Films van de week: ‘Glass’, een metakritiek op het superheldengenre, en ‘Colette’, een heldin voor alle vrouwen

Films van de week: ‘Glass’, een metakritiek op het superheldengenre, en ‘Colette’, een heldin voor alle vrouwen

Superhelden, we struikelen erover in de cinema. Met ‘Glass’ presenteert M. Night Shymalan een soort van metakritiek op het genre, maar de echte heldin van de week is Keira Knightley die gestalte geeft aan Colette, een vrouw die in alle stilte de wereld voor alle vrouwen een klein beetje beter heeft gemaakt.

Glass: een soort van metakritiek op superheldenfilms, maar er had gerust iets méér mogen gebeuren

Tegenwoordig moet je voor een cinema-bezoek bijna gestudeerd hebben. De prequels, sequels en spin-offs struikelen er zodanig over elkaar dat een losstaande film met een begin, een midden en een einde er bijna een uitzondering wordt.

M. Night Shyamalan pakt dezer dagen uit met nog iets anders. Zijn nieuwe film Glass is een soort van mash-up tussen zijn eerdere films Unbreakable (2000) en Split (2017). Uniek is ook dat daarvoor twee studio’s de handen in elkaar sloegen: Buena Vista International – dat onder Disney valt – bezit immers de rechten op Unbreakable terwijl de rechten van Split bij Warner Bros. huizen. “Kunnen we geen sequel op beide maken en dan delen jullie alles”, vertelde Shymalan over die unieke situatie en tot zijn eigen verbazing stemde beide studio’s daarin toe.

En zodus geschiedde. In Glass komen dan ook David Dunn (Bruce Willis), Kevin/The Beast/… (James McAvoy) en Mr. Glass (Samuel L. Jackson) samen in een psychiatrische instelling waar Dr. Ellie Staple (Sarah Poulson) de plak zwaait. Zij is ervan overtuigd dat de drie, die ervan overtuigd zijn over bovennatuurlijke krachten te beschikken, aan eenzelfde aandoening lijden en wil hen aan onderzoek onderwerpen.

Dat is dan ook de grote thematiek van Glass, zoals dat ook al in Unbreakable was: bestaat er echt zoiets als superhelden of zijn ze enkel een verzinsel in de stripwereld en is er voor elk bovennatuurlijk fenomeen wel een aannemelijke verklaring te vinden binnen de wereld van de wetenschap? Omdat de cinema van vandaag beheerst en zelfs overheerst wordt door superheldenfilms kan Glass ook gezien worden als een metakritiek van M. Night Shyamalan daarop, wat het allemaal nog net dat beetje interessanter maakt.

Dat maakt Glass vooral op papier een interessante onderneming. Hoezeer we er ook op hoopten iets te zien dat we niet eerder gezien hadden: er gebeurt nogal weinig, alles bij elkaar. Er wordt heel veel gepraat en uitgelegd, maar vuurwerk levert dat zelden op en net als de meeste andere films van M. Night Shyamalan is Glass in hetzelfde bedje ziek en duurt het geheel net iets te lang met die ene of zelfs twee plottwists te veel.

Waar we bij de meeste films van Marvel of DC achterblijven met het gevoel dat we een middelmatige film hebben gezien omdat er iets minder had mogen gebeuren dan blijven we na het bekijken van Glass achter met het gevoel dat we een middelmatige film hebben gezien omdat er iets meer had mogen gebeuren.

Score: 6/10

Colette: geen stoffig kostuumdrama, maar een verrassend eigentijds verhaal

Keira Knightley en het kostuumdrama, het is geen combinatie die ons van ons paard deed vallen van verbazing. Voor wie nu al begint te zuchten: nog niet wegklikken, want Colette is toch nog net dat beetje anders dan een Atonement of een Pride & Prejudice.

We durven zelfs meer zeggen; Keira Knightley zet in deze film haar meest uitdagende acteerprestatie sinds jaren neer. Colette vertelt het waargebeurde verhaal van een simpel plattelandsmeisje (dat eigenlijk Claudine heet), zonder bruidsschat, dat rond 1900 uitgroeit tot een succesvolle schrijfster. Ze schrijft immers dagboeken vol met seksuele fantasieën, maar doet dat wel onder de naam van haar man, de arme schrijver Henri Willy Gauthier-Villars (Dominic West). En zo wordt het toch weer een erg 21e-eeuws verhaal over een vrouw die tot bloei komt en de verwachtingen van haar tijdperk en omgeving totaal van zich afschud.

Bovenal is Colette een mooie film, in de meest letterlijke zin van het woord. De openingsscène is prachtig: licht valt binnen in een mooie gezellige kamer terwijl de kat zich op het bed zit te wassen. Er zullen doorheen de film meer van dit soort mooie shots te zien zijn. De film is een lust voor het oog voor de liefhebbers van het Parijs en de Parijse high society van die tijd (ook al is de film dan in Boedapest opgenomen), de huizen zijn adembenemend mooi, de straten (voor het grootste deel van de film zonder auto’s) heerlijk rustig en de parkjes gezellig.

En daarbinnen wordt een verhaal verteld van een vrouw die zich weigert in een keurslijf te dwingen. Colette heeft een sterkere wil dan de meeste vrouwen van die tijd en weigert zich neer te leggen bij de grillen van haar man. Ze bijt van zich af, laat zich gelden en wil zich tonen. Ook al zegt Missy (Denise Gough) – ook al zo’n grensverleggend personage – dan ergens dat hoewel het een ruime leiband is ze toch nog steeds aan een leiband hangt.

Niet dat haar man zo’n slechte peer was. Dominic West geeft weergaloos gestalte aan een zakenman, een literair ondernemer die jarenlang met moeite de eindjes aan elkaar heeft weten knopen en in de boekenreeks Claudine een grote zakenopportuniteit zag en merkte dat de jonge Parijse vrouwen stilaan geobsedeerd raakten door dat nieuwe personage Claudine. Alleen, zo zegt hij, verkopen boeken die door vrouwen geschreven zijn voor geen meter. Het zal wel waar geweest zijn, in die tijd.

Claudine is ook genderfluïde en biseksueel in een tijd waarin dat nog heel erg taboe was, wat het helemaal een verhaal van deze tijd maakt. Het is heel tekenend dat regisseur Wash Westmoreland al sinds 2001 leurt met dit script, maar dat hij deze film in die tijd niet gemaakt kon krijgen, tot nu waarin anders zijn het nieuwe normaal lijkt. Colette heeft zich op een dusdanige plek gepositioneerd, het Parijs van die tijd, waar ze tot bloei is kunnen komen. Al was het pas op het einde van haar leven dat ze echt de eer heeft gekregen die ze verdiende.

Tussen haakjes: het script is een samenwerking met Richard Glatzer, zijn echtgenoot met wie hij tot nu toe al zijn films regisseerde en schreef, maar die in 2015 overleed aan ALS. De twee roken hun kans toen ze in de schijnwerpers stonden nadat Julianne Moore een Oscar won voor haar vertolking in hun Still Alice. In de laatste fase van hun samenwerking kon Glazer alleen nog maar communiceren via een app op de IPad die de bewegingen van zijn teen wist om te zetten in tekst.

Colette swingt een stuk meer dan de doorsnee film met Keira Knightley. Ze zet met verve een zwierig personage neer dat een even zwierige echtgenoot heeft, overtuigend gestalte gegeven door Dominic West. In de tweede helft van de film is het misschien allemaal een beetje te lang te veel van hetzelfde, maar al bij al dragen we Colette wel een warm hart toe.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen