Films van de week: Elton John in ‘Rocketman’ en jeugdige ambitie in ‘Ahlat Agaci’

Na Bohemian Rhapsody over Queen is het deze week de beurt aan Elton John. De legendarische zanger, die momenteel op afscheidstournee is, heeft gestreden om de seks en drugs in zijn film Rocketman te houden, in plaats van ’t eruit te weren. Wie meer voelt voor een Turkse film van drie uur over levenskeuzes, vrijheid en ambitie kunnen we ‘The Wild Pear Tree’ aanraden.

Rocketman: op elk vlak de betere film in vergelijking met Bohemian Rhapsody

Biopics over popsterren zitten in de lift. Vorig jaar was Bohemian Rhapsody een dikke hit in de zalen, nu is het de beurt aan Elton John in Rocketman. Een vergelijking tussen die twee dringt zich dus op, of je nu wil of niet, en wat ons betreft is Rocketman van die twee over de hele lijn de betere film.

Rocket Pictures

De film volgt de transformatie van een verlegen pianowonder, Reginald Dwight, naar de internationale superster Elton John met de hulp van tekstschrijver Bernie Taupin (Jamie Bell). Het mooie daarbij is dat Elton John van Rocketman geen brave familiefilm wilde maken, zoals de overlevende leden van Queen dat wel wilden bij Bohemian Rhapsody. Eigenlijk is het net omgekeerd: Elton John heeft gestreden om van zijn film een R-rated film te mogen maken. Studio’s drongen aan op minder (homo)seks en druggebruik, maar Elton wilde het erin, omdat het nu eenmaal deel van zijn leven is.

Rocket Pictures

Elton John wordt in Rocketman immers niet alleen maar neergezet als een briljante popster. De film begint wanneer we hem een afkickcentrum zien binnenstappen en daar begint Elton (vertolkt door Taron Egerton) zijn verhaal: het verhaal van iemand die verslaafd is aan alcohol, cocaïne, wiet, seks en aan shoppen. Hij heeft ook boulimie en woede-uitbarstingen. Allemaal manieren om de wonde te deppen die Reginald Dwight gevormd heeft tot Elton John: het feit dat er nooit van hem gehouden is. Niet door zijn kille moeder (Bryce Dallas Howard), die eigenlijk nooit kinderen wilde, en al helemaal niet door zijn vader. Wanneer de jonge Reginald Dwight (Matthew Illesley) zijn vader (Steven Mackintosh) om een knuffel kwam vragen repliceerde die met een droog “Don’t be soft”, net zoals de vader van Bruce Springsteen dat ooit deed, overigens. En nog later, wanneer de vader het gezin verlaat, doet hij dat ook zonder afscheid te nemen van zijn zoon.

Rocket Pictures

Wanneer Reginald opgroeit wordt Elton John meer en meer een manier om zijn eigen ik te verbergen omdat Reginald Dwight niet van zichzelf houdt en het gevoel heeft dat hij zijn homoseksualiteit moet verbergen. De extravagante outfits die we vandaag zo vereenzelvigen met Elton John worden meer en meer een circusact en zijn carrière wordt een sleur.

Het mooie aan Rocketman is dat de grootste hits van Elton John en Bernie Taupin op een natuurlijke organische manier verwerkt zijn in het levensverhaal van Reginald Dwight, terwijl Bohemian Rhapsody meer een weergave was van de totstandkoming van de grootste hitsuccessen van Queen. Dat die songs heel over the top musical zijn past ook perfect binnen het geheel, in het verhaal van de over the top-superster Elton John.

Dat de film stopt bij I’m Still Standing is een beetje cheesy, maar ook wel passend. Die song was een statement van een ster die – zonder dat al te veel mensen er weet van hadden – zwarte sneeuw had gezien. Nu is het bijna genoeg geweest voor Elton John. Afgelopen donderdag speelde Elton John in het Sportpaleis. Hij is nu op een drie jaar durende afscheidstournee omdat hij meer tijd wil kunnen doorbrengen met zijn kinderen.

We wensen het ‘m toe en we zijn blij dat Rocketman de film is geworden die hij nu is. Freddie Mercury zou zich omdraaien in z’n graf als hij Bohemian Rhapsody zou zien. Elton kan met heel veel vredigheid het zijne instappen, al wensen we hem wel nog heel veel jaren.

Score: 8/10

The Wild Pear Tree/ Ahlat Agaci: door de lange zit die de film is kwam er een soort van meditatieve rust over ons

Aan de andere kant deze week een iets minder toegankelijk filmwerk: een Turkse film van meer dan drie uur. Laat je desondanks niet afschrikken door The Wild Pear Tree/ Ahlat Agaci. In deze film volgen we Sinan (Dogu Demirkol), een jonge Turk die van de stad naar zijn plattelandsdorp Çan terugkeert. Hij is net afgestudeerd als leraar, maar moet nog toegangsexamen doen vooraleer hij weet of hij kan beginnen lesgeven of niet.

Maar Sinan is één van de 300.000 docenten die naar een betrekking zoekt en hij droomt van meer: hij heeft namelijk een boek geschreven en droomt ervan om dat gepubliceerd te krijgen. Dus gaat hij bij de burgermeester langs, maar die sponsort enkel boeken die toeristisch of historisch van aard zijn en dat is Sinan zijn boek niet. Hij observeert immers het dorpsleven en is er niet bepaald lief voor. Zelf wil hij niet “wegrotten” zoals hij het zelf verwoordt. Of nog straffer: “Als ik een dictator zou zijn, zou ik een bom droppen op deze plek.” Ja, hallo!

Dus zien we Sinan in The Wild Pear Tree, meanderen. Nadenken over wat hij met zijn leven wil doen en hoe hij uit Çan weg kan raken, niet beseffend dat de mensen die daar leven misschien nooit een andere keuze gehad hebben. Zijn vader (Murat Cemcir) is voor hem helemaal geen voorbeeld, want die is leraar geworden, is totaal uitgeblust en vindt alleen nog wat kleine troost in zijn hond en in het gokken op de paardenrennen, waarmee hij al het huis en de auto van het gezin heeft vergokt en de schulden heeft opgestapeld. Eén project heeft hij nog: hij wil water vinden voor een waterput die hij aan het bouwen is, ook al verklaard iedereen hem gek omdat hij het nog maar wil proberen.

Sinan veroordeelt zijn vader, maar neemt zelf niet eens de moeite om te studeren voor zijn leraarsexamen en onderneemt weinig meer dan boeken lezen op zijn kamer. Ondertussen probeert hij wel wat geld bijeen te sparen om op eigen houtje zijn boek gepubliceerd te krijgen.

In die drie uur gebeurt er eigenlijk niet gek veel. Er wordt vooral in gepraat. Het mooiste moment is een gesprek tussen Sinan en zijn moeder, waarin ze haar echtgenoot, ondanks zijn gebreken, blijft verdedigen: “Andere vaders slaan hun zoons of drinken te veel. Jij mag nog blij zijn met de jouwe.” Vroeger was hij wel ambitieus, zei ze, en wilde hij dingen doen bewegen. Maar waar anderen nadachten over geld, zag hij de schoonheid van de natuur. “En eigenlijk is er weinig veranderd”, besluit ze.

Gaandeweg beseft ook Sinan dat ook een eenvoudig boerenleven zijn waarde heeft. Dat de mensen in Çan misschien zelfs harder moeten vechten voor een bevredigend leven. “In Turkije moet je je aanpassen om te overleven”, bijt een zandhandelaar hem toe. “Je bent weinig met een universitair diploma: wat je vandaag hebt geleerd is morgen alweer anders.” En ergens heeft hij wel een punt.

In een knappe slotscène verzoent Sinan zich met zijn vader, zonder al te veel woorden. “Soms doen dingen die ik in jou, mezelf en zelfs grootvader zie me denken aan een wilde perenboom”, zegt de vader van Sinan hem. “We zijn allemaal buitenbeentjes, eenzaam en misvormd.” En het is daar dat hij beseft: de appel valt niet ver van de boom.

The Wild Pear Tree is zeker geen film voor iedereen. Zo krijgen we onder andere een discussie voorgeschoteld over hoe je de Koran nu precies moet interpreteren en wat de rol van religie precies is. Maar net door de lange zit die de film is kwam er een soort van rust over ons. “Eén uur gedaan, nog twee uur gedaan” , dat gevoel. En je kan weer nog wat onderuit zakken in je cinemastoel. Het is één van de wonderen der cinema: we hebben Çan bezocht zonder ooit te zijn geweest. En na drie uur weten we ook: hoe surrealistisch België soms ook is, liever hier dan daar.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen