wolkenkrabbers meer als decor dus! Hier zijn de absolute toppers en de absolute opdoffer van gisteren.

De eerste dag van Couleur Café was een échte knaller. Na 23 edities is het festival verhuisd naar het Ossegempark aan de voet van het Atomium. En geen kat die zich daaraan stoorde. Integendeel, van de groene locatie werd creatief gebruikgemaakt om tussen de bomen hangmatten en sfeerverlichting te bevestigen. Daardoor wordt Couleur Café een soort psychedelisch sprookjesbos. Ideaal om in te chillen, te verdwalen, te feesten of verstoppertje te spelen. Bovendien kan je zoals elk jaar van verschillende culturen proeven. Letterlijk, want er staan keiveel kraampjes met lokale specialiteiten. Maar nu naar de core business van Couleur Café: we stappen op ons vliegend tapijt met als enige halte muziekland.

Fatima

Dat Fatima zich gisteren smeet, is een understatement. De eerlijke, intieme stem van de Zweedse soul- en jazzzangeres ging bij iedereen door merg en been. Tijdens Circle lagen invloeden van neo soul-giganten als Erykah Badu, Soulquarians en The Roots er vingerdik op zonder dat Fatima parodieert of imiteert. Het is dan ook geen toeval dat Fatima door menig criticus met Erykah Badu vergeleken wordt. Naar eigen zeggen is Badu voor Fatima niet echt een idool, maar eerder een richtlijn of gids in het grote, boze bos van de experimentele jazz. “Nothing stays the same only life remains”, zuchtte de zangeres. Wow! We werden bijna met een I got the blues-gevoel naar huis gestuurd.

T kan dan weer gezien worden als een knipoog naar de G-funk. Bassist Hercules January maakte lustig gebruik van zijn wah-wah pedaal, iets waar weinig professionele bassisten zich aan wagen, drummer André January veegde zijn gat af met muzikale conventies door compromisloos (en opzettelijk) uit de maat te spelen en zowat een halfjaar te treuzelen met zijn basdrum en Jonathan Geyevu scheurde gewoon lekker jazzy en chill op zijn synthesizer. Dr. Dre mag trots zijn!

Maar vergis je niet, ook bij haar meer uplifting nummers speelde Fatima niet op veilig. Met een zangstijl die continu wisselde van dissonant, in your face en intens naar zeemzacht, lieflijk, perfectionistisch en misschien zelfs bijna verlegen, kweelde ze over een verre liefde in Amerika, de afwezigheid van haar vader en over de hoge verwachtingen die iedereen van haar heeft.

Quote van de avond: “Mijn moeder heeft mij deze handdoek gegeven. Eerst schonk ze me het leven. Daarna deze handdoek. Ik kan dat toch niet zomaar weggeven?”

J. Bernardt

Ook J. Bernardt, het derde groepslid van Balthazar, deed gisteravond monden openvallen. Zijn nieuw materiaal is heel anders dan wat hij met Balthazar doet: voor exotische invloeden en atmosferische passages schrikt hij niet af. Hoogtepunt: Calm Down.

Ronnie Flex & Deuxperience Band

Ronnie Flex was gisteren dé opdoffer van de avond. Reden: hij kwam uren te laat aan op Couleur Café. Zo laat dat de festivalorganisatie genoodzaakt was zijn set af te lasten. Bummer! Toch was zijn Deuxperience Band al enige tijd aanwezig. De vele fanmeisjes, die speciaal gekomen waren voor Ronnie Flex, liepen uitzinnig van verdriet rond op het festivalterrein. Geen Drank en Drugs dus op Couleur Café. Shame on you, Ronnie!

Gesponsorde artikelen