Films van de week: de nieuwe versie van ‘The Lion King’ en de countrygirl ‘Wild Rose’

Toen wij voor de eerste keer naar de cinema gingen – Jurassic Park én Aladdin op één dag! – kostte een ticket 100 Belgische frank, omgekeerd zo’n 2,50 EUR. Vandaag is de cinema exponentieel duurder geworden en toch staan de mensen in lange slierten aan te schuiven telkens er weer een nieuwe filmhype in première gaat. Deze week was het weer zover met het lang aangekondigde The Lion King. Gelukkig zaten er ook toch enkele mensen bij Wild Rose.

The Lion King: een kopie, maar wel een hele mooie

Als iemand om onze mening zou vragen: Disney heeft The Lion King nooit overtroffen. Het was dan ook met dubbele gevoelens dat we naar de cinema trokken, want de nieuwe versie van Aladdin – nog één van onze favorieten – bleek onlangs niet veel soeps. Anderzijds zagen de trailers van The Lion King er wel érg goed uit en was de stemmencast – Donald Glover én Beyonce – om handen en vingers bij af te likken.

Disney

Gelukkig kunnen we over The Lion King wel positiever zijn dan over eigenlijk alle remakes die Disney al op ons heeft losgelaten: vanaf het begin van de film – “Maaa Isivenjghyaa Baba Ngvitsiovoadsfkj!” – waren we helemaal mee. The Lion King is één van de meest iconische films van Disney: het welpje dat omhoog wordt gehouden is talloze keren geparodieerd, iedereen kan de liedjes meezingen en er is geen één levende ziel op aarde die niet weet waarover je ’t hebt als je de namen Simba, Timon of Puumba laat vallen.

Disney

Tijdens het (her)bekijken viel ons op hoe donker deze film is: ook onze volwassen 33-jarige zelf werd de stuipen op het lijf gejaagd door de hyena’s en het olifantenkerkhof, Scar is een meestermanipulator, de dood van Mufasa is en blijft onomkeerbaar en Simba zelf wordt gevormd door een knoert van een schuldgevoel dat hem als kind is aangepraat: er zou jarenlange therapie voor nodig zijn om dat recht te kunnen trekken. Het maakt van The Lion King één van de meest diepgravende Disney-films die er zijn en al die elementen zijn gelukkig bewaard gebleven.

Het origineel is dus alle eer aangedaan. Blijft de vraag: als het origineel dan toch met zoveel egards benaderd is, waarom dan een nieuwe film? The Lion King anno 2019 is namelijk geen nieuwe versie, maar eerder een update die laat zien wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is als je over een batterij computers en een talentvol special effects-team beschikt. Er zijn amper of geen nieuwe elementen toegevoegd en degene die er wel zijn – de Beyonce-song Spirit bijvoorbeeld – zijn niet meteen een meerwaarde.

Disney

Het is dus allemaal wel mooi en het ziet er allemaal mooi uit, maar ook dat heeft zijn beperkingen. Wanneer de dieren tegen elkaar praten willen de gezichtsuitdrukkingen nog niet helemaal mee. Alsof het geluid net dat ietsje sneller beweegt dan de bekken en monden van de dieren. Het zijn de technische beperkingen waar we ons ook anno 2019 nog bij moeten neerleggen.

Willen we dan binnen 25 jaar weer een nieuwe versie en zijn we vertrokken voor een cirkel van remakes telkens er nieuwe technologische mogelijkheden zijn? Of willen we ons toch liever wenden tot het origineel? Wij zullen ons dan wel wenden tot het origineel. Deze update is de best mogelijke die ze op dit moment hadden kunnen maken. Zo mooi als mogelijk en met respect voor het origineel. Maar nu mag het stoppen.

Score: 7/10

Wild Rose: drie akkoorden en de waarheid

Gelukkig gingen er ook nog een paar mensen die naar Wild Rose gingen kijken in diens eerste week. In deze film speelt de geweldige Jessie Buckley – de roodharige uit Beast en straks te zien in het vierde seizoen van Fargo – Rose-Lynn, een countryzangeres die al sinds haar 14e optreedt in een plaatselijke bar in Glasgow, maar er van droomt om naar Nashville te gaan om het daar echt te gaan maken.

Er zijn een paar probleempjes: Rose-Lynn heeft er net 12 maanden gevangenis opzitten en heeft nu een enkelband om gekregen én en heeft twee jonge kinderen die ze voor haar achttiende gekregen heeft en die haar – naar haar gevoel – verhinderen om écht voor haar droom te gaan. En dan is er natuurlijk ook nog het financiële plaatje.

film wild rose with Julie walters

Haar moeder Marlon (Julie Walters is streng maar rechtvaardig) regelt een plaatsje als poetsvrouw voor haar bij de rijke Susannah (Sophie Okonedo) en die raakt zo gefascineerd door de droom en het talent van Rose-Lynn dat ze besluit om een handje te helpen.

Dromen staat centraal in Wild Rose, samen met de vraag hoe hard je voor je droom moet gaan en wat dat nu precies is, talent? Als het over talent gaat zullen Inside Llewyn Davis en Whiplash altijd referentiepunten blijven voor ons, maar ook Teen Spirit toonde onlangs nog aan dat er rond dat onderwerp nog interessante films te maken zijn. Het mooie aan Wild Rose is: Rose-Lynn raakt tot in Nashville waar ze merkt dat haar droom toch niet daar ligt.

Wild Rose is een waarachtige film, geholpen door de rake performances van de hoofdcast én de waarachtigheid van de muziek. Country is “three chords and the truth” zegt Rose-Lynn in Wild Rose. “Three chords and a heart” vinden we zelf nog net iets dichter bij de waarheid. Dat Jessie Buckley echt zingt – ze mocht de soundtrack van de film onlangs op Glastonbury brengen – en in sommige gevallen ook zelf aan de liedjes heeft meegeschreven, zal zeker meegeholpen hebben aan die waarachtigheid.

Wild Rose is een kleine verborgen parel die het in de cinemaprogrammering moet opnemen tegen allerlei zwaargewichten, maar wel zeer het ontdekken waard is.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen