Enter Shikari: over projectielkotsen, een intieme set spelen als nu-metal punkers en … tuinieren

Enter Shikari: over projectielkotsen, een intieme set spelen als nu-metal punkers en … tuinieren

Nog nooit van Enter Shikari gehoord? Geen drama, de Engelse nu-metal punkers (of, nuja, wat zijn ze eigenlijk?) mogen dan al 14 jaar bezig zijn, zonder actief label is ’t vooral een band die je oorspronkelijk leerde kennen viavia. Op Pukkelpop passeerden ze op de Main Stage en zaten daarna even met ons samen om te praten over een nieuwe cd, een nieuwe tour en ook wel een beetje tuinieren. 

De timing kon beter: de Main Stage op om kwart na twee voor een nauwelijks aanwezig publiek (bedankt, regen!) als band die we eigenlijk het beste kunnen beschrijven als niche der niches. Rou (spreek uit: rauw) Reynolds, Chris Batten, Rory Clewlow en Rob Rolfe laten zich al bijna vijftien jaar niet in een hokje duwen, en dat resulteert in een diverse fanbase.

’t Is dus niet dat de paar duizend mensen die voor de Main Stage staan, een teleurstelling zijn. Enter Shikari mag dan vlotjes (en zonder label!) zalen van tienduizenden mensen laten vollopen, ze spelen evengoed een akoestische set of in een kleine club. We zitten na een intensief uur optreden neer met Reynolds en Rolfe, gewoon op de grond. Een heel down-to-earth gesprek, dus.

Ze zijn een uurtje te laat, want na het optreden op de main volgde ook nog een akoestische set voor Secret Sessions. “Dat doen we eigenlijk bijna nooit”, steekt Reynolds van wal, niet omdat we niet willen maar omdat het er gewoon nog niet van gekomen is.” De combinatie van nu-metal en punk, waarmee ze in hun beginjaren werden omschreven, is steeds minder van tel. Deze tour op Pukkelpop leverde een intense versie van ‘Adieu’ op, een paar trompetintermezzo’s en rauw, geschreeuwd ‘Anaesthetist’. En nu komt er dus een nieuwe plaat, met Amerikaanse en Europese en een nieuwe single ‘Live Outside’, die bijna poppy klinkt.

“Ik projectielbraak nogal veel muziek.”

En da’s half-bewust, zo blijkt, want “dit is de eerste keer dat we echt op voorhand beslisten hoe we wilden dat de plaat klonk, en dat resulteert natuurlijk in een gebalanceerdere plaat dan voorheen”, volgens Reynolds. Maar ondanks een continue stroom van singles, cd’s en tours, stopt het muziekmaken nooit écht. “Voor Rou stopt het nooit”, zegt drummer Rob Rolfe. “Ik projectielbraak inderdaad nogal veel muziek”, lacht de leadsinger. “Heel vaak is het shit, maar soms zit er ook iets goeds bij.

“De rest van de band is inderdaad meer de emmer dan de kotser,” valt Rolfe bij. “Wij moeten niet meer doen dan zijn stroom van uitstekende ideeën opvangen.” En die stroom ideeën leidt tot héél verschillende nummers, van ‘Live Outside’, waar een Arcade Fire of Muse-achtige bombast achter zit, tot ‘Hoodwinker’, naar eigen zeggen “het donkerste dat we ooit gemaakt hebben.”

Enter Shikari is ook al zo’n dikke tien jaar vertrouwd met het festivalcircuit, maar volgend jaar staan er, zeker in Europa, een aantal grotere zalen op de agenda. In Amsterdam spelen ze binnenkort een grote set, in België deden ze wel al eens Werchter en Pukkelpop aan, maar vooral de optredens in Trix eerder dit jaar en in de AB blijven hangen. Toch is zo’n festivaltour ideaal, want dat spreekt ook nieuwe fans aan.

Sofie Van Waeyenberghe voor newsmonkey

“Geen verwachtingen.”

“Voor je naar één van onze optredens komt, is het waarschijnlijk best dat je geen verwachtingen hebt”, zegt Reynolds. “Als mensen een groep al even kennen, hebben ze, zeker van een volgende plaat, zo’n hoge verwachtigen, dat ze eigenlijk niet meer naar de muziek luisteren. Ze zijn vooral teleurgesteld als de band een andere koers inslaat dan ze verwacht hadden. Bij een optreden is dat hetzelfde: geen verwachtingen en dan kan je mensen echt verrassen en … tja, ze nog een beetje impressen.”

“Je eigen energie hangt ook af van de energie van het publiek”, zegt ook Rolfe. “Maar op zo’n festival is het publiek ook niet ‘van ons’ en dat is net de uitdaging: hun aandacht vasthouden en ze een goed gevoel geven. We zouden erg teleurgesteld zijn als mensen weglopen tijdens ons optreden, maar een publiek vasthouden en doen groeien is echt fantastisch.”

“Absoluut, en daarom is het contact met je publiek ook echt belangrijk”, volgens Reynolds. Hij geeft zelf ook meteen toe dat hij daarom sinds kort een bril draagt op het podium. “Ik zie niet zo goed wat veraf ligt, en dat is direct een probleem als je wat contact wil met je publiek op zo’n main stage. Ik ben dus echt blij dat ik eindelijk een goede bril heb om op te zetten. Het helpt écht als ik zie wie er voor me staat.”

Crazy-energy shows

Maar hoewel Enter Shikari bekend staat voor z’n “batshit-crazy-energy”-shows, is het volgens Rolfe niet erg als er ook wat stillere momenten in een set zitten. “Energie moet niet altijd kinetisch zijn, niet iedereen moet altijd staan springen op het podium. Soms kan het ook een moment zijn. De blik die je vasthoudt met iemand, het instrument dat je speelt, moet niet explosief zijn. Zoals dit optreden, daar zaten een aantal, bijna intieme momenten in.”

Al houdt dat Rolfe en Reynolds niet tegen om wat te dromen van méér instrumenten op het podium. Reynolds haalde al de trompet boven op Pukkelpop, maar ze willen ook graag nog wat viool en cello. “Die zitten in bijna al onze nummers, maar helaas niet door ons gespeeld”, zegt Rolfe daarover. “Dus ideaal gesproken maken we daar ooit weer tijd voor.” Tot dan blijft het bij grapjes. “Misschien een tuba”, probeert Reynolds.

Enter Shikari heeft een druk jaar voor de boeg. De nieuwe single is de voorloper voor het album Sparkle, daarna volgt een tour, vandaag zitten de mannen alweer in Oekraïne. Maar is er iets dat ze daarnaast nog wel willen doen? “Tuinieren”, zegt Rolfe. “Serieus, geen enkele journalist vraagt ooit hoe het met m’n bloemkolen is, en sinds ik een stukje grond gekocht heb, om groenten op te kweken, heb ik echt een lichte obsessie met groenwerk.”

“Da’s ook creatief”, zegt Reynolds nog. Binnenkort groenten op het podium van Enter Shikari, wij zouden er geld op durven inzetten.

Gesponsorde artikelen