Geen Woorden maar Paarden!

Geen Woorden maar Paarden!

Er was eens … een stilteavond, nieuwsgierigheid, een connectie met Carolien, een koffiemoment en … 3 paarden! Herken jij het gevoel een connectie te beleven met een persoon, niet wetend waartoe ze zal leiden? Herken jij een 2de trigger door woord of beeld die je instinctieve nieuwsgierigheid naar boven brengt? Herken jij de twijfel door gedachten om hem of haar juist wel of helemaal niet te ontmoeten? Herken jij het gevoel waarin je intuïtie, je lijf en je leden roepen: “Ja, gewoon DOEN!”?

Uitkijkend naar het koffiemoment, reed ik deze ochtend – met de nodige twijfel en angst maar ook met een intense nieuwsgierigheid en veel goesting – het erf op waar Carolien van “Windhorse” me stond op te wachten. Als collega-coach was ik benieuwd naar Carolien als mens en naar haar werk met paarden. Tijdens een mooi ontmoetingsmoment – bij een lekkere kop koffie en 2 “bokkenpootjes” rijkelijk gevuld met heerlijke vanillecrème – leerden we elkaar beter kennen. Een leuke houten corner in een hoek van de stal, gedecoreerd met een groene fauteuil in velours en een fleecedekentje voor de gezelligheid, nodigde ons beiden uit tot een verhelderend en inspirerend gesprek. Toen de kilte en ook de stilte viel, deed Carolien de schuifdeur open en liepen we naar de weide. Daar graasden 3 mooie paarden, een schimmel en 2 bruine, eentje had een maanoog. Wat er daarna gebeurde, amper te beschrijven, … ik probeer het toch.

De paarden komen even loeren en onze of zelfs mijn sfeer en energie opsnuiven. “Wat moet ik doen?”, “Mag ik ze aaien of toch maar niet?”. Veilig van op een afstand achter de omheining kijk ik ze aan, met een bang hart, want ik heb het zo niet voor paarden, dacht ik. Angst omdat ze meer over jou vertellen en voelen en omdat ze spiegelen? “Ik haal de elektriciteit van de draad” hoor ik Carolien zeggen. Mijn hart klopt nu dubbel zo snel. Maar wat als …? Mijn gedachten geven in een mum van tijd alle rampscenario’s weer die je maar kan bedenken of die je niet ééns kan bedenken. “Zijn die beesten niet gevaarlijk”?

Er komt er één af, … en dichter, … en dichter … oké, die vindt mij leuk maar toch loopt hij weer weg. Ik voel afwijzing, desinteresse, ik voel onzekerheid de kop op steken en wil dat ze snel terug komen. Op die manier kan ik verder voelen en luisteren naar wat ze spiegelen over mij. Foutje in mijn denken, het is moeilijk om bij mezelf te blijven en niet in gedachten af te drijven ver weg van mijn ervaring in het NU. Mijn denken helpt me niet veel verder.

“Wat voel je?”, “Wat betekent dit gedrag voor jou?” vraagt Carolien en ze zwijgt, ze laat me voelen, ze geeft me tijd en ruimte. Aanvankelijk voelt dit ietwat onwennig maat later begrijp ik het, het geeft me ruimte om te voelen. Ik wordt nog nieuwsgieriger en iets in mijn trekt me om nog dichter met hen te zijn. Mijn gevoel zegt: “Ga lekker in de weide op het gras zitten!” maar mijn gedachten willen me tegen houden, “Dat is gevaarlijk!”, “Wat als …?” Ik, … IK volg mijn gevoel.

Daar zit ik dan in de groene weide met 3 kolossen van paarden in de verte en dat voelt oké. Bij het wisselen van de laatste woorden zie ik er in mijn ooghoek eentje dichter komen en dichter. Angst bekruipt me maar ook dat is oké, die mag ook zijn, die is ook van mij. Vervolgens vindt er een ontmoeting plaats die net iets te close is, maar geen enkel van mijn rampscenario’s komen uit. Angst ebt weer weg tot ook de 2 andere paarden even nieuwsgierig als de eerste een kijkje komen nemen. Met 3 paarden zo dichtbij voel ik me klein en onzeker, ik ben de piste in … of beter, de piste uit. Dat helpt me om weer grip te krijgen op de situatie en vooral op mijn emoties. Het is goed zo, het is geen kwestie van winnen of verliezen, ook geen kwestie van falen of slagen. Het is gewoon wat het is en dat mag zijn, zorg voor jezelf, grenzend aftastend en aangevend.

Het paard waar ik op het eerste zicht en gevoel het meest connectie had, blijkt toch niet datzelfde gevoel te delen. De schimmel gaat in een hoekje staan met zijn achterwerk naar mij, een beetje “bokkerig”, lijkt me. Rainy, de ene bruine met zijn speciale maanoog, komt en gaat, … komt en gaat, ik aai ze en ervaar het principe van aantrekken en afstoten nu aan de lijve.

Het lijkt dat meerdere van hen steeds “ja” knikken, “Waarom doen die dat?”, vraag ik aan Carolien na een lange stilte van observeren, vol verwondering voelend. Carolien stelt de vraag terug aan mij, “Welke vraag spookt op dit moment door je hoofd?”, “Wat betekent dat JA-knikken voor jou?”. Carolien vult niet in maar helpt me door het stellen van vragen, dichter bij mijn gevoel te komen en te kijken wat hun gedrag voor mij, op dit eigenste moment, betekent.

Ze stampen met hun voorpoot en achterpoot op de grond, alsof ieder zijn eigen slag wil thuis halen. Ik voel me een beetje verscheurd, iedereen wil … en ik dan? Terwijl de schimmel in een hoek blijft pruilen en stampen en het andere bruine paard steeds veilig op een afstand blijft, voel ik een nog mooiere connectie ontstaan met Rainy. Een soort van innerlijke rust en vertrouwen overvalt me en voelt zo heerlijk als ik haar streel en … ze blijft, steeds langer en langer. Ik ontmoet een soort ge-rust-stelling wanneer ik in haar maanoog steeds mezelf in de ogen kijk, een “specialeke”. Weg is ze …. maar ze komt steeds terug.

Een vrolijke maar tevens vastberaden bij, die zin heeft in lekkers, wijkt geen millimeter van Rainy’s zijde maar de last die zij ervan ervaart is blijkbaar miniem, ze zou andere dingen kunnen doen om het dier te verjagen. Het voelt alsof ik minuut per minuut dichter bij mezelf kom en in mezelf weg zak, wat een aards gevoel. Maar telkens wanneer dat gevoel zo sterk wordt dat het bijna hemels voelt, komen de andere 2 op een drafje en galop aanzetten, hun eigen ruimte opeisend, alsof mijn moment met haar slechts beperkt mag zijn in tijd of liever niet mag ZIJN.

De andere bruine komt herhalend afgelopen maar blijft op een afstand staan. De schimmel loopt – steeds weer – “teasend” voorbij, gaat naar zijn hoekje en … je raadt het al … zijn achterwerk in mijn richting. Oké dan …! “Kan je een persoon voelen in de paarden?” vraagt Carolien na een tweede stiltemoment. Na denken … komt voelen en vallen er een paar puzzelstukken in elkaar. Ondertussen ontstaat er ontzettend veel beweging in de weide: draf, galop, afremmen, elkaar plagen, … . Rainy blijft meer en meer op zichzelf maar de andere 2 dagen elkaar uit in leiderschap, afwisselend, de ene voorop, de andere volgend en omgekeerd. Soms “neppig”, soms vastberaden, soms … !

Rainy komt en gaat maar blijft steeds wat langer aanwezig in onze tactiele ontmoeting van strelen, elkaar in de ogen kijkend, hoofd tegen hoofd, ME-time, zo zou je het kunnen omschrijven. Ze is lief, … ik ben lief! Telkens wanneer de 2 andere komen storen wordt ze onrustig, maar ze blijft en de bij … die blijft ook. Dat kan ik nu een plaats geven. Het is moeilijk om afscheid te nemen en net in dat proces komt de bruine die afstand hield net iets dichterbij … al kan ik haar nog steeds niet aaien.

“Wat zou er gebeuren als je zelf dichterbij gaat?” vraagt Carolien. In de flow van wat is, stap ik de weide in en ga ik naar de bruine toe, ze buigt haar hoofd maar wordt toch wat te onrustig naar mijn mening en opnieuw ben ik de piste in, … euh … uit. Ik sta achter de omheining en geef het paard de ruimte, daarin kies ik ook voor mezelf en geef ik mooi mijn eigen grens aan, … dat mag! Klaarblijkelijk voelt de bruine ook haar ruimte, ze knielt en rolt op haar rug door het mulle zand … stofwolk bijgevolg. Het stof trekt weg en zo ook het paard … Verheldering!

Afstand en nabijheid staan als een paal – zeer duidelijk – boven water in deze ervaring. Op deze manier kon ik Rainy loslaten, in de verte graast ze weer rustig in de weide. Nu ik toch in mijn eigen flow zit, stap ik naar de schimmel toe, die na heel veel “teasende” voorbij-loop-rondjes – je raadt het – alweer met zijn achterwerk naar mij – in zijn hoekje stond. Naar mijn gevoel iets minder bokkig dan een tijd geleden en meer ruimte latend na al zijn kuren. Ik probeer hem aan te raken maar hij trekt zijn kop weg, oké, dan niet! Ik laat los maar blijf wel staan, hij loopt niet meer weg maar weet het precies ook niet goed, het voelt onwennig. Het is een aantrekken en afstoten en ook dat is zoals het is en mag ZIJN. Ik geef hem nog een laatste aai en stap achteruit. Ondertussen is ook de andere bruine lekker aan het grazen in de weide. De rust keert terug alle drie volgens ze terug hun eigen flow.

Stap voor stap verlaat ik achterwaarts de cocon waarin ik net mijn emoties voluit aan de lijve kon ervaren, zonder woorden. Wondermooie momenten, haast niet te beschrijven – dat dacht ik tenminste. Momenten die me zoveel lieten zien en voelen waar ik op dit ogenblik ook klaar voor was. Het maakt zichtbaar wat in je leeft en geeft antwoorden op thema’s die in je leven aanwezig zijn, “sudderen” of zelfs “koken”.

Hoe je in stilte met paarden zoveel kan voelen en ontdekken over jezelf. Het blijft een raadsel maar het kan, ik heb het meegemaakt. Het is zo’n prachtige ervaring en te mooi en waardevol om jullie dit te onthouden.

K’anscoach – An Bruylandt

Geen Woorden maar Paarden … #dankbaar@CarolienStijmans#Windhorse

Gesponsorde artikelen