Films van de week: vaderliefde in ‘C’est ça L’Amour’, moederliefde in de nieuwe versie van ‘Dumbo’

Films van de week: vaderliefde in ‘C’est ça L’Amour’, moederliefde in de nieuwe versie van ‘Dumbo’

In wezen doen films allemaal hetzelfde, elk op hun eigen manier: ze proberen gevoelens los te weken. De filmmakers hopen dat je hun werk grappig, opwindend, ontroerend of zelfs frustrerend vindt. Die van deze week gaan voluit voor ontroering met de verhalen over een vliegend olifantje en een alleenstaande vader die er na het vertrek van zijn vrouw het beste van probeert te maken.

Dumbo: een verhaal over gemis en moederliefde waar toch ook Tim Burton niet helemaal zijn stempel op heeft weten te drukken.

Disney is nu al enige tijd bezig met het nieuw leven inblazen van zijn eigen erfenis via live-action films van geanimeerde originelen. Nog dit jaar krijgen we The Lion King én Aladdin voorgeschoteld, maar eerst was het de beurt aan Dumbo. Aangezien het origineel uit 1941 maar 64 minuten duurde diende er wat aan verhaal worden bijgeschreven om tot een volwaardige langspeelfillm te komen.

We schrijven 1919. Colin Farrell speelt Holt, een ooit succesvolle circusartiest die van het front terugkeert met een arm minder dan bij zijn vertrek. In zijn afwezigheid heeft het circus zwarte sneeuw gezien en is zijn vrouw Anna overleden aan de griep. Maar gelukkig zijn zijn kinderen Milly (Nico Parker) en Joe (Finley Hobbins) nog altijd even blij om hem te zien. Ook bij circusdirecteur Max Medici (Danny DeVito) wordt hij met open armen ontvangen, want die zoekt nog een olifantenverzorger.

Eén van de olifanten heeft net een kleintje gekregen en wanneer blijkt dat dat olifantje opmerkelijk grote oren heeft wordt het mikpunt van spot. Tot blijkt dat Dumbo kan vliegen, een fenomeen wordt en ook de aandacht trekt van ondernemer en pretparkeigenaar V.A. Vandemere (Michael Keaton).

Disney

Nu hebben we gekeken en het moet gezegd worden: historisch is het weer net niet geworden. Ook niet met deze keer écht wel een grote naam aan het hoofd van het team: Tim Burton. Het probleem met de live-action films van Disney is dat ze net een eigen stempel van een regisseur missen. Visueel en stilistisch zijn ze onderling inwisselbaar, ook deze die van de hand van Burton komt.

Ook doet het ons pijn om te zien dat de kraaien uit het verhaal gewist zijn, net als Timmy, de kleine coach van Dumbo in het origineel. Die rol is overgenomen door Milly en Joe, de kinderen van Holt. De rol van Joe heeft te weinig om het lijf om er iets mee te kunnen doen, maar Milly is wel een hele mooie. Het is de allereerste rol van de jonge Nico Parker als actrice en zij speelt een meisje dat zich niet wil laten bedingen door het leven: ze wil de volgende Marie Curie worden en niet minder dan dat. Ze gelooft in de wetenschap en in de toekomst. En in haar toekomst.

Disney

In het algemeen zijn de sprekende dieren uit het origineel vervangen door een meer menselijk perspectief en de meeste mensen komen er dan best bekaaid vanaf. Het gaat hier om opportunisme en om hebzucht, tegenover dierenwelzijn en het besef van het belang van het hebben van een moeder. Een olifant in een kleine kooi van een rondreizend circus: het is sowieso al iets waar we in de 21e eeuw zowat van beginnen te steigeren dus pleit het publiek sowieso voor de hereniging en de vrijheid van Dumbo en zijn moeder. En het zijn opnieuw Milly en Joe die dat – door de afwezigheid van hun moeder – het best kunnen plaatsen.

Verhaaltechnisch zijn er hier nog wel wat problemen. Zo heeft de hele verhaallijn met het veertje hier wel veel minder impact dan in het origineel, waar het veertje symbool stond voor Dumbo die in zichzelf begon te geloven, ondanks alle spot die hem omgaf. Hier had Dumbo een andere drijfveer: zijn moeder, en dat maakte dat veertje misschien net iets minder magisch en iets meer overbodig.

We kampen met gemengde gevoelens na het zien van Dumbo, want ja: we waren wel mee. En ja, elke keer als we Dumbo op het laatste nippertje toch weer zagen besluiten om door de lucht te gaan zoeven kregen we toch een beetje kippenvel en de eerste keer toch ook wat tranen die achter onze ogen zaten te branden. Maar tegelijkertijd zijn de personages van Michael Keaton en Danny DeVito zo jammerlijk karikaturaal en krijgen die van Holt en Joe zo weinig kleur. En hoewel ook Colette wat weinig achtergrond heeft meegekregen, speelt Eva Green hier wel één van de mooiste rollen uit haar carrière.

Wie een echte Tim Burton verwacht is eraan voor de moeite. En toch, toch past ook deze film ergens in het oeuvre van de cineast die er een kunst van heeft gemaakt om verhalen te vertellen over outcasts die zichzelf overstijgen. Ook Dumbo is nu zo’n Burton-outcast, al heeft de regisseur visueel zijn stempel echt niet kunnen drukken.

De laatste minuten van de film zijn nogal overdreven prekerig, maar de kleine knipoog naar de cinema is wel fijn. Welk medium kan je anders dik twee uur doen meeleven met het verhaal van een klein vliegend olifantje? De nieuwe versie van Dumbo heeft zijn tekortkomingen, maar het mierzoete Baby Mine van Arcade Fire onder de aftiteling deed ons die bijna vergeten.

Score: 7/10

C’est ça L’Amour: de dramatiek van een doodgewone man met een doodgewoon leven

Bouli Lanners, af en toe zien we ‘m hier in Vlaanderen in een film opduiken, maar we moeten er toch al ons best voor doen. Hij speelde in Tueurs en in Les Géants en hij zal ook opdraven in De Patrick, de debuutfilm van Tim Mielants, maar Lanners is geen Matthias Schoenaerts. Toch is hij wel een Belg en heeft regisseuse Claire Burger (een Franse) hem perfect gecast voor haar meest persoonlijke film tot nu toe.

Voor Burger is deze film een persoonlijk werk. Ze regisseerde, schreef én monteerde C’est ça L’Amour zelf en door dit verhaal te vertellen plaatst ze hoe zij als tienermeisje zelf de scheiding van haar ouders ervaarde. Bouli Lanners speelt immers Mario, de vader van Frida (Justine Lacroix) en Niki (Sarah Henochsberg). Die staat er alleen voor nadat zijn vrouw Armelle (Cécile Rémy-Boutang) hem na twintig jaar verlaten heeft. We zien hoe eenieder reageert op de scheiding en hoe complex de gevoelens zijn die daarbij kunnen komen kijken.

Cinéart

In oktober kwam Nos Batailles al in de zalen, ook zo’n film over een vader die plots alleen komt te staan met zijn kinderen. Daar was het allemaal nog net iets schrijnender, want in tegenstelling tot in die film ziet iedereen elkaar nog in C’est ça L’Amour, kunnen de man en vrouw nog met elkaar door één deur en kan er zelfs nog een gesprek gevoerd worden, al is de behoefte daaraan bij de één dan wel veel groter dan bij de ander.

Wat er precies voorgevallen is tussen de twee weten we niet. Eén keer verwijst de oudste dochter Niki ernaar wanneer ze helemaal in het begin van de film haar zus toebijt dat het is “door die stommiteit die je hebt uitgehaald”, maar verder worden daar geen woorden aan vuil gemaakt. Dat hoeft ook niet, want zo worden we als kijker, net als Mario, gedwongen dat het gewoon zo is en dat we het zullen moeten aanvaarden.

We zien in C’est ça L’Amour vooral hoe iedereen anders reageert op de gebeurtenissen: Mario schrijft zich in een toneelgroep in die doorgaat in de schouwburg waar zijn vrouw de belichting doet. Armelle neemt vooral afstand, iets waar ze naar eigen zeggen heel erg aan toe is na 20 jaar zorg voor haar echtgenoot en 17 jaar zorg voor haar kinderen. Frida gaat zich heel erg hechten aan haar vriendin Alex (Célia Mayer) en ziet haar vader als de grote boosdoener. En Niki probeert haar vader te steunen waar ze kan en wil vooral geen al te serieuze verbintenissen aangaan.

C’est ça L’Amour is zo mooi omdat er geen boosdoener is in deze film. Mario doet gewoon zijn best, maar soms gewoon niet helemaal hoe dat moet. Het was Armelle die de beslissingen nam in huis en nu moet hij het plots doen. Nu moet hij plots zijn jongste dochter vertellen dat ze niet mag roken en hij die een oogje in het zeil moet houden wanneer Alex komt slapen. Plots moet hij een boosdoener zijn.

Tegelijkertijd worstelt hij met onmacht. Onmacht wanneer hij de mensen niet kan helpen op zijn werk als ambtenaar en onmacht omdat hij Armelle niet kan laten terugkeren om alles weer te maken zoals het was. Gaandeweg beseft ook hij: ook loslaten is een vorm van liefde. En pas na het loslaten kan je weer beginnen toelaten. Geen grote drama’s in C’est ça L’Amour, maar wel de dramatiek van een doodgewone man met een doodgewoon leven.

Score: 7/10

Gesponsorde artikelen