Geen enkele andere film over de holocaust had deze impact: Son of Saul is griezelig echt

Geen enkele andere film over de holocaust had deze impact: Son of Saul is griezelig echt

Er zijn al heel veel films gemaakt over de holocaust (denken we maar aan Schindler’s list, La vita è bella, Sophie’s choice,…) en ondanks de impact die vele van die films hadden op de toeschouwer, is er geen enkele die diezelfde impact had als deze Son of Saul.

Saul is lid van een Sonderkommando in Auschwitz. Hun taak bestaat erin de Joden te begeleiden naar de gaskamers en nadien de lijken naar de verbrandingsoven te brengen. Als hun taak volbracht was (dit was na een welbepaalde tijd) werden ze zelf gefusilleerd. Saul beseft, net als zijn lotgenoten, maar al te goed dat zijn dagen geteld zijn en gedraagt zich daar ook naar. Tot hij op een dag in een vergaste jongen zijn zoon meent te herkennen. Hij is vastberaden om de jongen een echte begrafenis te geven en neemt hiervoor enorme risico’s…

Vanaf minuut één grijpt deze film je bij de keel. De regisseur koos ervoor om in het 4:3 formaat te filmen. Bovendien wordt er bijna constant met een handheld camera gefilmd. Saul blijft bijna de hele film in beeld (in close-up). We zien dus enkel wat hij ziet en we weten ook alleen wat hij weet. Dit en het feit dat we als het ware in het verhaal gesmeten worden zonder enige voorgeschiedenis van Saul of van zijn lotgenoten, draagt bij tot de beklemmende sfeer die de hele film kenmerkt. We weten niet waar hij vandaan komt. Af en toe vangen we flarden op. Zo lijkt zijn ‘vriend’ Abraham hem wel te kennen. Er zit ook een scène in waar hij een vrouwelijke gevangene ontmoet. Het lijkt ook alsof de twee elkaar kennen, maar dit wordt nergens duidelijk gemaakt. Je krijgt als toeschouwer geen ademruimte. We moeten mee in de uitzichtloze situatie van Saul. Op die manier lijkt Saul ook geen persoon te zijn, maar een nummer, één van de zovelen die ditzelfde lot beschoren waren.

De film wordt ook gecatalogeerd onder ‘horror’ en ondanks dat dit strikt genomen niet het geval is, kan ik hier wel inkomen. We worden op een keiharde manier geconfronteerd met de horror van de vernietigingskampen. Doordat Saul constant gevolgd wordt, zien we ook maar flarden van hetgeen rond hem gebeurt. We zien naakte lijken liggen en versleept worden, mensen die gefusilleerd worden en net het feit dat we hier weinig van zien, maakt het allemaal des te confronterend. Bovendien horen we op de klankband alleen maar gefluister (ze durfden wellicht niet luid praten), geroep (van de Duitsers) en geschreeuw van de Joodse slachtoffers. Na de film blijft het gegarandeerd nog een tijd muisstil in de zaal. Je hebt het gevoeld alsof je net een vuistslag in het gezicht hebt gekregen. Meesterlijk verfilmd en geacteerd door het hoofdpersonage. Staat niet voor niets op de longlist van Oscars. Dit mag nooit meer gebeuren, toch…?

Regie: László Nemes

Met: Géza Röhrig, Levente Molnár & Urs Rechn

Gesponsorde artikelen