Films van de week: ‘The Hate U Give’ is een krachtig pamflet, ‘The Mule’ een onverwacht charmante verrassing

Films van de week: ‘The Hate U Give’ is een krachtig pamflet, ‘The Mule’ een onverwacht charmante verrassing

Een mokerslag en een charmant filmpje uit onverwachte hoek. De ene raakt maatschappelijke thema’s en debatten aan, de ander doet je stilstaan bij je eigen persoonlijke leven. Kortom: wie deze week ‘The Hate U Give’ en ‘The Mule’ gaat bekijken heeft weer voer genoeg om een week lang na te denken over het leven.

The Hate U Give: een heftig, maar tegelijkertijd ook hoopgevend verhaal over hoe de jeugd de toekomst kan veranderen

Vier keer, zo vaak hebben we moeten wenen tijdens de 133 minuten die The Hate U Give duurde. Hoewel de film niet altijd even subtiel op de emoties mikt en niet altijd even onvoorspelbaar is, raakt deze film – gebaseerd op de young adult-roman van Angie Thomas – wel een heel aantal pijnpunten aan. En hoewel het verhaal op de Amerikaanse problematieken en de Black Lives Matter-beweging geënt is, blijven er voldoende maatschappelijke discussies over die wereldwijd gevoerd zouden moeten worden.

Centraal in The Hate U Give staat Starr (Amandla Stenberg), een tienermeisje dat al haar hele leven in Garden Heights woont. Dat wil concreet zeggen: een moeilijke buurt waarin geweld de boventoon voert en een schietpartij tijdens een feestje niet ongewoon is, jobs karig zijn en velen dan maar hun toevlucht hebben genomen tot het dealen van drugs om hun familie te kunnen onderhouden. Om hun kinderen een betere toekomst te bieden, hebben moeder Lisa (Regina Hall) en vader Maverick (Russel Hornsby) besloten om hun kinderen (Starr, Seven en Sekani) naar een dure privéschool te sturen, die voornamelijk blank is en waar het onderwijs op een hoger niveau ligt en drugs, vechtpartijen en tienerzwangerschappen geen dagelijkse kost zijn.

20th Century Fox

Het eerste gedeelte van de film gaat vooral daarover, over hoe Starr worstelt met het leven in die twee totaal verschillende werelden. Ze mag niet te veel Williamson zijn in Garden Heights en niet te veel Garden Heights op Williamson.

Maar dan slaat de film een andere toon aan wanneer Khalil (Algee Smith), de beste vriend van Starr, wordt neergeschoten bij een routine politiecontrole en Starr als enige ooggetuige een belangrijke rol zou kunnen beginnen spelen. Maar dan is het oppassen geblazen, want Khalil dealde voor King (Anthony Mackie), de leider van de grootste bende van de buurt en die wil uiteraard dat Starr haar mond houdt.

De titel van het boek en de film wordt ontleend aan 2Pac, twintig jaar na zijn dood nog steeds een halfgod, en diens THUG LIFE, dat voluit staat voor “THE HATE U GIVE LITTLE INFANTS FUCKS EVERYBODY“. Daar spitst het debat in de film zich dan ook meer en meer op toe: waarom is het leven in zwarte achterbuurten zoveel moeilijker? Kan die negatieve spiraal van geweld echt niet doorbroken worden? En kunnen blanken echt sympathiseren met het leed dat zwarten puur door hun huidskleur te verteren krijgen als ze door geprivilegieerde ogen blijven kijken?

Meestal wordt de blanke agent als grote schuldige neergezet. Het is immers hij die een onschuldige 17-jarige jongen heeft neergeschoten die even zijn haarborstel wilde nemen. Het is knap dat het net Carlos (Common) is, een zwarte agent en de oom van Starr, die het jonge meisje en tegelijkertijd ons laat stilstaan bij hoeveel afwegingen een agent in die ene situatie moet maken en hoeveel risicofactoren hij in rekening moet brengen.

We hebben ons tijdens het kijken naar The Hate U Give niet zelden heel erg blank gevoeld en ons daar ook wel eens voor geschaamd. De openingsscène waarin Maverick aan zijn jonge kinderen uitlegt wat ze moeten doen bij een politiecontrole (want ze gaan het ooit zeker wel meemaken) deed ons al slikken. Dit is bittere realiteit voor iedereen die veroordeeld wordt volgens het pigment van zijn of haar huid.

Na Detroit (2017) en BlacKkKlansman (2018) is dit de derde film in korte tijd die een krachtig verhaal vertelt over hoe moeilijk het is om zwart te zijn, toen en nu. En toch stemde de film ons ook hoopvol en is er volgens ons ook een boodschap van hoop in de film geslopen: de toekomst is aan de jeugd en die wil het anders. Tekenend daarvoor is de relatie tussen Starr en Chris (K.J. Apa), een jongen van haar school. Wanneer Starr Chris thuis aan haar vader komt voorstellen, spitst de discussie zich toe op kleur en op hoe onzinnig het is om te stellen dat iets goed is omdat het altijd al zo geweest is.

The Hate U Give gaat naast de problemen in deze complexe wereld (“Wat we ook zeggen en hoe hard we ook roepen, ze zullen nooit luisteren”) ook over het feit dat een cyclus te doorbreken is, ook al gaat het hier om een ingewikkelde en moeilijk aan te pakken problematiek. En ook al gaat verandering traag, dat wil niet zeggen dat ze er niet is.

Score: 8/10

The Mule: een verrassing van Clint Eastwood op het moment dat we dat niet meer verwacht hadden

De laatste tijd wanneer er een nieuwe film van Clint Eastwood werd aangekondigd, begonnen we al op voorhand te zuchten. En dat is meer de schuld van Eastwood zelf dan die van ons. De laatste jaren heeft hij namelijk vooral, met Sully als uitzondering, middelmatige (Jersey Boys, Gran Torino), slechte (J. Edgar) tot zeer slechte (American Sniper, The 15/17 To Paris) films gemaakt die vaak misten wat deze film zo mooi maakt: een kloppend hart.

Een mens zou bijna vergeten dat het dezelfde Clint Eastwood is die ooit Million Dollar Baby maakte of zelfs The Bridges Of Madison County, waar de gouden gloed van de liefde doorheen vloeit. In The Mule speelt Eastwood zelf Earl Stone, een 90-jarige bloemist die ooit succesvol en graag gezien was, maar intussen laag bij de grond is geland. Door de vele schulden is zijn huis in beslag genomen door de bank en de beloofde financiering van het trouwfeest van zijn kleindochter Ginny (Taissa Farmiga) zit er niet meer in.

Dan stelt iemand hem voor om hem in contact te brengen met een stel Mexicanen die op zoek zijn naar rustige en betrouwbare chauffeurs. En zo wordt Earl de meest atypische chauffeur die ze ooit bij een Mexicaans drugkartel hebben gezien: een 90-jarige die tijdens het vervoeren van tientallen en honderden kilo’s cocaïne ontspannen zit mee te zingen met Frank Sinatra, onderweg stopt voor een koffie of een pint of even een vriend gaat bezoeken die hij al lang niet meer gezien heeft. Totaal onvoorspelbaar voor de politie (Bradley Cooper loopt vooral rond in deze film maar laat geen sterke indruk na) en dus net een sterk wapen.

Het verhaal is gebaseerd op dat van een zekere Leo Sharp, een veteraan van WOII die in zijn tachtiger jaren de oudste en één van de meest gezochte drugkoeriers werd voor het Sinaloakartel, Mexico’s grootste drugkartel. Het is het totale gebrek aan overdreven sérieux die deze film te verteren en zelfs charmant en ontroerend maakt. We hebben zelfs regelmatig moeten lachen met Stone’s racistische opmerkingen of opmerkingen over hoe een hele generatie vastkleeft aan hun telefoon, een generatie die hulpeloos wordt als hun telefoon of hun internetverbinding het opgeeft. It’s funny ‘cause it’s true, you know.

Eastwood is er zelf ondertussen 88 en is dus zelf geknipt om een man te spelen die op het einde van zijn leven even de tijd neemt om stil te staan bij hoe hij de tijd die hem toebedeeld was heeft gebruikt. Hij beseft dat hij niet veel tijd meer over heeft en dat hij misschien wel al die tijd de verkeerde prioriteiten heeft gelegd. Buitenshuis was Stone charmant en graag gezien, binnenshuis kon hij niet wachten om weer te vertrekken.

Tijd, dat is het grote thema in deze film. Het enige dat niet te koop is, zegt Stone ergens en hij heeft gelijk. Daarnaast is het ook een ode aan oudere mensen, mensen die hun leven bijna geleefd hebben. Mensen die door die wetenschap hun filter laten varen, niets meer te bewijzen hebben en die dus ook door anderen als kwetsbaar, schattig en ongevaarlijk beschouwd worden.

The Mule is één van die kleine, charmante en onverwachte verrassingen die je nooit hebt zien aankomen en het zijn vaak die kleine verrassingen die je het langst bijblijven. Als Clint nu zou besluiten om op zijn 88e te beginnen genieten van een welverdiend pensioen, dan was zijn laatste film één van zijn mooiste.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen