Films van de week: een melancholisch pareltje en een romcom waarin Charlize Theron president wil worden

Films van de week: een melancholisch pareltje en een romcom waarin Charlize Theron president wil worden

Onze twee films van de week zouden niet meer uiteen kunnen liggen: de ene is een introvert pareltje van een filmmaker die terugkijkt op zijn eigen leven, de andere film speelt zich af in een soort alternatieve realiteit waarin Charlize Theron een gooi doet naar het presidentschap in 2020. De ene gaat volop voor de melancholie, de ander probeert die net krampachtig te vermijden. Voor ieder wat wils? Wees maar zeker!

Dolor y Gloria: Dit Spaans meesterwerkje zal je in je hart raken, daar is geen weg omheen

In Cannes is dezer dagen het filmfestival in volle gang, wat wil zeggen dat er de volgende dagen en weken artistieke pareltjes in de zalen zullen landen. Vrijdagavond ging in Cannes Dolor y Gloria (Pain And Glory) in première, de nieuwe film van de 69-jarige Spaanse filmregisseur Pedro Almodóvar die doorheen de jaren vaste klant was op het festival. Meteen na de start van die première was de film ook al in de Belgische zalen te zien. En we kunnen nu al zeggen: het is zeker zijn mooiste film sinds Hable Con Ella (2002) en zonder twijfel zijn meest persoonlijke.

Dolor y Gloria zoomt namelijk niet toevallig in op een filmmaker die letterlijk en figuurlijk lijdt aan het leven. Antonio Banderas speelt Salvador Mallo, een eens zeer succesvol filmmaker die voor zijn films de wereld mocht rondreizen en zo ontsnapt is aan zijn armoedige jeugd. Maar nu hij ouder wordt wil het lijf niet meer mee: Mallo lijdt aan helse rugpijnen, heeft astma, kan amper nog slikken en heeft ook regelmatig te kampen met clusterhoofdpijnen, migraine en depressies en heeft zich dus zo goed als helemaal teruggetrokken in zijn prachtige flat in Madrid, als in de grot waar hij als kind opgroeide in een armtierig dorp, alleen nog maar omgeven door zijn boeken en zijn schilderijen.

Als bij toeval komt Mallo weer in contact met een oude vriend en werkrelatie en die laat hem kennismaken met de verdovende kracht van heroïne. Mallo merkt dat de drugs zijn zijn pijnen verzacht en langzamerhand zien we hem er vaker en vaker naar grijpen. In de roezen die daarop volgen begint hij te mijmeren over zijn lang vervlogen jeugd, over de relatie met zijn moeder en over zijn eerste grote liefde.

Sony Pictures

Dolor y Gloria is dus best een melancholisch beestje, het soort film dat je alleen maar op het einde van een leven kan maken wanneer je wat perspectief kan bieden op wat er al geweest is en beseft dat er geen weg terug meer is. En hiervoor heeft Almodóvar nog eens zijn stinkende best gedaan: van de zingende vrouwen die de was op het riet te drogen hangen tot het allerlaatste shot dat de film in een geheel nieuw perspectief plaatst: het is allemaal wondermooi. Niets is hier aan het toeval overgelaten en hier en daar zal er zelfs een traantje weggepinkt moeten worden. “Liefde kan bergen verzetten”, hoorden we ergens, “maar ze kan geen levens redden”.

Het is maar één voorbeeld van hoe Almodóvar zijn successen en mislukkingen (zijn pains and glories) op een rijtje zet. Een mens kan namelijk ook het slachtoffer worden van zijn roem en succes. Dat heeft Salvador Mallo wanneer zijn moeder hem toebijt dat hij geen goede zoon voor haar geweest is. Mallo van zijn kant zet haar op een voetstuk: “Van zodra het kan zal ik over jou vertellen, mama. Over jou en de buurvrouwen, want jullie hebben me gevormd tot wie ik ben.” Een ode waarvan de moeder helemaal niets weten wil, maar die Almodóvar haar nu toch gegeven heeft.

Sony Pictures

Dat een levenspad door toeval bepaald wordt is vaker niet dan wel het geval. De mensen die je op je pad tegenkomt laten een indruk na, in de ene of de andere richting. Soms bewust, soms onbewust. Hier is dan ook geen sprake van plottrucjes, maar wel van een leven, met al zijn toevalligheden en ongeloofwaardigheden inbegrepen. Dat het allemaal werkt is alleen maar te danken aan de acteerprestaties die over de gehele lijn ontzettend sterk zijn. De glansrol is uiteraard voor Antonio Banderas, die niet voor het eerst met Almodóvar samenwerkt en hem misschien net daarom zo goed weet te vertolken.

Banderas zegt ergens, bij woorde van zijn personage: “Een goed acteur is niet hij die huilt, maar degene die zijn tranen bedwingt.” We zien het Banderas zelf de gehele film doen. En net daardoor heeft hij ons midscheeps in het hart geraakt.

Pedro Almodóvar dingt mee naar de Gouden Palm in Cannes. We hebben een pak van de concurrerende films nog niet gezien, maar we zullen er allerminst rouwig om zijn als hij ‘m voor deze film mee naar huis zou mogen nemen. De mooiste film van het jaar, tot nog toe.

Score: 9/10

Sony Entertainment

Long Shot: Uiteindelijk kan het ons geen moer schelen of Charlotte en Fred bij elkaar eindigen, dat is het probleem van deze film

Op 3 november 2020 zijn het opnieuw verkiezingen in Amerika en de nieuwe film Long Shot is daarop een zachte voorbereiding. De film toont Seth Rogen en Charlize Theron in een soort-van romantische komedie waarin Charlize Theron Charlotte Field speelt, de vroegere babysitter van journalist Fred Flarky (Seth Rogen) die het intussen tot minister van Buitenlandse Zaken heeft geschopt en zich kandidaat heeft gesteld voor het presidentschap van 2020.

De intro toont Flarky die undercover gaat bij een stel neonazi’s in een scène die geen ander doel heeft dan het puur komische. Flarky pakt het immers zo ondoordacht en slecht aan dat hij al na vijf minuten door de mand valt. Waar deze scène voor nodig was is ons nog steeds een raadsel, want nadien wordt hij ontslagen op zijn werk, waarna hij een speech afsteekt over journalistieke integriteit, en gaat hij met zijn beste vriend Lance (O’Shea Jackson Jr.) naar een concert van Boyz II Men.

Lionsgate

Het is pas nadien dat Long Shot echt van start gaat: twee kennissen van vroeger ontmoeten elkaar opnieuw en door wat toevalligheden neemt Charlotte Fred in dienst om haar speeches aan te scherpen en trekt hij met haar door twintig landen, op weg om een klimaatakkoord in elkaar te puzzelen.

Op die manier speelt Long Shot met een versie van de realiteit. Het land wordt bestuurd door president Chambers (Bob Odenkirk), een populair stuk onbenul dat zich niet herverkiesbaar wil stellen omdat hij het uitbouwen van een filmcarrière als een meer belangrijke opportuniteit ziet. Het is een soort van Trump, maar ook niet helemaal, want hij heeft een totaal gebrek aan ideeën. Het zou bij Trump een opluchting kunnen zijn.

Daarnaast wordt ook een vrouw naar voren geschoven als volgende presidente (en dat kan nu toch écht niet meer lang op zich laten wachten), wordt er naar een Justin Trudeau-achtige figuur (Alexander Skarsgård) gekeken als perfecte match en wordt er heel wat over het klimaat gesproken.

Long Shot is de nieuwste film van Jonathan Levine die ons met 50/50 (2011) zwaar ontroerde en die zelfs met het fel afgekraakte Warm Bodies (2013) bij ons een gevoelige snaar wist te raken. Bij Long Shot lukt dat te weinig, al vertelt de film wel zinnige dingen over het publieke imago van een politicus, hoezeer de politieke researchers vertrouwen op peilingen en over vooroordelen over wie wel of niet bij elkaar zou horen.

Lionsgate

De grootste troef van deze film is niet Seth Rogen, die eigenlijk in elke film de hele tijd in ons oor staat te roepen. Zijn beste grap zijn nog die trainingspakken, die overigens in de jaren 80 gebruikt werden door een Belgische atletiekclub. Het is Charlize Theron die met de film aan de haal gaat. Ze speelt een succesvolle, geëngageerde en sexy minister en haar komische timing daarbij is onberispelijk, in die mate dat we haar graag nog meer in komische rollen aan het werk zouden willen zien.

Het geheel wil nooit echt helemaal in elkaar klikken. Long Shot heeft leuke momenten, maar vindt nooit de weg naar ons hart en uiteindelijk kan het ons niet geweldig veel schelen of Charlotte en Fred al dan niet bij elkaar eindigen, wat bij een romantische komedie toch redelijk essentieel is.

Score: 6/10

Lionsgate

Gesponsorde artikelen